nieuwsbrief
menu Asset 14

Achterlopen

Artikel Emy Koopman
Mail

Toen ik zes of zeven jaar was, kreeg ik van Sinterklaas een fiets. Het was een stoere fiets, een mountainbikeje, in paars en wit. Sinterklaas had de fiets verstopt op zolder en het vinden ervan moest het hoogtepunt van de avond zijn. Maar toen ik de banden onder het papier uit zag komen vroeg ik beteuterd: ‘Krijgt papa twee kadoën?’

In bepaalde zaken ben ik traag, vooral als ze te maken hebben met jezelf verplaatsen of technologie. Mijn moeder hoefde nooit bang te zijn dat ik als peuter op een onbewaakt moment de trap op zou klauteren. Ik moest er niet aan denken, ik had daar geen enkel belang bij. Onderaan de trap was het prima en bijtijds zou ik toch naar boven getild worden. Zo ging het ook met fietsen. Terwijl alle andere kinderen al jaren zonder zijwieltjes naar school fietsten, was ik meer dan tevreden met mijn driewieler. Daarmee kwam je ook vooruit, waarom dan zo gevaarlijk gaan balanceren op een voertuig dat zonder standaard omvalt? Ik ben nu zevenentwintig en kan inmiddels vrij moeiteloos fietsen zonder zijwieltjes, maar een rijbewijs heb ik nog niet. Daarnaast is er de kwestie van de smartphone. Ik heb er geen en dat werkt best. Ik ben wel eens niet uitgenodigd voor het schilderen van een kamer van een vriendinnetje omdat ik geen WhatsApp heb en ik raak wel eens de weg kwijt, maar verder blijft de schade beperkt. Er zal onvermijdelijk een moment komen waarop ik ook mee moet in de vaart der volkeren, maar vooralsnog wentel ik me in mijn achterlijke status.

Achterlopen is natuurlijk verre van cool. Je moet de eerste zijn die iets ontdekt, die iets doet. De aanvoerder, de avant-gardist, de trendsetter. Ik zal niet net doen alsof ik dat soort mensen niet bewonder. Ik zal ook niet doen alsof ik slaapwandelend door het leven ga, alsof ik het zelf niet leuk vind nieuwe ervaringen op te doen en nieuwe plekken te zien. Maar bij veel dingen kan het me simpelweg niet zoveel schelen of ik er op tijd bij ben. Hiervoor heb ik me wel eens geschaamd, maar inmiddels heb ik deze gemakzucht omhelsd.

Achterlopen heeft zo zijn voordelen. Als je niet mee hoeft te rennen in de sprint om de nieuwste gadgets heb je meer rust. In theorie kan mijn telefoon op internet, maar ik gebruik hem alleen om te bellen en sms’en, zodat ik in de trein gewoon een boek kan lezen. Ik zou eerlijk gezegd ook niet weten hoe ik het ding op internet krijg. Anderen zie ik paniekerig reageren op elk geluidje uit hun telefoon, om na twee chatsessies geërgerd te constateren dat de batterij alweer op is. Ouder spul is vaak degelijker: de batterij van mijn telefoon gaat gemiddeld zo’n vijf dagen mee. Het is pas de tweede mobiele telefoon die ik in mijn leven heb gebruikt, en voor beide heb ik niets betaald. Wie achterloopt, krijgt gratis spullen in handen gedrukt die voor anderen ‘zo 2011’ zijn. Bovendien vervul je als achterloper een nuttige sociale functie, vergelijkbaar met die van de idioot: in het licht van jouw achterlijkheid voelen anderen zich beter, slimmer, wereldwijzer. Elke keer als ik verdwaald ben, niet weet wanneer de laatste trein gaat of niet op de naam van een acteur kan komen, plaats ik een ander in de positie van redder in nood.

Maar het belangrijkst is misschien wel dat je als achterloper weet hoe weinig een mens eigenlijk nodig heeft. Ook als je niemand tegenkomt met een smartphone vind je uiteindelijk de weg wel weer terug. Ook zonder rijbewijs kun je door Oost-Europa of Noord-Amerika reizen. Je komt wellicht niet overal, en je komt er zeker niet zo snel als anderen, maar dat hoeft ook niet. Als achterloper kom je weer terecht op zijpaden die anderen in hun haast nooit ontdekken. Met of zonder zijwieltjes.


Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons