nieuwsbrief
menu Asset 14

Een viespeuk

Mijn echtgenote had me afgeraden te gaan en niet alleen omdat mijn nette broek de enige broek was die niet in de was zat. "Een avondje zuipen met vrienden, uitgerekend wanneer je de volgende dag in alle vroegte zo’n belangrijk gesprek hebt? Je wil dan toch lekker helder zijn in je hoofd?" Ik wuifde haar bezwaren weg. "Ach, je kent me toch, ik ben toch al nooit helemaal helder in mijn hoofd. Bovendien zijn wij ook allemaal de jongsten niet meer. Misschien dat ik het zelfs wel gewoon bij thee houd. Zo’n heerlijk glas muntthee, daar kan toch geen bier tegenop?"

Mail

Bier misschien niet, maar de jenever, wijn en whisky smaakten behoorlijk goed naast het bakkie bladeren. Het werd later en later en daarna steeds vroeger en van de laatste paar glazen, het afscheid en mijn fietstocht naar huis kon ik mij niet meer herinneren dan een wazige vlek en iets met een schreeuwende shoarmabakker. Het mag al met al een wonder heten dat alles vanmorgen zo piekfijn verliep. Ik had me dan wel bijna verslapen, maar in recordtempo was ik in mijn kleren gestapt en voordat de rest van het gezin wakker werd had ik het huis verlaten. Tijdens de heenreis voelde ik nauwelijks zenuwen, de gehele treinrit zat ik verdiept in mijn boek. En tijdens het sollicitatiegesprek hoorde ik mezelf uiterst gevat mijn twee competenties toelichten en zag ik mijn ondervragers met regelmaat grinniken. Het verliep, zogezegd, vlekkeloos.

Deze terugreis hoef ik mezelf voor de verandering dus niet gek te maken met alle dingen die ik eigenlijk had moeten zeggen. Ik kan in alle rust mijn boek verder lezen. En wat een prachtig boek is dit zeg. Werkelijk op elke pagina staat wel een zin die mij tot tranen toe weet te roeren. Dit is een van die zeldzame kunstwerken die mij niet alleen doen vergeten waar ik ben, maar ook dat ik ben. "Wacht niet op mij, Florentine," had de stem gesproken, "in het licht van jouw ogen loop ik toch altijd achter. Voorbij de rotsen woont mijn verdriet, je mag nu vluchten." Florentine snikte. "Nee," zei ze, "ik wil niet alleen gaan. Ik wil samen smelten. Mijn hart is een capsule die niet mag worden afgevuurd."

Ter hoogte van Hilversum weet er iets door mijn meditatieve cocon heen te dringen. Wanneer ik het opmerk, begrijp ik dat het er de hele tijd al was, als het gezoem van een verwarming, of het tikken van een klok. Maar waar die huiselijke geluiden met enige wilskracht nog wel uit het bewustzijn kunnen worden verdrongen, geldt voor de stem van de passagier achter mij dat, eenmaal opgemerkt, er geen mogelijkheid is om hem niet meer te horen. De stem is schor, kapot zou je ook kunnen zeggen, en fluistert op een toon van smerige samenzwering, vunzige voorstellen en gore geheimen. De persoon aan de andere kant van de lijn zal wel een smeerpijp zijn van het ontvangende soort. Terwijl ik probeer thuis te brengen in welke taal mijn achterbuurman spreekt, merk ik zijn geur op. Het is een geur zo zuur en penetrant, dat het ongelooflijk is dat hij me eerder niet was opgevallen. Nu heb ik steevast last van een verstopte neus als ik kort geslapen heb, maar toch. Deze man lijkt de dag begonnen te zijn met rauwe knoflook en geschifte melk.

Foto: Jan Postma

Naarmate de treinrit vordert gaat de viespeuk tegelijk sneller en zachter praten, alsof hij doorheeft dat hij afgeluisterd wordt. Niet dat het veel uitmaakt, ik ken de taal toch niet die hij spreekt. Ik probeer me maar weer te richten op mijn boek. Florentine had gezien hoe het hemelgewelf zich opende. Ze sprak: "eeuwigheid, neem mij mee, naar een zee van boterbloemen. Ik zal opaal zijn. Ik zal schitteren." Mijn ogen blijven de letters volgen, maar ik moet vechten tegen de neiging om mezelf om te draaien, zodat ik kan zien hoe de goorling eruit ziet. Zijn gezicht zal wel onder de korsten en zweren zitten. Hopelijk hoeft hij er niet eerder uit dan ik, want dan kan ik een blik op hem werpen wanneer ik de trein verlaat. Gelukkig zit hij er nog steeds wanneer we aankomen op Amsterdam Science Park. Mijn hart klopt in mijn keel wanneer ik opsta en langs hem loop.

Hij blijkt een fris geschoren jongen, niet veel ouder dan ik, en draagt een brilletje met hoornen montuur. Zijn haar glimt en zijn huid glanst. Hij houdt geen telefoon in zijn hand en ik zie ook niets in zijn oor zitten. Toch prevelt hij door, met beschaamde blik.

Op het station loop ik langs de stilstaande trein een paar meter de verkeerde kant op, om door het raam heen het andere oor te inspecteren. Daarin ontbreekt eveneens apparatuur. Het is vreemd dat de stank hier op het perron nog steeds zo dichtbij lijkt te zijn. Dan strijk ik mijn wijsvinger langs mijn hoofd, alsof ik opeens bedenk dat ik toch de andere kant op moest. Terwijl ik mij omdraai, steek ik nonchalant een hand in mijn broekzak. Op dat moment realiseer ik me twee dingen. Ten eerste dat de jongen psychische problemen mag hebben, maar wel bijzonder beschaafd is. Hij hoopt zo min mogelijk op te vallen door de gesprekken in zichzelf zo zacht mogelijk te voeren. Iemand moet die arme drommel een keer duidelijk maken dat in dit kakofonische tijdperk een tegenovergestelde benadering vele malen effectiever zal zijn. Het tweede is dat mijn broekzak gevuld is met repen vlees en knoflooksaus.

"Nee, niet in mijn zaak!" hoor ik, ergens achterin mijn hoofd, de shoarmabakker schreeuwen. Voordat ik de pantalon verder inspecteer, weet ik al wat ik erop aan zal treffen. Even hoop ik nog dat het mee zal vallen. Maar nee, beide pijpen zitten onder de vetvlekken en aangekoekte kotskorsten.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5