nieuwsbrief
menu Asset 14

Oude liefde

Gilles slaapt niet meer. Gelukkig is hij huisvrouw, en schrijver. Iedere zondagochtend heeft hij op hard//hoofd een moment voor zichzelf. Zondagsrust: het (niet zo jonge) vaderschap van Gilles van der Loo, van onderen belicht.

Mail

Het was augustus 1993. De zomerochtendzon hing boven de Cornelis Anthoniszstraat en ik, gympen op de warme tegels van de stoep, sloot mijn hand om de eerste sleutel van mijn eerste huis in Amsterdam. Even deed ik mijn ogen dicht om beter te kunnen luisteren naar het verkeer op de Hobbemakade, dat optrok en weer remde.
Ik deed mijn ogen open. Dancehall beukte tegen de ramen van een verlaagde Honda met twee jongens met petjes erin, wiens stoelen zo mogelijk nog verlaagder waren. Een junk kwam voorbij gestept op een fiets met één trapper.
Ik lachte, kreeg de vinger en begon te lopen. Langs de kade ging ik - in de richting van het centrum - terwijl de firma Junkmans uit het zicht verdween.
Zonder na te denken volgde ik stegen, grachten en straten. Ik keek naar de mensen, de huizen, winkels en cafés. Over vier weken zou ik aan de VU beginnen, maar eerst was er nog heel veel van dit. Ik wilde geen fiets. Ik wilde lopen: méér tijd hebben om te kijken naar meer van alles.
Mijn roze bril had superdikke glazen.
Jampotten voor al mijn vlinders.
Hopeloos, was ik. Stapel. Smoor.
Amsterdam, wat hield ik van je. Tering, wat was je mooi.
Ik leerde je straten kennen als lijnen in de palm van mijn hand. Je hals rook naar warm asfalt, patat en fietsbanden; je haar naar cannabis. Zelfs de urine in je stegen en portieken had ik lief. Jij en ik, we waren voor altijd. Nooit zouden we uit elkaar gaan. Bij iedere stap op elke tegel, elke stoep, zei ik het: thuis, thuis, thuis. En ik wéét ook dat het wederzijds was.

Beeld: Joost de Haas

Nu moet je niet schrikken, Amsterdam. We moeten even praten, jij en ik. Als eerste wil ik zeggen dat het helemaal aan mij ligt. Ik was teveel met andere dingen bezig. Gewoon de laatste jaren niet zo opgelet.
Nee. Daar is niets ‘gewoons’ aan. Ik was er zelf bij, tenslotte. Toch weet ik niet wanneer ik stopte om me heen te kijken; je te zien.
Je bent nog even mooi. Natuurlijk wel. Je grachten zijn precies dezelfde. Het ligt aan mij, dat zeg ik toch? Maar ja, hier staan we. Opeens geen twintig meer (ik, dan). Het kind is - zo gezegd - het huis wel uit.
Geen regen, alsjeblieft. Daar kan ik helemaal niet tegen: te grijs boven je daken en al je ruiten nat.
Nou word ik ook verdrietig.
Hé, Mokie.
Niet doen, nou.
Het spijt mij ook. Echt heel erg erg.
Kijk me eens aan. Kom, zeg het met me: Heldhaftig, Vastberaden, Barm-
Natuurlijk wil ik niet naar Zeeland. Hoe kom je daarbij?
Wat moet ik in Middelburg?
Wat zeg je ervan als ik vanmiddag eens door je straten ga dwalen? Gewoon weer wat steegjes en pleintjes kom doen? Misschien zijn er wel duiven op de Dam. Of zwanen in de gracht bij Casa Rosso.
Wat ik bedoel is: ik denk dat ik nog een kans wil.
Lief Amsterdam, wil jij dat ook?

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5