nieuwsbrief
menu Asset 14

In het Bois de Boulogne

Artikel Gastbijdrage
Beeld Leila Merkofer
Mail

Heeft een schrijver ook weekeinde, of is hij slaaf van zijn pen/laptop? Speciaal voor hard//hoofd duikt Merijn de Boer iedere zondag in hoofd, huid en haar van een groot schrijver. De illustraties worden gemaakt door Leila Merkofer.

In een koets reden ze de stad uit. Vanuit de Église de la Madeleine zetten de paarden koers naar het Place de la Concorde, waar ze een driekwart cirkel rond de obelisk maakten om vervolgens de Champs-Élysées te beklimmen, helemaal tot aan de Arc de Triomph.
“Je was geweldig,” zei hij tegen haar.
Ze knikte alleen maar. Zoals altijd na een optreden was ze nog even, voor minstens een uur, onbereikbaar voor hem. Ze wende haar hoofd af en staarde uit het raam naar de Parijse gevels. Hij bekeek ondertussen haar gezicht, volledig in de ban van haar charme, en zag daardoor niet wat andere, niet-verliefde mannen wel zagen, namelijk dat ze een paardenkop had.
“Je hebt ons allemaal betoverd met dat requiem,” ging hij verder. “Terwijl je zong had ik het gevoel dat ik niet meer bestond. Dat alleen jij er was, jij en je stem.”

Toen hij was uitgesproken bleef het stil in het rijtuig.
De paardenhoeven weerklonken op de kasseien van de Avenue Foch. Links en rechts van hen wandelden voetgangers onder de walnotenbomen. Een man in een frak en een hoge hoed hield een paraplu boven het hoofd van een vrouw in avondkleding, hoewel het niet regende. Haar lichtblauwe, bijna witte jurk sleepte over de straat.

Toen ze het Bois de Boulogne in reden, en ze het zonlicht verruilden voor de schaduw van de hoge bomen, slaakte ze een zucht van opluchting. Eindelijk leek ze te ontspannen en weer tot zichzelf te komen. Maar ze zei nog altijd niets.

Afwachtend staarde hij haar aan. Nu draaide ze haar gezicht naar hem toe. Haar forse neusgaten en haar lange tanden leken zich voor hem te verbergen, want aan zijn smachtende blik veranderde niets. Ze kroelde zwijgend door zijn baardharen en wreef daarna met haar nagel over het zachte stukje huid op zijn rechterwang.

Illustratie: Leila Merkofer

Bij hun vaste stek op het grasveld aan het meer kwamen de paarden hinnikend tot stilstand. De koetsier sprong van de bok af en opende de diligence. Eerst hielp hij Pauline naar buiten, daarna hem.
Er kwam hier verder nooit iemand. Of althans, er moesten hier wel eens mensen komen maar ze waren nog nooit iemand tegengekomen, in de vele uren die ze er samen hadden doorgebracht. De geluiden van de stad waren nu ver weg. In het water kwaakte een stel eenden en door de lucht staken drie vogels over. Hij volgde hun vlucht net zolang totdat ze uit het zicht waren.
Toen hij zijn ogen losmaakte van de lucht, had de koetsier het kleed al in het gras gelegd. Zij stond ernaast en wachtte op hem.
Een mand met wijn en eten was neergezet in het gras naast het kleed. De koetsier hield een van de paarden bij de teugel vast en liep met de koets achter zich van hen vandaan, tot een plek waar ze hem nog net konden zien roken. Hij zou zijn hand maar in de lucht hoeven steken of de koetsier zou naar hen terugkomen.
Ze spraken over het concert dat ze had gegeven en dronken van de wijn. Door hun jarenlange contact was zijn Spaans zo goed geworden, dat ze in haar eerste taal met elkaar konden spreken, al schakelden ze af en toe over op Frans.

Tijdens een stilte, terwijl hij langs zijn uitgestrekte lichaam naar het meertje keek, en naar de bomen daarachter, zei hij: “Het is vreemd, maar het lijkt wel alsof ik droevig kan worden van de schoonheid van de natuur. Hoe die bladeren daar bewegen op de najaarswind bijvoorbeeld, dat vind ik zo prachtig dat ik er een leeg gevoel van in mijn maag krijg.” Hij pakte haar hand. “Herken je wat ik zeg?”
“Je bent een romantische dweper,” zei ze lachend.
“Ik denk dat het komt doordat de natuur stom is,” merkte hij op, en tegelijk wist hij dat hij dit ging gebruiken voor een roman. “De natuur zal ons nooit een antwoord kunnen geven op onze vragen, we kunnen er alleen maar naar kijken en de schoonheid ervan vaststellen.”
“Jij hebt de gevoelens van een eenzaam mens beschreven,” zei ze, en precies zo zou het in zijn roman komen te staan, “die niet leeft, maar alleen toeziet en zwijmelt.”
Hij antwoordde niet maar begreep ineens waarom hij – als “romantische dweper” – wel haar minnaar kon zijn maar nooit haar echtgenoot. Somber, in zichzelf gekeerd, bleef hij over het water staren.
“Je bent triest,” hoorde hij haar vaststellen, “le plus triste des hommes”.


Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons