nieuwsbrief
menu Asset 14

Een schijtmachine naar de middeleeuwen

Rutger ging als student op reis, begon te zweten en te kreunen en stierf bijna boven een gat in de Servische grond.

Mail

Reizen staat voor nieuwe indrukken, exotische ontmoetingen, prachtige uitzichten. En diarree. Heel veel diarree. Iedereen die de landsgrenzen ook maar een meter gepasseerd is in zijn leven, weet dat hij voor een prettige ontlasting maar beter thuis kan blijven. Italiaanse jongeren emigreren veel minder vaak dan hun Europese leeftijdgenoten. Vanwege de pasta van mama? Nee, omdat andere landen geen bidet hebben. Als je ze spreekt, vertellen ze je dat iedereen in het buitenland een gore anus heeft. Waarschijnlijk is het nog waar ook. Reizen is… Chaotische stoelgang. Zodra ik in het vliegtuig stap, denk ik: hier gaan we dan, op weg naar de schijterij. Vijf dagen de toerist uithangen, vijf dagen mezelf verliezen boven een vreemde toiletpot of een gat in de grond. Zin in.

Ik weet niet meer wat ik had gegeten in Belgrado, maar mijn maag was het niet met deze toevoeging eens. Hij begon chagrijnig te morrelen en te kreunen, en ik legde verschrikt een hand op mijn buik. Ik bevond me namelijk niet in ons schone hotel, of in een Servisch café. Onze groep studenten zat in de bus, op weg naar een afgelegen middeleeuws klooster. Ik was te zelfbewust en te tuttig om van het weggemoffelde bustoilet gebruik te maken, dus zette ik me schrap, twee uur lang. Anton, een vriendelijke nerd met wie ik het goed kon vinden, kwam naast me zitten en begon een verhaal over Tito en de Balkanoorlog. Het zweet parelde op mijn voorhoofd terwijl ik mezelf tot een glimlach dwong en tussen mijn tanden perste: “Anton… Nu… Even… Niet… Oké?” Hij trok wit weg, knikte en verliet zijn plek weer. Ik staarde naar buiten en smeekte God om het eindpunt.

Foto: Karl en Ali

Op de binnenplaats van het klooster trok iedereen naar de kleine kerk, waar prachtige fresco’s te zien zouden zijn en de pater een voordracht voor ons zou houden. Maar ik was daar niet in geïnteresseerd. Ik verliet de groep en strompelde over het terrein, waar een fijn zonnetje doorbrak en de goed verzorgde planten deed stralen. Het drong niet tot me door. Ik voelde me een melaatse bedelaar uit 1256, in een tijd dat iedereen stonk en ziek was en vroeg dood ging. In een hoekje van de tuin zag ik een deur, en ik sleepte mezelf er met mijn laatste krachten naartoe. De deur werd opengedaan door een Servische monnik die nog even zijn pij goed deed. Hij keek me verbaasd en een beetje afkeurend aan; hij vormde de spiegel voor mijn witbleke en hevig zwetende gezicht. Ik duwde hem opzij en stormde de wc binnen.

Het was een gat in de grond. Letterlijk een gat, in de grond. Geen porseleinen gat met twee plekken voor je voeten zoals in Frankrijk, maar een gegraven gat in de aarde met wat planken eromheen. Was dit de poort naar de hel? Het klonk passend voor de God van het Oude Testament: “Als u uw geliefde wilt terugzien, zult u zich moeten laten zakken in een gat vol stront van oude Servische monniken.” Maar het kon me niets schelen. Terwijl ik mijn broek en boxershort half van mijn billen kreeg, explodeerde mijn darminhoud een willekeurige richting in. Ik gaf mijn ziel aan de duivel, vol overtuiging, en was hem dankbaar. That’s me in the corner, that’s me in the spotlight, losing my religion. Uitgeput stortte ik neer.

Toen ik bijgekomen was en mezelf omhoog had gesleept, gleed de voldane glimlach van mijn gezicht. Er was geen wc-papier. Natuurlijk niet, ik had mezelf achthonderd jaar terug de tijd in gescheten, en wc-papier was nog niet uitgevonden. Ik dacht aan de busreis, aan mijn reputatie, aan de zon, het bilzweet. Dat kon niet, desnoods zou ik achter moeten blijven en mijn verdere leven als Servische monnik moeten spenderen, ik zou Servisch moeten leren en moeten bekeren, ik zou moeten stoppen met het internet en seks en uitslapen, drie van mijn favoriete dingen, maar het zou niet anders kunnen. Toen zag ik in een hoek een emmer staan. Een houten emmer. Ik pakte het ding op; het was voor de helft gevuld met water. Hier kwam het dus op aan. Zo eindigde het poepen in de middeleeuwen. Ik deed mijn kleren uit, vouwde ze zorgvuldig op met het laatste restje beschaving dat ik in me had, pakte de emmer, tilde hem boven mijn hoofd en haalde diep adem. Toen het water over mijn nek, rug en anus spoelde terwijl ik met mijn vrije hand als een bezetene het vuil probeerde te verwijderen, dacht ik: dit is het dieptepunt, het dieptepunt van mijn bestaan. Als ik straks weer thuis ben, kan alles alleen maar beter worden.

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5