nieuwsbrief
menu Asset 14

Woedeloosheid

Artikel Jan Postma
Mail

Het is zondagochtend, nazomer en nog donker buiten. Velen spreken over dit tijdstip als zaterdagnacht. Die gedachte zit me allerminst dwars. Ik ben opgestaan in de hoop me op te winden over het een of ander. Yeats’ schrijfadvies indachtig wacht ik niet tot het ijzer heet is; ik hoop het te verhitten door te slaan. De toetsen geven mee en woorden en zinnen ontspringen aan het luchtledige, maar woede laat zich niet veinzen.

Waar zijn de dingen waarover ik me ooit zo boos kon maken? Ze zijn er nog, laat daar geen twijfel over bestaan, maar op zoek naar de intense woedes die ik ooit ervoer, kan ik eindeloos ronddwalen zonder iets te vinden. Ik struikel over zaken waarover ik me zou kunnen opwinden, zeker, maar het gebeurt niet. Woede is ongehoorzaam en niet op afroep beschikbaar. Althans: niet meer. Vaak kon ik bij het horen of lezen van iets dat mij niet aanstond – dikwijls een onrecht, ongeacht hoe klein of groot – zonder enige moeite in woede ontsteken. Maar deze morgen lijkt het alsof de waakvlam is gedoofd en vullen zaken die verontwaardiging, wraaklust of woede zouden rechtvaardigen me eerder met een besef van mijn eigen fundamentele onwetendheid, weerzin, moedeloosheid of opgewekte berusting.

Waar is mijn haat jegens de klootzakken? Waarom zou ik die haat überhaupt moeten veinzen in de hoop dat hij omslaat in echte boosheid? Waar is het innerlijke vuur waarin ik de klootzakken verbrand? De klootzakken die glazen paleizen langs de ringweg bouwen en het landschap verkrachten; de klootzakken die giftig afval dumpen; de klootzakken die vanuit torens in Den Haag of Amsterdam-Zuid cultuur en onderwijs slopen, privacy en gemeenschapsidealen offeren of de precaire balans tussen zekerheid en vrijheid verstoren; de klootzakken die gratuit met diezelfde zaken pronken in het Concertgebouw of op de opiniepagina’s van de krant, de quasi-Mohikanen die waarschuwen voor hetgeen ons te wachten staat maar ondertussen meer voldoening uit de situatie halen dan dat ze oprecht vrezen.

Waar is mijn haat jegens de betweters, de immoralisten, de hogepriesters van het gelul in de ruimte? Waar is mijn ergernis over de oplichtersklasse, de zelfzuchtigen, de hele graftyfusfanfare van het publieke debat waarin honderdduizend mensjes van vlees en bloed eenstemmig ZIE MIJ ZIE MIJ roepen, ieder het algemeen belang definiërend in particuliere termen? Mijn woede over de doordenderende uitholling van de rechtstaat, de eindeloze koppeling van systemen en de groeiende machteloosheid van het individu, die tegelijkertijd steeds meer aan zijn lot wordt overgelaten?

Het is zondagochtend en het wordt langzaam licht. Woede-, moede- en machteloosheid lijken samen te vallen. Maar het is zondagochtend en het wordt langzaam warm. En misschien is het allemaal voor even wel oké: twee en twee is vijf.

Sinds afgelopen vrijdag ligt het 450e nummer van literair tijdschrift Tirade in de winkel. Om deze feestelijke gelegenheid te vieren een bijdrage uit dit nummer, waarvoor 45 auteurs een tirade van precies 450 woorden schreven, op hard//hoofd.


Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons