nieuwsbrief
menu Asset 14

This American Life

Artikel Anna van Leeuwen
Mail

Simulteren (the verb formerly known as multitasking) is een onbegrepen kwaal. Een kwaal, jawel. En onbegrepen ook. Ooit werd het simulteren geroemd en zou het een vereiste zijn om ons staande te houden in onze aandachtversnipperende maatschappij, maar al snel werd het verguisd. Simulteren zou een postmoderne mythe zijn. Het zou een excuus zijn om alles slecht te doen en niets echt te doen.

Iets wat mannen niet kunnen (poepen met een iPad op schoot telt niet!) heeft sowieso natuurlijk weinig kans om een alom geprezen eigenschap te blijven. Zo ging het nogal snel van: mannen kunnen niet simulteren, via vrouwen kunnen het ook niet, naar niemand zou het moeten willen kunnen en als je het doet leer je het maar beter gauw af.

Maar, lieve monotask-goeroes, simulteren is niet dat je meerdere dingen tegelijk kúnt doen, het is dat je niet ánders kunt dan meerdere dingen tegelijk. Ik kan niet fietsen als ik niet telefoneer, het is me nog nooit gelukt de deur uit te gaan zonder tegelijkertijd iets te vergeten en ja, ik bekijk de roosschilfers op je schouders terwijl ik met je praat. En nu ik deze woorden typ, vordert mijn breiwerk gestaag en zing ik hardop mee met 'I'm sorry' van Nellie McKay (die trouwens lijkt te kunnen pianospelen en zingen tegelijk). Verder staat de tv aan, loopt het bad over en staat er om onbegrijpelijke redenen een paard in de gang.

Gelukkig heeft de simulteerder elektronische hulpmiddelen tot haar beschikking. Als het weekend is en er moeten belangrijke dingen gedaan worden, moest ik de afgelopen jaren dus afwassen en een film of serie kijken, stofzuigen en A History of the World in 100 Objects beluisteren en rennen en Evy's orders opvolgen.

Mijn relatie met de roemruchte Amerikaanse radioshow/podcast This American Life begon ook zo. Verhalen voor bij het afwassen, rennen, stofzuigen en fietsen. Al gauw ook voor bij het douchen, ontharen, opruimen en treinreizen.

Maar er gebeurde iets vreemds. Bij mijn hardlooprondes raakte ik de weg kwijt en rende door onbekende verre steden, tijdens het afwassen staarde ik tientallen minuten lang naar een bord dat ik in mijn verweekte handen hield. De belangrijke dingen die gedaan moesten worden, lukten niet meer. De stofzuiger ging uit en ik schoof een stoel aan bij mijn laptop. Het scherm op zwart. En maar staren. En luisteren.

Naar het kind dat van huis wegloopt om bij zijn lievelingssci-fi-auteur te wonen, de pretparkbaas die zich in het water laat gooien, de vrouw die door een haai werd aangevallen of de jongen die verliefd werd op een politieagente. Het zijn niet alleen de spectaculaire verhalen, het is ook het kleine tragikomische leed, zoals David Sedaris die de kerstman helpt. This American Life is meeslepend op een manier waarop slechts audio dat kan zijn. Wat je hoort, gaat zich in je hoofd afspelen en zo wordt je concentratie volledig gegijzeld. Volledig.

Het heeft me niet van mijn onbegrepen kwaal afgeholpen, maar het heeft alles draaglijker gemaakt. Nu ga ik even met mijn breiwerk het badwater opdweilen en oh ja, dat paard uit de gang halen. En ondertussen hoogstwaarschijnlijk, tegen beter weten in, This American Life luisteren.


Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons