nieuwsbrief
menu Asset 14

Liguster

Artikel Gastbijdrage
Mail

Fotografe Katarina Hruskova maakt iedere zondag een verstild tweeluik. Het verhaal ligt tussen de beelden, buiten het kader. Schrijfster Hanneke Hendrix reageert met een tweeluik in tekst. Woorden en beelden die zich aan elkaar spiegelen, tegen elkaar aan schuren of zijdelings schampen.

1.
“Wat is een liguster?” had ik mijn moeder gevraagd. We stonden in de bieb en mijn moeder stond bij de biografieën. Mijn moeder leende stapels biografieën. Ik kan me niet herinneren dat ze er een ooit uitlas.
“Dat is gewoon de heg,” had mijn moeder gezegd.
“Gewoon de heg,” had ik in ontzag gedacht, denkend aan onze tuin die helemaal was afgehekt met heg. Heg klonk gewoon als klei, als de zandbak en als de houten blokken waarvan ik splinters kreeg. Heg klonk als de geroeste kruiwagen, waar mijn broers me in rondreden en een achtbaan nadeden en waarbij het altijd minder spectaculair bleek dan ik dacht wanneer ik in de kruiwagen klom.
Liguster was een ander verhaal.
Dat klonk als Barbie.
Ik had geen Barbies, ik had een biebpas.
Ik drukte het boek tegen mijn borst.
Als ik de bloeiende liguster ruik.
Als ik nu nog soms langs zo’n struik loop, zo’n heg in bloei, of wat voor soort haag dan ook, dan zitten die titel en die dorpsbieb en die kinderboeken die altijd een beetje plakkerig waren aan de kaft, meteen weer in mijn hoofd.
Als ik de bloeiende liguster ruik bleek een kutboek.
Na drie pagina’s legde ik het naast me neer.
Ik zag nog net mijn moeder opkijken van haar biografie en diep zuchten.
Deze zou het ook niet redden.

2.
Bij ons thuis was het mijn vader die kookte en ik vond dat fijn. Niet zozeer wat hij kookte, ik herinner me nog de dagen dat mijn broer en ik zuchtend onze soort van kool-macaroni probeerden op te leuken met scheuten ketjap en grote lepels zilveruitjes, maar ik hield ervan om op het zeil te zitten, tussen de twee kasten in en te kijken naar hoe mijn vader kookte. Hoe hij in de weer was met groenten en vlees en een peper-en-zout-in-één-schudder die hij zelf had gemaakt van een ouwe mayonaisepot. Ik zat daar net zo lang tot hij zich omdraaide, me wenkte en zei: “Proef eens, Hanna” zei hij dan. “Wat zit er allemaal in?”
Dan stond ik op, ging ik naast hem staan en dan stak ik een vinger in de saus. Dan dacht ik na en zei ik iets als “oregano” of “dragon”. En dan knikte mijn vader. Vervolgens hing hij zijn hoofd weer tegen één van de keukenkastjes en ging hij verder met snijden of roeren.
Mijn vader is nooit de vrolijkste fluiter van het westelijk halfrond geweest.
Ik kroop dan weer tussen de twee kasten.

Op een dag was het pakjesavond en mijn oudste broer had met lootjes trekken mijn vader. In het pakje voor mijn vader zat een kussen en lange een riem.
“Leuk,” zei mijn vader, want dat is wat je zegt als je een kadootje krijgt. We liepen mijn broer achterna de keuken in en keken hoe hij het kussen met de riem aan één van de kastjes bond. Mijn vader zei niks en ik kon niet kiezen welk gevoel te volgen. Of mijn hevige schuldgevoel, of de lachbui die opkwam. Mijn broers hurkten, sloegen op hun benen en schaterden en mijn moeder was hikkend van de lach de tranen van haar wangen aan het vegen.
Tot zover Kerst 1993 in Huize Hendrix. Voor zover ik weet slaapt tot op heden de kat nog steeds op dat kussen. De riem heb ik nooit meer gezien. Ik neem aan dat mijn vader hem gebruikt heeft voor een hekje, iets in de schuur of om de poort van de kippenren dicht te houden.

Maar vandaag vond ik mezelf groente snijdend, en ik merkte dat ik mijn hoofd liet rusten tegen één van de keukenkastjes.
“Godverdomme,” dacht ik.
Het is gebeurd.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons