nieuwsbrief
menu Asset 14

Jurassic Park 3D

Artikel Redactie
Mail

Deze week gingen onze redacteurs naar de heruitgave van Jurassic Park (1993). Ditmaal is de film in 3D te bewonderen. Na afloop worden enkele wijdverspreide misverstanden rechtgezet: "De Brontosaurus heeft nooit bestaan, shocking feitje!"

Rutger: Het was niet alleen een avondje nostalgie, maar ook een lesje ‘filmmaken doe je zo’. De film is nog altijd geweldig. Wat een kunde van Steven Spielberg! Daar kunnen de blockbuster-regisseurs van vandaag een puntje aan zuigen.

Zara: Spielberg heeft de standaard-Hollywoodfilm zoals we hem nu kennen zo’n beetje uitgevonden. Het heeft alle elementen, alles klopt. Je kunt ervan houden of niet, maar een goede filmmaker is hij zeker.

Sanne: Ik zat echt te genieten. Het glaasje waarin het water begint te trillen, het geritsel in de struiken, een dreigend gedreun in de verte... Zonder dat je de Tyrannosaurus Rex ziet, denk je al: OH GOD NEE...

Rutger: De film wordt heel sterk opgezet in een strakke proloog. Zonder dat we weten waar de film over gaat, wordt duidelijk gemaakt dat dinosaurussen eng zijn. Met name in de scène waarin Alan Grant met de fossiele raptor-nagel over de buik van een dik jongetje schraapt. Daarna wordt het begin van de film steeds uitgesteld: als ze aankomen in de helicopter met de geweldige theme song van John Williams, als ze de eerste dino zien (“Welcome... to Jurassic Park!”), als ze door die belachelijk grote poort het park in gaan, en dan pas echt als de stroom uitvalt en de T-rex komt. Wauw! Wat een spanningsopbouw. De keukenscène is het meest bloedstollende wat ik ooit in een film heb gezien.

Zara: Wat vonden jullie van de toevoeging van 3D? Ik vond het zeker wel werken. Dat moment als ze met hun jeep voor het eerst het terrein op rijden en die enorme dino’s in zicht komen, dat voelde ik wel hoor. Het gevoel van afstand, en daardoor dus ook nabijheid, was nu veel sterker.

Sanne: Ja, ik vond het ook wel leuk. Maar ik vind het altijd zo suf om met zo’n stomme bril in de bioscoop te zitten… Ik voelde me sowieso suf, aangezien ik de enige volwassene in de zaal was. En dan zat ik daar ook nog alleen, als een soort weirdo. 

Rutger: Haha, Sanne de dino-pedo. Soms is 3D gewoon een kijkdoos: een soort hologram op de voorgrond met ‘diepte’. Maar ik zat er meer in dan ooit - en ik heb de film denk ik zo’n tien keer gezien. Al kan dat ook door de Dolby Surround komen. Er leek echt een T-rex voor de bioscoopdeur rond te stampen.

Sanne: Ik weet niet in hoeverre de film digitaal is opgepoetst, maar de effecten waren eigenlijk toch nog steeds fokking goed, ook zonder 3D? Ik bedoel, Lord of the Rings-achtig goed. Ik dacht geen moment: oh, wat ziet die zieke Triceratops er nep uit.

Zara: Ik heb de 2D-versie van Jurassic Park toevallig laatst nog gekeken, maar toen zag het er ook al zo mooi uit hoor.

Rutger: Het is bizar hoe fier de special effects en de poppen overeind zijn gebleven na twintig jaar. Alleen die eerste Brachiosaurus is duidelijk computerwerk, maar daarna geloof je alles. Hoe natuurlijk die beesten bewegen, bleef me verbazen. Als dinosaurussen nu echt tot leven gewekt zouden worden en ze zouden er niet uit zien zoals in Jurassic Park, dan zou ik ze niet serieus nemen.

Sanne: Ja even wat, wisten jullie trouwens dat de Brontosaurus nooit echt bestaan heeft? Is dat niet shocking? Denk aan Platvoet en zijn vriendjes!

Rutger: Wat?! Dit is even een Sinterklaas-momentje. Zoveel jeugdige illusies gaan hier in rook op.

Zara: Dan heb ik nog een leuk feitje voor jullie: wisten jullie dat Jurassic Park eerst met stop motion figuurtjes gemaakt zou worden? De man die dit zou doen, had ook daadwerkelijk alles al gemaakt. Tijdens de tests vond Spielberg het niet realistisch genoeg, waarna het besluit om het met CGI te doen werd genomen. De dood van stop motion.

Rutger: Wow! Maar wisten jullie dat de sound effects van de dinosaurussen van de schreeuwen van andere dieren komen? De velociraptors die elkaar roepen, zijn schildpadden die seks hebben.

Sanne: Ja, nu je het zegt, sommige geluiden deden me denken aan het apenhuis in Artis. Maar neukende schildpadden... Ik wist niet eens dat schildpadden geluid konden maken.

Rutger: Jurassic Park was in 1993 een droomfilm, die voor mij wel symbool staat voor de onbegrensde mogelijkheden en welvaart van dat decennium. Ik weet nog goed hoe we met een groepje jongetjes voor mijn verjaardag naar de bioscoop gingen en er betoverd uit kwamen. Alle jongetjes waren geobsedeerd door dinosaurussen, we kenden alle namen en details, als een soort mini-wetenschappers. Dino’s staan daarom, in al hun engheid, symbool voor een gelukkige jeugd. In 1993 was alles nog fijn, nu is het crisis.

Zara: De T-Rex is wel de dino die het meest uit de 3D heeft gehaald. Pfoe, wat zag die er lekker uit. En de Velociraptors zijn doodeng. Hun bewegingen lijken zo natuurlijk omdat het simpelweg mannen in Raptor-pakken waren.

Rutger: Ik vind vogels eng. Hoe ze lopen, brullen... Dr. Alan Grant heeft gelijk: het zijn voormalige dino’s.

Sanne: Ik vond het heel merkwaardig om me opeens te realiseren hoe ontzettend sexy Jeff Goldblum is in Jurassic Park. Als negenjarige was ik me daar niet zo bewust van, maar toen ik hem opeens zag met dat halfopen overhemd en die semi-diepzinnige sarcastische opmerkingen, vielen een heleboel puzzelstukjes op hun plek, om het zo te zeggen.

Rutger: Het is interessant om dingen uit de jaren negentig terug te kijken. Ik kijk de laatste tijd bijvoorbeeld weer veel Friends, en nu snap ik veel meer omdat ik even oud ben als de hoofdpersonen. Jurassic Park had ook allerlei diepere lagen die ik vroeger gemist heb. De film is heel feministisch: de vrouwen zijn de grootste helden en de mannen moeten hun zachte kant ontdekken. En de illusie van controle in de chaostheorie van de fantastische rock ‘n roll-wetenschapper Ian Malcolm (“Life will find a way”) is met de kredietcrisis opeens hyperactueel.

Zara: "God creates dinosaurs. God destroys dinosaurs. God creates man. Man destroys God. Man creates dinosaurs. Dinosaurs eat man… woman inherits the earth."

Sanne: De eigenlijke boodschap van Jurassic Park is: DON’T FUCK WITH NATURE. Dat wordt lekker obvious gesuggereerd aan het einde door de brullende T-rex die zijn eigen skelet in het museum aan gruzelementen trapt.

Zara: Don’t fuck with dinosaurs. Bitches.

Rutger: Ze zijn groot, schubbig en levensgevaarlijk. En toch mis ik ze.

Sanne: Vooral de brontosaurus.


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons