nieuwsbrief
menu Asset 14

VIES

De vierde editie van De Videotheek, waarin de redactie sporadisch haar favoriete films tipt. Cinema à la carte voor iedereen die de IMDb top 250 al heeft doorgeploegd en op zoek is naar films die niet op ieder 'best of'-lijstje staan. Deze keer selecteerden wij films die ons doen walgen: gore grime, smerige special effects, misselijkmakende mise-en-scène en vunzige verhalen. Oftewel, een vieze videotheek.

Mail

Met illustraties van Marloes Toonen.

Braindead (1992) – Deze film is supervies. Hoofdzakelijk vanwege de "Sumatran rat-monkey" waardoor de moeder gebeten wordt. Veel meer dan dat nare beest kan ik me ook niet herinneren. En dat het een film van Peter - Lord of the Rings - Jackson is. Van hem zou je zoiets niet verwachten, maar kennelijk heeft hij nog een zombiefilm gemaakt, Bad Taste (1987). Die is vast nog veel smeriger. (Emy)

Dirty Dancing (1987) - De "vieze dansjes" in deze film zijn helemaal niet zo vies. Niet in de ogen van mensen die ouder dan 11 zijn. Er is eigenlijk niet zo veel smerigs aan deze film behalve het idee van een dansleraar. Maar Patrick Swayze is dood dus daar kan je (ik in ieder geval) niets slechts over zeggen... (Mees)

Dirty Pretty Things (2002) - Je denkt misschien dat deze film alleen in deze lijst staat vanwege het woord "dirty" in de titel, maar hij begint wel degelijk met een vieze scène: een werkster (Audrey Tautou) die in een hotelkamer een bloederig 'ding' uit de wc-pot trekt. Dirty Pretty Things was één van de laatste films die ik bij een videotheek huurde en hij was veel beter dan ik had gedacht. Hij stelt interessante vragen over illegaliteit en welvaart: wat is een nationaliteit? Waarom wij wel en zij niet? Hoewel dit in Londen speelt, moest ik vaak denken aan het feit dat de Amerikaanse economie zou instorten als alle illegalen uitgezet zouden worden. We hebben de inferieure, onzichtbare en wanhopige mens nodig voor kutklusjes en soms zelfs voor meer. Tautou speelt een Turkse, wat op zich al een feest is, maar tegenspeler Chewitel Ejiofor is ook erg sterk. Een aanrader. (Rutger)

La Grande Bouffe (1973) - In La Grande Bouffe besluiten vier levensmoeë burgermannen zich dood te vreten. Ze huren een luxueus huis en bestellen behalve een wanstaltige hoeveelheid eten ook een paar prostituees (en een wulpse schooljuf). Vreten, boeren, winden, kotsen, seksen op en in en tussen het eten, neukend eten, etend neuken, en dan de dood. En toch is dit een heel fijne film, jawel, ik heb genoten. Mét een maatschappijkritische betekenis. Denk daar maar eens over na (en anders is er ook nog altijd Google). (Joyce)

Happiness (1998) - Dankjewel Todd Solonz, dankzij jouw film heb ik nu voor altijd het beeld van een tegen het raam ejaculerende Philip Seymour Hoffman in mijn hoofd. En oh ja, ook bedankt voor de scène waarin de pedofiele vader tegen zijn zoon zegt dat hij hem niet zou neuken als hij de kans kreeg, maar zich in plaats daarvan zou aftrekken. Lelijke, vieze mensen. Freuds favoriete film. (Rutger)

The Human Centipede (2009) -  The Human Centipede heeft mij getraumatiseerd. Ik heb de film nooit gezien. Iemand heeft het me het verhaal gewoon verteld, dat was genoeg. Een aantal mensen worden door een sadistische dokter elk met de mond aan de anus van de ander vastgenaaid. Alleen de voorste overleeft: de vastgenaaiden sterven door de stront die ze gedwongen door hun keelgat krijgen. Op de meest onvoorspelbare momenten bespringt de gedachte aan die film mij en kan ik de beelden die ik me erbij vorm niet stopzetten. De vriend die mij de film vertelde vindt dat ik overdrijf: "Het is zo absurd dat je erom moet lachen!". Jawel, het kan wél. Als iemand zo'n walgelijk verhaal kan verzinnen, dan is er vast ook iemand die het kan uitvoeren. Bwaaark. (Joyce)

(De synopsis van) The Human Centipede II (2011) - Ik raad niet aan om de synopsis van deel 2 te lezen, zoals ik gedaan heb... De regisseur is overigens een Nederlander. (Melle)

Irréversible (2002) - Volgens veel mensen onkijkbaar door het geweld, de bruutheid van een verkrachting. Ik vond het allemaal wel meevallen. De film was heftig en ongeschikt om gezellig met je moeder te kijken, maar om hem nu onkijkbaar te noemen... Dat was jaren geleden. Ik was toen goed voorbereid aan de film begonnen, voorbereid op het ergste. Onlangs keek ik de film weer, althans, ben ik begonnen met kijken. Na ongeveer een kwartier heb ik hem uitgezet: ik trok het niet meer. Het was meer dan ik, of mijn maag, aankon. (Katrien)

Naked Lunch (1991) - Verslaafde typmachines met pratende anussen. (Sara)

Ôdishon/Audition (1999) – Ik was eens op bezoek bij mijn beste vriendin en haar Hongaar in Budapest. Na uitgebreid lanterfanten door die prachtige stad eindigden we een van die dagen in hun appartement. Het regende buiten en we besloten een filmavond te houden. Na één film achter de kiezen, begonnen ook onze magen naar iets verlangen. “Nee”, zei het Hongaarse vriendje, “we kunnen de pizza beter bestellen nádat we de volgende film hebben gekeken”. Aanstellerij, dacht ik nog. Dus bestelden we gewoon die pizza, en zodra deze binnen was startten we volkomen onwetend de volgende film: Audition, een Japanse film over een weduwenaar die een nieuwe vrouw wil vinden door nepaudities voor een niet bestaande film te houden. Hij kiest vervolgens natuurlijk een beetje een raar meisje om verliefd op te worden, maar tot dan toe geen vuiltje aan de lucht. Een enigszins vreemde maar ook een mooie, dromerige film. Niks aan ’t handje. Dat was ergens halverwege mijn pizza. Hoe de film zich verder ontwikkelt, wil en kan ik niet vertellen. De laatste twintig minuten heb ik door mijn vingers bekeken. Eén ding is zeker: sindsdien eet ik nooit meer pizza. (Zara)

Poltergeist (1982) - Er was vroeger een horrorfilm waarbij iemand voor de spiegel het vel van zijn eigen gezicht kapottrok. Daar moest ik van braken. Het was één van de Poltergeist-films. Hier heb ik het fragment gevonden, maar ik durf het nog niet te kijken. Het heeft echt een diepe indruk op me gemaakt (toen ik twaalf was). Jarentachtig-specialeffects zijn uiteindelijk toch de engste. (Hiske)

Problem Child 2 (1991) -  Als kind keek ik heel veel slechte Amerikaanse comedies (ik was een groot fan van de Police Academy-serie). De makers van dat soort films houden ook van vieze humor, iets waaraan ik echt een hekel heb. De goorste scène die ik ooit heb gezien, zit in Problem Child 2, waarin op een kermis dankzij een probleemkind een attractie te snel rond gaat, en IEDEREEN over IEDEREEN kotst. Kijken op eigen risico. (Rutger)

Salò o le 120 Giornate di Sodoma (1975) - Wie gaat zitten om Saló van Pier Paolo Pasolini te bekijken, trakteert zichzelf op een buitengewoon nare avond. Met Saló verfilmde Pasolini De 120 dagen van Sodom van Markies de Sade, maar transporteerde het verhaal naar 1944, in de Republiek van Saló, Mussolini’s door de Nazi’s ondersteunde vazallenstaat. De film handelt over vier Italiaanse notabelen die in de wetteloze staat achttien jongens en meisjes kidnappen en meenemen naar een oud landhuis. Daar wordt hen verteld dat ze, aangezien ze voor de buitenwereld sowieso al dood zijn, alles met hen kunnen doen wat ze willen. Pasolini maakte met de film een aanklacht tegen de gruwelen van het fascisme in het bijzonder en de mensheid in het algemeen en gaat daarin verder dan wie dan ook. In scènes waarvan het haast onmogelijk is om ze in één ruk te kijken, worden de jongeren vernederd, gemarteld en misbruikt door de vier notabelen, afgewisseld met onvoorstelbaar perverse verhalen, die aan het gezelschap worden verteld door drie ex-prostituees. Saló is een must-see. Ik heb hem één keer gezien. Maar één keer is genoeg. De beelden staan op mijn netvlies gebrand; en ik hoef hem nooit meer te zien. (Melle)

Saw (2004) - Ik had eigenlijk ook Braindead in mijn hoofd. Toen ik negentien was had ik een vriendje die die film elke dag keek met zijn vrienden en halve liters bier. Als een soort marteling keek ik mee op een middag, met de gordijnen gesloten. Uiteindelijk zat ik geloof ik gewoon in de andere kamer uit walging, terwijl ik de jongens hoorden hikken van het schaterlachen om weer dezelfde scènes. Ugh. Dezelfde groep jongens heeft me er ooit jaren later de Pathé in geluisd om Saw te kijken, maar alleen al na het zien van de poster rende ik in paniek de omhoog zoevende roltrap in tegengestelde richting af om mijn bioscoopkaartje in te ruilen voor The Chronicles of Narnia. Geef mij maar christelijke symboliek. Mmm, veilig. (Mees)

Taxidermia (2006) - Waar en wanneer ik Taxidermia voor het eerst zag, kan ik me niet meer precies herinneren. Het zal niet lang nadat de film uitkwam op DVD zijn geweest. Vreemd genoeg besef ik nu dat ik ook niet meer goed weet waar hij nu precies over ging. Ja, drie generaties van een Hongaars geslacht stonden centraal. Een soldaat in een grote oorlog, een kampioen tijdens communistische vreetwedstrijden en een taxidermist. Maar verder? Eigenlijk herinner ik me vooral het gevoel dat de film opriep: na de eerste tien minuten was duidelijk dat de spanning in deze film werd veroorzaakt door een soort viezigheidsvariant van de horrorsuspense. Het was niet dat je ieder moment kon worden verrast door een geest of een zombie, het was gewoon duidelijk dat dit resultaat van de zieke geest van György Pálfi op een ieder moment iets smerigs voor de kijker in petto kon hebben: smutspence of zoiets. Dat is de herinnering. In werkelijkheid is het vooral een buitengewoon originele en grappige film. Voor wie Hongaars spreekt en een sterke maag heeft: de film staat zonder ondertitels op youtube. (Jan)

The Thing (1982) - Horrorklassieker The Thing is lekker vies. Een poolexpeditie graaft een 'ding' op (jawel) en dat 'ding' leeft en is lekker smerig. Volgens mij heb ik zowel de 1982 als de 2011-versie (geregisseerd door een Nederlander) gezien. Ik weet niet meer welke viezer was, maar vies is het sowieso. Ik leerde deze horrorfilm trouwens kennen tijdens een college waarbij iemand flauwviel. (Anna)

Trainspotting (1996) – Een duistere trip met Schotse lowlifes door de smerigste hoekjes van Edingburgh. Deze film is, naast heel goed, ook heel erg vies. Pis vies. Poep vies. Dooie baby vies. Ik moet toegeven, het boek is wel viezer. Daar spuit junkie Mark Renton bijvoorbeeld op een gegeven moment heroïne in zijn penis; de enige plek waar zijn aders niet al geheel onbruikbaar geprikt zijn. Deze vieze scène heeft de film helaas (?) niet gehaald. Maar gelukkig blijft er nog genoeg over om van te smullen. (Zara)

Videoredactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5