nieuwsbrief
menu Asset 14

Scheetzone

Viesheid is een goede basis voor intimiteit. De eerste scheet brengt mensen nader tot elkaar.

Mail

De laatste tijd vraag ik graag aan mensen of ze plassen waar hun geliefde bij is. De meesten zeggen van wel. “En scheten laten?” vraag ik daarna, iets te gretig. Daar hebben ze vaak meer moeite mee. Over poepen durf ik niets te vragen, omdat ik dat echt te smerig vind en nooit in het bijzijn van een ander zou doen. Ik weet nog hoe ik in mijn eerste piepkleine huis met mijn eerste vriendinnetje een twijfelgesprek had en ik het van de zenuwen op mijn maag kreeg, waarna ik in de aan de woonkamer grenzende wc geen geluid durfde te maken maar me ook niet kon inhouden, een enorm zwaar gevecht dat (begrijp ik nu) symbool stond voor onze ambivalente verhouding tot elkaar. En dan is er nog die scène uit Sex and The City, waarin een scharrel van Miranda na de tweede date uitgebreid met de deur open gaat zitten schijten. Gatver. Ik heb mijn lichaam inmiddels onbewust afgericht: zodra mijn vriendin de deur van mijn huis achter zich dicht trekt, voel ik de aandrang. Als een vieze Pavlov-reactie.

Plassen gaat nog (dat doe ik zelfs met mijn vrienden erbij, hoewel we elkaar dan ook zo ongemakkelijk mogelijk proberen te maken door een hand op de knie te leggen, de ander teder aan te staren, enz), maar scheten laten is op het randje. Louis CK zei al dat de scheet het ideale comedymateriaal is: ze komen uit je kontgat, ze stinken naar poep en ze maken een klein trompetgeluidje om hun komst aan te kondigen. Dat is ongemakkelijk, en dus grappig.

Een vriend van mij sliep met zijn vriendin en andere vrienden in een vakantiehuisje. Hij had die avond veel snoep en chips gegeten, bier gedronken en ook bij het avondeten ruim opgeschept. Ze waren nog niet zo lang samen en moesten opeengepakt in een klein bedje slapen. Toen ze daar in het donker lagen, voelde hij de onheilspellende borreling, maar hij hield zich in. Gelukkig ging ze even later naar de wc, en als vanzelf ontspande zijn hele lichaam zich. Hij liet een enorme scheet, waar hij zelf van schrok, maar het was al te laat. En toen rook hij hem. “Het was de ergste scheet die ik ooit gelaten had,” zei hij ernstig tegen mij in het café. Hij sprong uit bed, zette het raam open en begon te wapperen met de lakens. Zijn vriendin kon elk moment terugkomen. Maar de scheet liet zich niet verslaan, greep zich vast aan de poten van het bed en weigerde te vertrekken. Net toen hij haar voetstappen op de gang hoorde, verminderde de geur en hij dook terug in bed.

Ze bleef een moment in de deuropening staan. “Wat is er? Waarom kijk je zo raar?” zei ze. “Niets, niets.” Toen vertrok haar gezicht. “Gatverdamme! Wat is dat voor geur?” Hij zuchtte en keek haar aan. “Ik heb een scheet gelaten. De ergste ooit. Sorry.” Ze zetten het raam weer open en werkten samen aan het wegwerken van de geur. Het kostte nog een half uur, en af en toen rook een van hen hem weer. “Het was alsof de scheet ons gegijzeld had”, zo vertelde hij. Ze moesten er ook om lachen. Het was een doorbraak in hun intimiteit, zoals elke relatie die nodig heeft.

Ook ik kan me de eerste scheet die ik bij mijn vriendin liet nog goed herinneren. Ik had een enorme kater, wat altijd zijn uitwerking op mijn darmstelsel heeft. Gekleed in mijn lelijke badjas stond ik in de open keuken een glas water te vullen. Mijn vriendin stond aan de andere kant van de kamer en we voerden een gesprek over die afstand. Ik zei iets zonder heel goed op mijn woorden te letten, en liet ondertussen een stille maar dodelijke wind. Het was een hele nare, dat wist ik meteen, en ik prentte mezelf in dat mijn vriendin de ruimte achter me de komende minuten niet zou mogen betreden. Maar ik had blijkbaar iets pijnlijks gezegd, iets over haar familie of haar zelfvertrouwen, of allebei, want ze begon plotseling te huilen. Ik zei: “Liefje…”, maar kwam niet dichterbij. Zij wendde zich af, beschaamd, en wilde snel naar de badkamer lopen. Die bevond zich achter mij, ze zou door de scheetzone moeten. Dus halverwege rende ik haar tegemoet, ving haar op als een rugbyer en greep haar vast in een ijzersterke knuffel, terwijl ik angstig over mijn schouder achterom keek. Ze snikte op mijn borst, in mijn badjas. Toen keek ze op met betraande ogen en met snotterige stem zei ze: “Je stinkt een beetje.”

Uiteindelijk moet ik altijd denken aan het (geïmproviseerde) moment in mijn favoriete film Good Will Hunting, als de psychiater Sean (Robin Williams) met Will (Matt Damon) praat over een meisje met wie hij een eerste date heeft gehad, maar die hij niet meer wil bellen omdat ze nu perfect is. Sean zegt: “Misschien ben jij nu wel perfect, en is dat wat je niet wil verpesten.” Hij vertelt dat zijn overleden vrouw scheten liet in haar slaap, waarvan soms zelfs de hond wakker werd. Ze lachen om de anekdote (let op de neusvleugels van Matt Damon), maar dan slaat Sean een serieuze toon aan. “Dat zijn de dingen die ik het meeste mis. De kleine eigenaardigheden die alleen ik ken: dat maakte haar mijn vrouw. (…) Mensen noemen het imperfecties, maar dat is juist the good stuff.” Beter kan ik het niet verwoorden.

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5