nieuwsbrief
menu Asset 14

Wees eens een Kees

Artikel Marieke Sleijpen
Mail

Mijn vader was ervan overtuigd dat het een jongetje zou worden. Hij mocht de naam kiezen, of eigenlijk: hij bepaalde de naam, want het was immers hij alleen die het kind zou gaan aangeven bij de Burgerlijke Stand. Bij geboorte bleek ik meisje.

Ik groeide dus op als jongensachtig meisje, speelde het liefst buiten met een paar ratten op mijn schouder, vroeg een drumstel voor Sinterklaas (kreeg een piano met als verantwoording dat een piano welbeschouwd ook een slaginstrument is), droeg niet het voor meisjes verplichte hemdje onder mijn schurend judopak maar maakte de borst nat, wilde uitvinder worden en vertikte het roze balletpakje te dragen. Mijn haren hield ik kort en ik had, in tegenstelling tot mijn spichtige zus, een jongensachtig lijf met wasbordje.

Desondanks werd ik op mijn vijfde al ten huwelijk gevraagd en nog wel door het mooiste ventje van de klas. Op onze trouwdag wilde ik een prachtige jurk uit de kast trekken, maar mijn moeder gooide roet in het eten, "Je wilt nooit een jurk aan als ik het vraag en dan nu zeker niet op een regenachtige dag als vandaag". Ik had vergeten kond te doen van mijn trouwdag, maar toch, het was gemeen. Op school stond mijn toekomstige echtgenoot me op te wachten, in driedelig pak plus strikje. Zijn moeder droeg een mandje met rozenblaadjes en om haar nek een fotocamera. "Maar zo wil ik niet met je trouwen', jammerde mijn bruidegommetje, terwijl hij naar mijn spijkerbroek met gaten wees. Een week later is hij met Milaine getrouwd, een echt meisje.

Still uit de film Tomboy.

Mijn vader keek vol trots naar me als de bakker vroeg hoe zijn zoon heette. ‘Kees’, zei hij dan, waarna we grinnikend de winkel uitstapten. Soms probeerde ik toch stiekem weer die gaatjes in mijn oren door te prikken. Tevergeefs, want de onhygiënische naald deed de lelletjes ontsteken. Later bleek ik geen oorbelletjes nodig te hebben om toch ook als meisje herkend te worden. Ik groeide, met alles erop en eraan, en ik zag dat het goed was.

Maar waarom moeten we per se óf man óf vrouw zijn? Ik trek soms de kleren van mijn vriend aan, verander mijn looppas en drijf daarmee de stress uit mijn lijf. Chill, als een echte dude! Als je geen vriend hebt, biedt de kast van je vader of die van je huisgenoot wel uitkomst. De mode is ons meiden overigens goed gezind; de Boyfriend's Pants is overal verkrijgbaar en niemand kijkt je vreemd aan als je als vrouw op de mannenafdeling kleren past. Wil een man niet af en toe ook wel eens wat vrouw zijn? Laat je vriend dan jouw jurkje dragen of geef hem nou gewoon die glinstersokken waar hij altijd al verlangend naar staart.

Ontdek de vrouwelijke kant van je vriend of de mannelijke van je vriendin. Het helpt tegen oersaaie relaties! De befaamde Amerikaanse schrijverpsycholoog Andrew Solomon geeft me hierin gelijk. “Hij droomt van een toekomst waarin iedereen op elk moment kan kiezen wat hij wil zijn: man, vrouw of iets daartussenin”, schrijft de Groene Amsterdammer.

Ja, ja, iets daartussenin!

Ook muzikanten inspireren door hun 'mix'. Check maar eens het snorretje van CocoRosie of de stoere slag van Merrill Garbus (tUnE-yArDs). Ook op eigen bodem geniet het Nederlandse publiek van een jongensachtige rapster (Freshkid). De castraten zijn dan weliswaar uitgestorven, mannen die zo hoog zingen als vrouwen blijven ons betoveren. Luister naar de countertenor Philippe Jaroussky!


Marieke Sleijpen

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons