nieuwsbrief
menu Asset 14

Japanse oester, this means war

Artikel Hiske Versprille
Beeld Gemma Pauwels
Mail

Afgelopen zomer bevond ik mij in een relatief geweldloze periode, want bijna de hele maand juni at ik geen dierlijke producten. Dat kwam door een weddenschap die ‘veggie challenge’ heet en werd uitgeschreven door Viva Las Vega's, een sympathieke groep verrassend blakende veganisten met zendingsdrang. Alleen al voor die naam had ik de achterhammen laten staan. Maar het veganistisch leven ging me eigenlijk ook verbazingwekkend goed af, vooral dankzij Ottolenghi en pindakaas.

Toch viel ik in zonde, na drie weken goedgemutste bonen- en tempehvarianten. Wegens het huwelijk van een vriendin bevond ik me op het wad, en ik stapte daar met mijn blote voet vol in een Japanse oester (Crassostrea gigas) die zich onder het kleffige zand voor Texel verscholen had. Ik weet niet of je dit soort schelpdieren wel eens hebt gezien, maar het zijn werkelijk monsters - niks geen delicate Zeeuwse platte, niks geen lichtroze, halftransparante schelpen waar je parels of zeemeerminnen in verwacht. Schonkige, grijsgroene dinosauruseieren zijn het, die een soort oesterbiefstukken in zich dragen - groteske gevallen van 250 gram lillend, grijsgroen, welriekend zeevlees zijn eerder regel dan uitzondering. Het stikt in de Waddenzee van die dingen.

Oesterkenners noemen ze soms een plaag, maar volgens anderen zou de opmars van de Japanse oester juist bijdragen aan het herstel van de mosselbanken. Mossels kunnen zich moeilijk in het kale zand vestigen, maar tussen de woekerende creuses blijken ze tegen alle verwachtingen in bijzonder goed te groeien. Maar of die oesters nu een vloek zijn of een zegen, deze bewuste naarling had mijn voet lelijk toegetakeld – in het tere stuk vel tussen bal en hiel zat een rafelige wond waar natuurlijk direct allerlei vies slik in zat, en het bloed druppelde in het zand. Ik brulde van woede: “nu is het oorlog, mollusk!”, en besloot dat het in deze noodsituatie, veganist of niet, het beste was de oester dan toch maar op te eten.

Illustratie: Gemma Pauwels

Ik heb het altijd bijzonder gevonden dat het eten van rauwe oesters wordt gezien als een deftige aangelegenheid, terwijl het toch een vuig en ongemakkelijk slurpgevecht is, op leven en dood, met een nog ademend dier. Verre van sjiek, verre van geweldloos veganistisch ook. Maar in een oorlogssituatie moet zoiets toch zijn toegestaan? Het was immers de oester of ik, in dezen. Dus daar ging het onding, en niet met een delicaat slurpje zoals ze dat bij Harry Mens in Business Class doen, maar in twee grote hapslokken, onderwijl woest gruis en zand en wier van mijn kin vegend. Ik voelde me bijzonder moorddadig.

Zonder dat ik het gemerkt had, was toen de stop uit de fles. De volgende dag haalde ik, omdat de bruiloftshoofdpijn ieder idee over een veganistisch antikatergerecht verdrong, roti kip. De dag daarna leek het alweer bijna normaal om een broodje kaas te eten. Het vlees is zwak.


Hiske Versprille
Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons