nieuwsbrief
menu Asset 14

Even achterom kijken

Artikel Rutger Lemm
Mail

Ik ben onhandig. Ik denk graag na en vind de wereld om mij heen vaak minder interessant dan die in mijn hoofd. Als kind stootte ik regelmatig aan de eettafel mijn beker met melk om, tot grote ergernis van mijn vader, die erg van melk hield. Mijn ouders hielden me angstvallig uit de buurt van baby’s, porseleinwinkels en ijssculpturen.

Ze hoopten dat het zou verbeteren als ik ouder werd, maar uiteindelijk hebben we allemaal moeten accepteren wie ik ben. Ik ben een dropper, als Chandler uit Friends. Soms sta ik zelf ook te kijken van het circus van ongecontroleerde bewegingen dat aan een slippertje vooraf gaat, alsof ik getuige ben van een minidemonstratie van de chaostheorie. Zo zat ik onlangs met mijn vriendin in een café waar een grote kalebas op tafel lag. Ik pakte het ding bij de steel en gebruikte het als microfoon voor een fruitinterview met mijn vermoeide eega. Zij ging met tegenzin in mijn grap mee, tot de steel afbrak, de kalebas als een rotsblok over tafel rolde, de hete thee van mijn vriendin in haar schoot stootte, zij verschrikt opstond, haar stoel omviel tegen de serveerster, die wankelde met een vol dienblad, waar een suikerpot vanaf viel, bovenop het schermpje van mijn iPhone.

Mijn shirt zit na een halve dag onder de mysterieuze veelkleurige vlekken. Ik loop regelmatig weg van een pinautomaat zonder het uit het vakje schuivende geld in ontvangst te nemen en laat bioscoop- en treinkaartjes direct na aankoop op de grond vallen. Het is aan een stoet van eerlijke en behulpzame medeburgers te danken dat ik niet allang blut en naakt door de stad slenter.

Het kwijtraken van spullen is het ergste. Elke winter verbruik ik drie paar handschoenen en een sjaal, en elke zomer twee tot vier zonnebrillen. Ik herinner me een epische tocht waarbij ik als tiener kilometers lang achter een bus heb aangerend om mijn discman terug te bemachtigen. Ik probeer dit alles te relativeren met de anti-materialistische slogan “Het zijn maar spullen”. Maar het punt is juist dat ik door het niet lang gebruiken van die spullen een fanatieke deelnemer van de kapitalistische carrousel ben. Ik koop me suf aan vervangingen en reparaties, geef fortuinen uit aan boetes en andere rekeningen die louter aan slordigheid te wijten zijn.

Foto: Bryan Thatcher/Flickr

De laatste jaren heb ik echter geleerd hoe ik mijn handicap enigszins kan beteugelen. Ik heb een bijna autistische routine opgebouwd: mijn telefoon zit in mijn linkerzak. Als ik die druk tegen mijn bovenbeen even niet voel, ben ik in paniek. Hetzelfde geldt voor mijn geld en pasjes aan de rechterkant. Om meer aandacht voor mijn spullen op te brengen, heb ik bovendien een aantal dure en echt goede dingen aangeschaft. Mijn Ray Ban-zonnebril was een rib uit mijn lijf, en zo bescherm ik hem ook. Het gaat goed, hoewel ik merk dat ik in drukke periodes weer meer kwijtraak. Vaak is dat dus een teken dat ik even wat gas terug moet nemen.

Maar het allerbelangrijkste wat ik geleerd heb, is heel simpel: even achterom kijken. Als je ergens weggaat, kijk je automatisch even over je schouder of je niets vergeten bent. Het is een fijn rustmomentje, waarbij je – als je wilt – ook even kunt reflecteren over de tijd die je op die plek gespendeerd hebt. En soms zie je dan het puntje van je handschoen uit de bioscoopstoel steken. Ha, stiekemerd. Dat scheelde niet veel.


Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons