nieuwsbrief
menu Asset 14

Beestje

Artikel Kasper van Royen
Mail

Muis is de eerste die hem opmerkt. Ze zit met hoge schouders op de rand van de commode en klappert met haar tanden. ‘‘Wat doet Poes nou?’’ vraagt Annika. In Annika’s gezelschap noemen we Muis Poes, om verwarring te voorkomen, al is dit voor Muis natuurlijk allemaal hoogst verwarrend. ‘‘Ik denk dat ze een beestje ziet’’, zeg ik, en terwijl ik het zeg, zie ik het beestje ook. Of nou ja, zeg maar gerust ‘beest’. Wat boven de gordijnen in een verdachte staat van opperste rust lijkt te verkeren, is een mij volstrekt onbekend wezen. Het lijkt wel een mug, maar dan zo’n elf keer groter, met groene vleugels en lange harige poten. Instinctief doe ik een sprong naar achteren. ‘‘Hallo beestje, goedemorgen,’’ roept Annika opgewekt, vanuit haar ledikant. Ze heeft net haar middagslaapje achter de rug, dus ochtend is het al lang niet meer, maar ik heb geen zin om haar te verbeteren. Het is sowieso geen dag om in veel dingen zin in te hebben. Dit benauwde weer zorgt ervoor dat mijn shirt plakkerig en mijn hoofd troebel is. Waarom lig ik nu niet in de schaduw van een boom ijsthee uit een rietje te slurpen? Maar nee, het heeft geen zin hier een potje te staan dromen, er moeten dingen gebeuren. Mijn dochter dient te worden verschoond en aangekleed, er wachten een afwas, een speeltuin en een supermarkt. Maar voordat we aan ons programma kunnen beginnen, moet eerst dat walgelijke insect oprotten.

Ik doe het raam open, en maak met mijn armen een beweging alsof ik een onzichtbare bos bloemen de lucht in werp. ‘‘Vlieg toch weg, stom ding’’, smeek ik. Annika imiteert mijn beweging en zegt me na. Opeens realiseer ik dat zij op deze manier mijn ridicule angst voor de natuur maar al te makkelijk over zal nemen. ‘‘Nee’’, lach ik daarom op mijn laconiekst, alsof ik net maar een grapje maakte. ‘‘Beestje is helemaal niet stom, Beestje is lief. Maar Beestje woont hier niet. Beestje moet naar buiten.’’ Annika houdt haar knuffelkonijn omhoog, zodat ook hij Beestje kan bewonderen. Ik heb niet het idee dat Konijn en Beestje erg van elkaar onder de indruk zijn. Dan doet Muis iets wat zij al jaren niet meer gedaan heeft: ze maakt een sprong. Terwijl de corpulente kat onder luid geblaas samen met de gordijnrails naar beneden klettert, klappert Beestje hysterisch rond mijn hoofd. In een voor mijn doen bijzonder soepele beweging pak ik Annika op, ren de kamer uit en knal de deur zo hard dicht dat het glas-in-lood er bijna uit trilt. Annika krijst: ‘‘Poes is vallen, Beestje is stom, Papa is bang.’’

Illustratie: Gino Bud Hoiting

Met een hoge staart waggelt Muis quasinonchalant mijn dochters slaapkamer uit. De gordijnen schuif ik aan de kant, dat wordt weer een leuk klusje voor mijn aanstaande echtgenote. Beestje is nergens te bekennen, maar het deert mij niet. Terwijl Annika net in haar pyjama vijf afleveringen van Sesamstraat via Uitzending Gemist bekeek en ik drie glazen Wodka-Cola achterover sloeg, heb ik mij volledig herbezonnen. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met mijn kinderachtige insectofobie, die in wezen niets anders is dan een verkapte vorm van xenofobie. Annika moet leren dat de wereld bestaat uit vreemde wezens en dat dat juist zoiets wonderbaarlijk moois is. ‘‘Beestje vindt ons natuurlijk ook heel raar’’, leg ik uit terwijl ik haar luier dichtknoop. ‘‘Maar wij delen deze planeet met elkaar en daarom moeten we nimmer voor elkaar wegrennen. Zeker voor jouw generatie is dit inzicht zo onwijs fundamenteel, jullie kunnen je niet langer verschuilen achter laf antropocentrisme.’’ ‘‘Antopopovisje,’’ lacht Annika, want ze kickt op lange woorden. Dan houdt ze haar knuffel weer omhoog. ‘‘Beestje,’’ roept ze uitgelaten. ‘‘Beestje is lief.’’ Ik ruk Konijn uit haar handen, draai om mijn as, en een kort moment sta ik oog in oog met de vreemdeling. In dit moment lijken we iets van elkaar te begrijpen. Dan slinger ik Konijn aan zijn poten naar de muur, waarop Beestje in een rode vlek uit elkaar spat. Ik weet niet hoe lang ik naar die vlek staar, voordat ik mij durf om te draaien, om te zien wat ik heb aangericht.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons