nieuwsbrief
menu Asset 14

The Broken Circle Breakdown

Artikel Redactie
Mail

Didier (Johan Heldenbergh) speelt in een bluegrass-bandje en droomt over Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Wanneer hij tattoo-artiest Elise (Veerle Baetens) ontmoet, valt alles samen. Zij wordt zangeres van de band, Didier knapt een oud landhuis op en al snel wonen ze daar gelukkig met hun dochter, Maybelle. Dan slaat het noodlot toe: Maybelle krijgt leukemie en overlijdt. Het geloof en ongeloof van Didier en Elise wordt zwaar op de proef gesteld. Zal hun liefde overleven? In deze film van regisseur Felix van Groeningen (De Helaasheid Der Dingen) wordt het de kijker niet gemakkelijk gemaakt.

Meredith: Heeft er iemand een tissue?

Rutger: Heftig was het, hè? Hebben jullie allebei gehuild?

Brankele: Heel hard. Maar de jongen naast me troostte me niet eens. Misschien omdat ik het stiekem deed.

Rutger: Ik gaf je wel een aai over je bol bij de aftiteling! Toen zag ik pas hoe erg je er aan toe was.

Meredith: Willen jullie ook een koekje?

Brankele: Nee, doe maar een dubbele whiskey. Het leven is kut. En onverschillig.

Rutger: Dat vond ik wel een opvallend harde conclusie. Al het mooie valt uit elkaar en Elise zegt: “Ik had beter moeten weten, zo is het leven niet. Het leven pakt je alles af en lacht je in je gezicht uit.” Au. Is het waar? Ik denk dat ook wel eens, maar het is toch een taboe.

Meredith: Ik denk dat ook vaak, Rutger. En daar krijg ik dan pillen voor. Het is ook wel wat, twee uur lang het concept ‘happily ever after’ cinematografisch in elkaar knuppelen. De titel zegt genoeg: een verbroken kring, die dan ook nog eens in elkaar stort?

Rutger: Zij zit natuurlijk helemaal onderin de put als ze dat zegt. Maar een vriend van me zei ooit dat het moeilijk is om met depressieve mensen te discussiëren, omdat ze eigenlijk wel een beetje gelijk hebben.

Brankele: Ik denk dat je vooral moet accepteren dat het leven niet per definitie leuk is, maar wel kan zijn, en dat geluk niet je basisemotie is, maar je er wel naar moet streven. Dus ja, het leven is kut, maar de peren die je erbij krijgt zijn soms heerlijk gebakken.

Rutger: Geluk (of ongeluk) is natuurlijk ook maar een verhaaltje dat je jezelf vertelt, terwijl alles eigenlijk willekeurig is. Juist als kinderen doodgaan besef je dat het lot geen regels kent. Kijk maar naar wat er deze week in Connecticut gebeurde. Dat leek zelfs Obama op te breken.

Meredith: Er is wel een verschil tussen mensen die zonder reden ontzettend ongelukkig zijn, en mensen die gewoon een gigantische bak stront over zich heen gekieperd hebben gekregen. In sommige situaties zou het bijna absurd zijn als een mens niet depressief werd. Ik ken een man van tachtig wiens vrouw hem verlaten heeft. Wat ga je dan zeggen? 'Kop op, u heeft nog uw hele leven voor u'?

Brankele: Maar ook met dezelfde portie ongeluk gaan mensen heel anders om. Ik vond het wel interessant om te zien dat Elise, die religieuzer wordt, eigenlijk minder goed met het noodlot kan omgaan dan Didier, de nuchtere atheïst.

Rutger: Haha, dat zeg je alleen omdat je zelf een atheïst bent. Ik vond het juist opvallend dat hun kind opeens geloof nodig heeft als ze ziek is en de dood naderbij komt. En Didier, de ‘nuchtere atheïst’, had ook zo zijn eigen geloof: Amerika.

Brankele: Hij dondert heel hard van z’n geloof in het alle-dromen-worden-waar-land af. Met George W. Bush als president winnen de door hem gehate christenen terrein. Hij denkt dat door het tegenhouden van stamcelonderzoek zijn dochter onnodig is gestorven.

Rutger: Elise verwijt zichzelf dat ze gerookt en gedronken heeft tijdens het begin van de zwangerschap, en te kort borstvoeding gaf. Tja, ze hebben allebei een aanwijsbare oorzaak van hun ellende nodig. Zingeving. Maar die is er niet.

Meredith: Het ergste vond ik nog, dat terwijl al die dromen aan diggelen gaan, ze ook niet meer in elkaar geloven. Dat was eigenlijk hun grootste geloof, zij samen in dat opgeknapte huis met hun kindje. Hun liefde. Dat die uiteindelijk niet alles overwint, dat was voor mij het ‘verhaal’ dat het hardste met de grond gelijk werd gemaakt. De hele film leek wel een afrekening met de klassieke Amerikaanse cinemaromance.

Rutger: Het was ook mooi en hard dat de chronologie door elkaar liep, waardoor je bij gelukkige plaatjes wist dat het niet zo zou blijven. Zoals wanneer Didier aan zijn dochter uitlegt wat sterren zijn: “Je kijkt eigenlijk naar iets dat al verdwenen is.”

Brankele: Pfff… Ik weet het allemaal ook niet meer. Is het leven dan sowieso een bubbel die gedoemd is te barsten? Dat weiger ik te geloven. Ik ben een romanticus (romantica?), dus ik volhard stug in mijn ongegronde overtuiging dat het allemaal goed moet kunnen gaan. Of nee, dat het vast slecht zal gaan, maar dat er wel dingen overeind blijven. De liefde dan, op z’n minst.

Meredith: En in ieder geval de muziek. Zelfs als je de stekker uit je geliefde moet trekken zijn er vijf muzikanten die aan het ziekenhuisbed bluegrass spelen om het beter te maken.

Brankele: Mooie muziek zat er in de film! En fijn dat ze het zelf ook zingen, niet van die playback-onzin.

Rutger: Het was niet alleen maar ellende. Een mooie blonde vrouw in een Amerika-bikini is ook altijd fijn.

Meredith: Ik moest hard lachen om dat shot van Didier met z’n blote piemel naast de caravan.

Rutger: Ik verwijs graag naar wat Rob Wijnberg zei in een interview op deze site: “Het heeft geen zin om je af te vragen of het vooruit of achteruit gaat. Dat weet je niet. Je kunt er wel voor kiezen om optimistisch te zijn. Net zoals met vertrouwen, daar hoef je ook geen redenen voor te hebben. Het is meer een houding. Als ik moet kiezen, dan ga ik voor optimisme en vertrouwen. Niet omdat het te rechtvaardigen is, maar omdat het te prefereren is. En dat is een subtiel verschil.”

Brankele: Willen jullie bij mij op de bank whiskey drinken en koekjes eten? Dan kijken we een fijne Amerikaanse film waarbij mooie dingen gebeuren, het even mis lijkt te gaan, maar alles toch nog goed komt. Ik heb een kater, een bijwerking van het moois dat leven heet.

Rutger: Naïeveling! Maar ja, dat lijkt me wel fijn eigenlijk. Kunnen we dan ook een beetje knuffelen en elkaar veel complimenten geven?

Meredith: Kut-Belgen. Met hun levenswijsheden en sexy accenten. Doe mij ook maar een whiskey dan. Een dubbele, met een koekje ernaast.


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons