nieuwsbrief
menu Asset 14

Uit de context

Artikel Joyce de Badts
Mail

In de straat waar ik tot mijn zesde woonde, stonden maar twee huizen. Het onze en dat van Ellens familie. Ze werd mijn beste vriendinnetje.

Op de slaapkamer van Ellens ouders vonden we tijdschriften met zongebruinde blote mannen en vrouwen die op en onder en over elkaar gleden en waar we een raar gevoel van kregen in onze onderbroek. Op zolder gingen we, precies op de manier waarvoor ouders gewaarschuwd worden in hun opvoedkundige boeken, doktertje spelen. Na de diagnose volgde steeds een doodse stilte. Schuldgevoelens. Een minidepressie. Kleine viespeuken, dat waren we.

Dus bedachten we een nieuw spel, een vrolijk spel. Het leukste spel dat ik als kind heb gespeeld. En ook, al zeg ik het zelf, geniaal. Het speelde zich af in de badkamer. Eerst ging ik naar binnen, Ellen wachtte buiten. Ik zocht een object, neem de wc-borstel, en beeldde daarmee een doodgewone scène uit de grotemensenwereld uit: een agent die het verkeer regelt: ‘doorlopen juffrouw’. Daarna was het haar beurt. "Kom maar binnen!" Ik open de deur en zie Ellen met een bekertje in de wc-pot duiken, ze vraagt: "Hoeveel bolletjes chocola wilde je?"

Wellicht moet je zes zijn en veel te veel uren en dagen en maanden met elkaar slijten om de humor ervan in te zien, maar Ellen en ik deden het letterlijk in onze broek bij deze uit de context gerukte situaties. Later, toen ik verhuisde en een nieuw beste vriendinnetje kreeg, probeerde ik het spel opnieuw te introduceren, maar ik stuitte alleen op onbegrip. Ik deed het voor, stond met de wc-borstel te zwaaien, maar het mocht niet baten. Mijn nieuwe vriendinnetje rolde enkel met haar ogen. Het spel stierf een stille dood en kwam nooit meer ter sprake.

Toen ik de filmpjes van Klein België zag, moest ik opnieuw aan mijn kinderlijke kolder denken. Benny de bodybuilder maakt zich belachelijk omdat hij eerst een vuilnisbak, en later het dekseltje van een confituurpotje wil optillen. Er is de zoon die zijn moeder fotografeert totdat het fout loopt. Vader is geobsedeerd door witte lak, alles moet in de witte lak, ook de punaises en de zebra’s. Een cactus is een potentieel moordwapen en op de wc tref je een protestzanger aan die strijdt tegen lavendelgeur.

De ultrakorte stopmotionfilmpjes zijn korte intermezzo’s waarmee de nieuwe Vlaamse zender Vier de reclameblokken wat probeert op te leuken. Zoals Loekie, maar dan anders. Achter de stemmen van de poppetjes gaan onder meer Frank Focketyn, Sien Eggers en Bruno Vandenbroucke schuil, tevens bedenkers van het niet te evenaren In de gloria.

De filmpjes waren geen onverdeeld succes. Ze werden niet geliked op Facebook, er werd niet over geschreven, op café werd er niet over gepraat. Daar zijn de grapjes wellicht te klein voor. Als je ze een keer ziet, zijn ze leuk, de tweede keer is het grappige er af. Dan is het verrassingseffect immers weg. En je kunt het ook niet navertellen, dan klinkt het stom en saai. Eigenlijk is de humor ervan net zo onbegrepen als mijn badkamerspel. Na een paar maanden zijn ze van antenne gehaald, een stille dood gestorven. Misschien werd de humor van de makers onthaald op onverschillig gerol met de ogen. Misschien was het ook gewoon iets juridisch of had het iets met de adverteerders te maken.

Ik vind/vond ze in ieder geval wel leuk en voel me dus na 24 jaar eindelijk bevestigd: ja, voorwerpen uit het dagelijks leven uit hun context rukken is wél grappig. Ellen, waar je ook bent, ik hoop dat je hetzelfde denkt als ik: we zijn niet alleen met ons idee. En sorry dat ik het verteld heb van die porno van je ouders.


Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons