nieuwsbrief
menu Asset 14

The secret life of the love song

Artikel Emy Koopman
Mail

Een paar jaar geleden – het was najaar en ik studeerde in Canada – ben ik geknuffeld en gezoend door Nick Cave. Om dat te bereiken heb ik eerst ongeveer twee uur in een rij gestaan met een net gekocht exemplaar van The Death of Bunny Munro (een boek dat je in twee uur voor een groot deel gelezen krijgt). Ik zag het meisje voor me om een knuffel vragen, dus schoorvoetend vroeg ik het ook. De zoen kreeg ik erbij. De weg terug naar huis duurde normaal vijfentwintig minuten, nu nog maar tien. Ik zweefde.

Ik ben geen handtekeningenverzamelaar en knuffelen met popmuzikanten vind ik een gênante aangelegenheid, maar Nick Cave bracht het in me naar boven. Nick Cave is voor mij verbonden met liefde – niet de zoete lievigheid van mensen die elkaar troetelnaampjes geven en samen verf uitzoeken voor hun woonkamer, maar liefde als rauw verlangen. Verliefdheid dus. Of wat Bataille ‘erotiek’ noemt: dat wat ons aantrekt tot iets of iemand met zo’n hevigheid dat het een verscheurende natuurkracht lijkt, een teveel aan energie, iets sacraals en verschrikkelijks tegelijk. Erotiek als het mystieke, de vijand van de gelatenheid, niet bang zichzelf belachelijk te maken.

Toch ben ik geen hysterische fan. Ik heb lang niet alle platen van Nick Cave en ik luister ze slechts bij vlagen. Al die erotische mystiek is veel te spannend en valt slecht te rijmen met de alledaagse dingen die gedaan moeten worden. Als halfslachtige fan kwam ik er dan ook pas door een recent interview achter dat Nick Cave al in 1999 een lezing heeft gegeven over de erotische mystiek in zijn muziek: The secret life of the love song.

In ‘The secret life of the love song’ vertelt Nick Cave, met een stem die tegelijkertijd kalmerend en gebiedend klinkt, dat voor hem een liefdesliedje geen liefdesliedje is als er geen pijn in of achter zit, geen gefrustreerd of overweldigend of duister verlangen:

“Those songs that speak of love without having within in their lines an ache or a sigh are not love songs at all but rather Hate Songs disguised as love songs, and are not to be trusted. These songs deny us our humanness and our God-given right to be sad and the air-waves are littered with them. The love song must resonate with the susurration of sorrow, the tintinnabulation of grief.”

Een liefdesliedje dat die naam waard is, zegt Cave, drukt de waanzin van liefde uit, de obsessie, de absurditeit ervan. En het probeert een gat te dichten tussen onszelf en de ander, ons tijdelijke bestaan en dat wat eeuwig is: “ultimately the love songs exist to fill, with language, the silence between ourselves and God, to decrease the distance between the temporal and the divine.

Nick Cave verwijst veelvuldig naar de Bijbel en God; laat je daardoor niet afschrikken. Dit is niet de Bijbel die ons via bekrompen leefregels wil beperken in ons doen en laten, maar de Bijbel die fundamentele menselijke verlangens en dilemma’s laat zien. Dit is niet God in de zin van een strenge man in de hemel, maar de mystieke God, datgene wat onszelf overstijgt en het leven voortstuwt, wat het goede, het kwade en het onbegrijpelijke in zich verenigt. Wellicht vind je dat nog te wazig, maar dit is de essentie van het werk van Nick Cave, dat wat het zijn beangstigende aantrekkingskracht geeft. Zonder dit houd je alleen een coole pose over.

Nick Cave & The Bad Seeds - Do You Love Me?


Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons