nieuwsbrief
menu Asset 14

Antiekmarkt

Artikel Gastbijdrage
Beeld Leila Merkofer
Mail

Heeft een schrijver ook weekeinde, of is hij slaaf van zijn pen/laptop? Speciaal voor hard//hoofd duikt Merijn de Boer iedere zondag in hoofd, huid en haar van een groot schrijver. De illustraties worden gemaakt door Leila Merkofer.

Het was kwart over zes in de ochtend. Hij zat achter de tafel in de kamer, vlak bij de keuken, en staarde naar het glas rode wijn dat naast hem stond. Dat zal ik gisteravond vergeten zijn op te drinken, dacht hij, men zou het zonde vinden om weg te gooien. Hij goot de wijn in één keer in zijn keel, mompelde een gebed en zette het glas neer. Daarna staarde hij met waterige ogen naar het vel papier waarop hij het begin van een boek ging schrijven. Een boek dat alle andere boeken overbodig moest maken, met uitzondering van het telefoonboek en de bijbel.

Hij had lang geslapen voor zijn doen, op de oncomfortabele brits die ooit van een kostschooljongen was geweest. Tenminste, dat hield hij zich altijd maar voor. Daarna had hij zich gewassen met koud water, zijn tanden gepoetst totdat het pijn deed aan zijn tandvlees en wat oud brood gegeten. Vervolgens was hij achter zijn tafel gaan zitten met de kroontjespen in zijn hand.

Hij luisterde naar het tikken van de klok.

Drie uur later had hij nog niets geschreven. Wel had hij in totaal acht keer gemasturbeerd (de laatste keer kwam er een druppeltje bloed uit), nog twee glazen wijn gedronken, uit het raam gestaard en gedacht aan de twee Nederlandse knapen die een verdieping hoger bij Joop logeerden.

De avond ervoor had hij naar de ouders van de jongens gebeld met de mededeling dat ze zich zwakjes voelden en beter hier konden overnachten, “alvorens de gehele kruistocht terug naar de camping te ondernemen”. Het waren behoorlijk brutale jongens. Men zou ze eigenlijk… Hij drukte de inkt op het papier en de eerste woorden verschenen.

Nog geen vijf minuten later klonk er rumoer vanaf de buitentrap. Het geluid van zware vuilniszakken die naar beneden rolden en met een klap op het Franse plaveisel terechtkwamen. Er werd ‘au’ geroepen en nogal aanstellerig gehuild. Daardoorheen klonk het vuile, lompe en eigenzinnige gescheld van Joop. Ik houd van die man, dacht hij, vanwege zijn volstrekt originele behandeling van de Nederlandse taal. Maar hij moet me nu niet van het werk afhouden.

Hij opende de deur. De twee bijdehante jongetjes lagen op de straatstenen en keken bang naar hem omhoog. Joop stormde naar beneden en schopte de twee scheldend en schreeuwend hun erf af. “Optieften naar jullie kankercamping,” riep hij. Daarna liep hij op zijn partner af, gaf hem een zoen en omhelsde hem net zolang tot zijn Schiedamse zweetgeur de barmhartige goedertierenheid van de schrijver te zeer op proef stelde. Hij duwde hem van zich af zoals je een vieze hond van je afstoot. “Wat?!” schreeuwde Joop.
“Niets,” zei hij terwijl hij weer ging zitten. “Ik ben aan het werk.”

Illustratie: Leila Merkofer

Joop liep naar de keuken en begon luidruchtig de afwas op te ruimen. Borden kletterden op elkaar en een pan werd met veel geweld de kast in gedonderd. Daarna kwam hij met een schoonmaakdoek naar de schrijftafel lopen. Hij verplaatste spullen en begon heel hinderlijk de tafel af te stoffen.
“Joop, zoude u uw dikke lijf elders te werk willen stellen? Ik ben een boek aan het schrijven voor mijn publiek.”
Met valse ogen loerde hij hem aan. “Je kunt helemaal niet schrijven, jij,” zei hij terwijl hij weer naar de keuken liep. “Willem Frederik Hermans, díe kan schrijven. Dat boek van hem, over het bombardement op Dresden, dat is het mooiste boek uit de naoorlogse Nederlandse literatuur.”
“Dat boek is door Harry Vulles geschreven.”
“Jij denkt dat ik niet weet door wie dat boek is geschreven? Jij denkt dat ik dom ben?” Joop had nu een afwasborstel in zijn hand die hij dreigend omhooghield.
Heilige Maria, dacht hij. Ik zou hem eigenlijk moeten verdrinken in het wijwater. Om ervan af te zijn antwoordde hij dat hij zich vergist had. Hoe zal ik deze nieuwe loot aan mijn oeuvre noemen? dacht hij onderwijl. Hij aarzelde tussen De Twee Soldaten en Knapenkracht.

Een paar minuten lang bleef het stil. Hij kwam op gang met een scène waarin tuchtiging en opvoedkunde op een heel vrome wijze hand in hand gingen. Moeder Genade, hoe lang zal deze stilte me vergund zijn, dacht hij.

Joop stond plotseling voor hem. “We gaan naar een antiekmarkt,” zei hij. Hij had zijn jas al aan.
“Ik ben aan het schrijven.”
“Nee, we gaan naar een antiekmarkt in Montélimar. Je hebt de hele ochtend al zitten schrijven.”
“Hoe kan ik in Godesnaam schrijven als jij voortdurend om me heen staat op te ruimen en domme dingen staat te beweren? Je stinkt, Joop, je stinkt en je bent afstotelijk.”
Joop vloog hem aan. Even later rolden ze vechtend over de vloer. Joop pakte het inmiddels vol beschreven papier en spuugde erop, alvorens het te verscheuren. Daarna gooide hij een tafel op het lichaam van de schrijver. Diens hoofd was op een stoel terechtgekomen en zijn kin bloedde. En toch houd ik van hem, dacht hij.

--
De komende acht zondagen is Merijn de Boer te gast bij hard//hoofd. Merijn debuteerde in 2011 met de verhalenbundel Nestvlieders. Januari 2014 verschijnt zijn eerste roman.


Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons