nieuwsbrief
menu Asset 14

Ontzettend prachtig kut

Kunst Gastbijdrage
Mail

Gilles slaapt niet meer. Gelukkig is hij huisvrouw, en schrijver. Iedere zondagochtend heeft hij op hard//hoofd een moment voor zichzelf. Zondagsrust: het (niet zo jonge) vaderschap van Gilles van der Loo, van onderen belicht.

Het was de ochtend van Nadims eerste verjaardag en niemand hoefde te werken. Nog voor de zon opkwam stond de jarige rechtop in zijn bed te krijsen, en voor één keer besloot ik er niet over te klagen. Tenslotte was het zijn dag.

Birre had een kartonnen muts gemaakt met een 1 en een leeuwensmoel erop, die de jarige liever tussen zijn tanden hield dan opzette.

"Wraaawrr", zei Nadim.

"Goed zo!" riepen wij. "Leeuw!"

Er waren croissants en jam en sap. Daarna kwamen de cadeaus, en Nadim deed zijn naam van sympathieke gozer eer aan door elk pakje evenveel aandacht te geven. Met alle verrassingen werd gespeeld. Zelfs de houten boerderij die we stiekem in een hoek van de kamer hadden klaargezet bleef niet onopgemerkt.

Birre moest een beetje huilen. Ze zei dat ze heel gelukkig was.

Nadims vrienden kwamen en het werd tijd voor appeltaart.

Beeld: Joost de Haas

Terwijl onze zoon zijn eerste kaars uitblies probeerde ik mijn tranen de pas af te snijden door te bedenken hoe vreselijk veel zoons op dat moment hun eerste kaars uitbliezen; hoe vreselijk veel vaders naar hun zoons keken en die zoons vreselijk bijzonder vonden. Mijn aanpak werkte niet, en dus ging ik naar de keuken om meer slagroom te kloppen. Slagroom kloppen doen we bij ons thuis met de garde, want wij zijn mannen.

Eenmaal terug in de kamer viel het me op dat Nadim een geboren gastheer was: schijnbaar moeiteloos verdeelde hij zijn aandacht over zijn gasten, en hij had ook nog tijd om af en toe naar mij te kijken. Soms zei hij daar ‘papa’ bij. Het kon ook ‘paard’ zijn. De slagroom kwam zijn articulatie niet ten goede.

Toen Nadims bezoek aan het eind van de middag de deur uit was, gingen we gedrieën iets eten in het restaurant om de hoek. Nadim zat aan het hoofd van de tafel en scheurde zijn ravioli als een echte leeuw uiteen door de kussentjes tussen zijn tanden (alle twee) te klemmen en ze met zijn knuist van zich af te trekken. Zijn oom Pim kwam langs met een mondharmonica met lieveheersbeestjes erop. Nadim hield het instrumentje in zijn hand terwijl hij at, minieme stukjes pasta verdelend over de blaasgaatjes. Daarna was er ijs, en koffie voor de grote mensen. Onze man straalde als een supernova en vingerverfde op het tafelkleed met de chocoladesaus. Niemand zei er iets van, omdat niemand een muts met een 1 en een leeuw erop had.

Na het eten, in zijn kar op weg naar huis, viel Nadims koppie voorover. Zijn muts gleed scheef en wipte op en neer bij elke opstaande stoeptegel. Binnen tilde ik zijn snurkende lijfje de trap op. Een snottebel plopte vlak naast mijn wang.

Op zijn kamer kleedde ik hem uit, en samen legden we onze zoon in bed. We stonden nog best even te kijken naar zijn rode konen; de chocosmeren in zijn haar. Er biggelde iets over Birres wang. Ze zei: “Het was een fijne verjaardag, hè?”

Een reepje straatlantaarnlicht viel tussen de gordijnen door en bestreek precies zijn gouden lokken. Ook met chocoladevegen was hij de mooiste man die ik ooit zag. Je werd maar week van zo’n kind. Nu stond ik godverdomme ook te grienen.

“Kut is het”, zei ik. “Het is ontzettend prachtig kut.”


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons