nieuwsbrief
menu Asset 14

Verdwijnen (de kortstondige variant)

Artikel Emy Koopman
Mail

Het is niet makkelijk te verdwijnen. Ik vind het tenminste niet gemakkelijk. Ik ken, of kende, mensen die er weinig problemen mee hebben te verdwijnen. Sms’jes, mails en telefoontjes blijven onbeantwoord en op een gegeven moment accepteer je het: die is weg. Eventueel controleer je nog of diegene ook voor anderen verdwenen is, of je je zorgen moet gaan maken. Meestal hoef je je geen zorgen te maken. Mensen verdwijnen doorgaans selectief.

Selectief voor bepaalde personen verdwijnen is onbeleefd, maar wellicht af en toe noodzakelijk. Een prettiger manier van verdwijnen, voor alle betrokkenen, duurt niet te lang en is zonder onderscheid des persoons. Telefoon uit, geen internet en dan: weg. Naar een plek waar niemand je kent. Waar je je voor zou kunnen doen als heel iemand anders, als je daar toevallig zin in zou hebben. Alleen.

Met meerdere mensen en voor langere tijd noem je dit een vakantie; alleen en voor langere tijd noem je het zwerven, of reizen. Zulke grootse romantiek hoeft van mij niet (het moet wel in je werkweek passen). Het gaat me om eventjes verdwijnen. Verdwalen misschien. Niet al te ver weg, net iets verder dan de hoek van de straat waar een kind naartoe gaat als het weg wil lopen (om twee minuten te wachten, terug te gaan en te vragen “heb je me gemist?”). De trein is hier ideaal voor. Met de sprinter naar Breukelen en zien dat daar in het centrum een bord staat met: “If you’re looking for a sign, this is it.” Naar het einde van de lijn, Vlissingen of Den Helder, om uit te kijken over de grauwe zee.

Foto: Jan Postma

Even niet gezien worden, hoogstens bekeken. Anonimiteit, alsjeblieft. Dit soort alleen verdwijnen is iets waar alle introverte mensen behoefte aan hebben. Er is dan ook eigenlijk al te veel over geschreven (want dat doen introverte mensen: schrijven). Door Paul Auster bijvoorbeeld, die vooral het ronddwalen verheerlijkt:

Each time he took a walk, he felt as though he were leaving himself behind, and by giving himself up to the movement of the streets, by reducing himself to a seeing eye, he was able to escape the obligation to think, and this, more than anything else, brought him a measure of peace, a salutary emptiness within...By wandering aimlessly, all places became equal and it no longer mattered where he was. On his best walks he was able to feel that he was nowhere. And this, finally was all he ever asked of things: to be nowhere.
― Paul Auster, City of Glass

Nergens zijn, maar ook: niemand zijn. Zolang je verdwenen bent, zijn er geen verplichtingen. Je leven staat, heel even, op pauze. Het lastigste is vervolgens om maat te houden, want je leven op pauze zetten kan verslavend zijn. Als je er lang genoeg niet naar omkijkt hoef je het misschien helemaal niet meer te leven, dan is het vanzelf al voorbij gegaan. Dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling.

Daarom: oefenen met de kortstondige verdwijning. Tot zelfs een blokje links- in plaats van rechtsom al lucht geeft.


Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons