nieuwsbrief
menu Asset 14

Dear life

Artikel Gastbijdrage
Mail

Het slechte nieuws: Nobelprijswinnaar Alice Munro kondigde net deze zomer aan op te houden met schrijven. “Ik heb gedaan wat ik wou, ik ben tevreden”, zei ze in juli tegen de New York Times. Het goede nieuws: ophouden deed ze niet zonder ons Dear life, een laatste verhalenbundel, cadeau te doen.

Munro schrijft lange kortverhalen. Lang genoeg om de wereld van de personages goed te leren kennen. Zorgvuldig zet ze verhaallijnen uit die niet noodzakelijk chronologisch verlopen en die evenmin allemaal netjes worden uitgeschreven. Behalve de verhalen die worden verteld, zijn er ook de verhalen die niet worden verteld maar waarvan je voelt dat ze er toch moeten zijn, ergens in de onderbuik. Waar je de hele tijd voelt dat iets fout zal lopen, dat je op het verkeerde been bent gezet, dat een van de personages zich anders voordoet dan hij echt is, zelfs het personage dat je het meest vertrouwd is omdat je het in de ik-vorm volgt. Wat Jonathan Franzen in Further Away samenvatte in de titel van een essay over Munro: 'What Makes You So Sure You Are Not The Evil One Yourself?'. Een gevoel waarvan je vaak niet meer dan een suggestie van de bevestiging krijgt. De lezer moet zijn werk maar goed doen.


Ze zoekt het dichtbij huis: in de gewone levens van mensen in de provincie, ze zoomt in op beslissende momenten, keuzes, inzichten. Zoals de dichteres die zich verloren waant op een feestje en dus maar aan het drinken gaat. Tot ze op een journalist botst die haar naar huis brengt en bekent dat hij “even overwoog haar te kussen, maar het dan toch maar niet deed”. De dichteres trekt naar huis, loopt maandenlang te tobben over ‘waarom niet’ tot ze besluit hem op te zoeken. En dan het verhaal over de misvormde jongen van bescheiden komaf en het mooie meisje uit de hogere klasse, die door omstandigheden en bij wijze van eliminatie op elkaar zijn aangewezen. Beiden hadden ze vroeger mensen die beter bij hen hadden gepast: hij zijn bescheiden en ijverige moeder, zij haar vooraanstaande bankiersvader. Maar die zijn er niet meer en intussen zijn ze allebei op hun eigen manier outsiders. Zij accepteert dat. Hij kan niet aanvaarden dat ze enkel om pragmatische redenen op elkaar zijn aangewezen en dat er van geen enkel romantisch of erotisch sentiment sprake is, of zal zijn. Dan liever niet.

Het indrukwekkendst zijn haar autobiografisch getinte verhalen: autobiographical in feeling, though not, sometimes, in fact. Munro is nietsontziend als het over haar moeder gaat, beschrijft hoe die niet geliefd was bij vrienden en schoonfamilie, omdat ze weigerde te zijn wie ze was: een meisje van eenvoudige komaf. Ze praatte te mooi en kleedde zich te goed, kon dat gedrag niet aanpassen aan de mensen met wie ze in gesprek ging en maakte zich op die manier onpopulair. Of hoe de regels van sociale hiërarchie zich niet door vorm laten misleiden.
 Munro vertelt over een tumor die haar moeder ooit heeft laten wegnemen, samen met haar appendix. Dat Munro nooit geweten heeft, het is haar niet verteld en zelf heeft ze er niet naar gevraagd, of die tumor goed- of kwaadaardig was, maar alleen kan vermoeden: “it was benign or was most skillfully got rid of, for here I am today.” Stoïcijns en scherp.

Net zo nietsontziend als ze voor haar moeder is, is Alice Munro voor zichzelf als ze zegt dat ze de begrafenis van haar moeder niet heeft bijgewoond. Ze had het te druk met kinderen, of schrijven, haar man had dingen te doen en ze woonden toen al veraf wat een ticket te duur maakte voor het jonge gezin. Wat ze daar schrijft, dat zijn zinnen die me drie maanden later, met het boek al lang terug in de bibliotheek, aan de ribben blijven kleven en me de adem benemen: “We say of some things that they can't be forgiven, or that we will never forgive ourselves. But we do – we do it all the time.

Nele Buyst (Gent, 1983) studeerde taal, letteren en cultuur in Gent, Münster en Antwerpen. Ze leest en schrijft gedichten, soms iets anders.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons