nieuwsbrief
menu Asset 14

Verjaardag

Artikel Gastbijdrage
Beeld Leila Merkofer
Mail

Heeft een schrijver ook weekeinde, of is hij slaaf van zijn pen/laptop? Speciaal voor hard//hoofd duikt Merijn de Boer wekelijks in hoofd, huid en haar van een groot schrijver. De illustraties worden gemaakt door Leila Merkofer.

Vorige week zondag ben ik zeventig geworden. Ik wilde me op deze dag zo jong en jeugdig mogelijk voelen, dus ik nodigde in totaal veertien jonge vrouwen uit. Het waren voornamelijk vriendinnen van mijn dochters en verder enkele talentloze maar heel mooie schrijfsters die ik ooit had geholpen met de publicatie van hun boek. Ik stelde me voor dat we onze kleren zouden uittrekken en dat we dan met z’n allen wat zouden luieren in de woonkamer. De hele dag zouden we praten, heel veel praten. En degene die dan het liefste was geweest, zou met mij mee naar boven mogen. De anderen zouden natuurlijk jaloerse blikken werpen op degene van mijn voorkeur.

Veertien handgeschreven uitnodigingen duwde ik in de brievenbus. Spijtig en toevallig genoeg kon er niemand.

Ik had me er al bij neergelegd dat ik op mijn eigen verjaardag geen enkel medemens zou zien. Tot er om een uur of vier ineens een collega voor de deur stond. Een dichter die wilde dat ik met hem meeging naar een boekpresentatie.

“Een boekpresentatie op zondag?” vroeg ik.
“Vanwege de titel,” zei de dichter. “Doordeweeks aardappelen en op zondag altijd vrijen. In De Telegraaf werd het boek al ‘de Madame Bovary van de twintigste eeuw’ genoemd.”
“Een werkelijk prachtige, heel sensuele titel,” zei ik peinzend. Ik liet de dichter binnen, we dronken een fles wijn ter viering van mijn verjaardag en daarna gingen we op pad.

We waren nog maar net de deur uit, toen ik zei: “Verdomme, ik ben vergeten te kakken.” Het was bij de ingang van het Wertheimpark.
“Dan gaan we toch even terug?” stelde de dichter voor.
“Ach, dat is de moeite niet,” antwoordde ik. Door de wijn was mijn teleurstelling over de veertien afmeldingen volledig verdwenen. Goedgehumeurd liep ik het park in om ergens vlak achter het hek, naast een struik, mijn gevoeg te doen.
De dichter begon nogal burgerlijk te protesteren maar hij kon me moeilijk tegenhouden. “Als je moet, dan moet je!” riep ik door de spijlen heen.
“Maar heb je dan wel wc-papier bij je?”
“Een mens heeft toch handen?” riep ik terug. God, wat een zeikerd, dacht ik. Mijn hele leven had ik al een keer als een hond in het park willen schijten.
Ik veegde mijn vingers af aan de bladeren van de struik.
De rest van de wandeling was de dichter op een heel kinderachtige manier aan het giechelen. Dit was geloof ik het raarste wat hij ooit had meegemaakt. Sommige mensen zijn weinig gewend.

Illustratie: Leila Merkofer

De timing was perfect, want toen we bij de uitgeverij aankwamen, waren de speeches al achter de rug. Dat gelul over ‘de nieuwe Reve’, ‘de nieuwe Hermans’ of ‘de nieuwe Anja Meulenbelt’ kende ik zo langzamerhand wel.
Her en der mensen begroetend liep ik door de menigte heen. Ter decoratie lagen er zakken aardappels op de vloer van de marmeren zaal. Erg hinderlijk, want terwijl ik de ruimte afspeurde op bekende of onbekende mooie jonge vrouwen, struikelde ik zo nu en dan over een kilo piepers.

Het leek wel alsof de complete literaire wereld er was. Zo’n drukke boekpresentatie had ik lang niet meer meegemaakt. Ik kreeg bijna een lamme arm van het handen schudden.
In de hoek van de ruimte stond een journalist die ik vaag kende. Een blonde vrouw was aan zijn zijde, met een enorm voluptueuze boezem. Ik wilde er graag een beetje in bijten maar wist dat dat op deze gelegenheid niet gepast was. Op weg naar hen toe klampte de dichter me ineens aan. “Heb jij je handen eigenlijk wel gewassen?” vroeg hij fluisterend in mijn oor.
“Ach, wat stom, dat ben ik inderdaad vergeten,” antwoordde ik. “Ach, zo erg is dat niet.”
De dichter keek me verbouwereerd aan. We stonden inmiddels vlak bij de journalist en de blonde vrouw. “Getverdemme,” hoorde ik haar tegen hem zeggen, “dat is die vieze ouwe vent die mij laatst de hele dag door de stad gevolgd heeft.”
“Dat verbaast me niets,” antwoordde de journalist. “Die kerel schijnt het met zijn eigen dochters te doen.”
Instinctief draaide ik me van ze weg. Terwijl ik mijn wijnglas naar mijn mond bracht, bemerkte ik dat mijn nagels toch nog wel erg kastanjebruin waren. Ik vroeg een langslopende serveerster om een servetje. Toen het lieve kind me er een aanreikte, streek ik met mijn vieze hand even langs haar wang.


Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons