nieuwsbrief
menu Asset 14

Looper

Filmtrialoog Redactie
Mail

Het is 2074. Joe (Joseph Gordon-Levitt) is een looper, een huurmoordenaar voor de maffia van de toekomst. Tijdreizen is inmiddels mogelijk, maar het opruimen van een lichaam wordt steeds moeilijker. Daarom sturen de bad guys hun vijanden terug naar het verleden, waar Joe of een collega op een afgesproken plek het genadeschot lost. Uiteindelijk zal elke looper zijn eigen cirkel moeten sluiten, door zijn toekomstige zelf neer te schieten en vervolgens dertig jaar pensioen te vieren. Joe wordt teruggestuurd naar 2044. Maar zijn toekomstige zelf (Bruce Willis) laat zich niet zo gemakkelijk pakken, en tracht in het verleden zijn leven te redden...

Rob: Mijn hoofd is een beetje ontploft net.

Philip: In de film ontploften ook veel hoofden - en andere lichaamsdelen. Maar ik neem aan dat je dit figuurlijk bedoelt.

Rutger: Tijdreis-logica is een hel voor de analytische filmkijker. Je moet het gewoon maar slikken voor zoete koek, Rob, echt begrijpelijk is het toch niet.

Philip: Een film moet een interne logica hebben. Looper zet dat in het begin heel mooi op, maar raakt toch met zichzelf in de knoop. Uiteindelijk moest bijna ieder personage dood om alle plot holes te kunnen dichten.

Rutger: Kennen jullie die South Park-aflevering waarbij mensen uit de toekomst banen komen stelen? Daarin vroeg de nieuwslezer aan de verslaggever: “Are we talking Terminator or Back To The Future time travel rules?”

Rob: Wat waren de ‘Looper rules’ dan precies?

Philip: Volgens mij was het een universum waarin een oneindig aantal mogelijke werelden naast elkaar bestaan. Dat werd in ieder geval gesuggereerd toen de jonge Joe van het dak viel en een parallele Joe weer wakker werd aan het begin van die dag. Maar dan toch ook weer met eigen spelregels. Of zoals oude Joe zei: “We kunnen er nog de hele dag over praten, maar daar komen we ook niet verder mee.”

Rutger: Dat vond ik vrij geniaal, dat de oude tough guy Bruce Willis het tijdreis-principe aan zijn jonge zelf ging uitleggen en het eigenlijk ook allemaal maar vaag gedoe vond. Daar toonde het script zelfspot. Even later schiet hij een raam kapot om vervolgens alsnog door het intacte raam ernaast te springen.

Rob: Interessant gegeven is dat de film in eerste instantie lijkt te gaan over een situatie waarin een jonge en een oude versie van dezelfde persoon elkaar ontmoeten, waarbij blijkt dat het twee totaal verschillende individuen zijn. Ook al zijn ze eigenlijk dezelfde persoon.

Rutger: Die scène waarbij ze samen in het café zitten vond ik sowieso echt geweldig. Ik had niet verwacht dat hij zijn jonge zelf zo irritant zou vinden, maar dat is eigenlijk heel logisch. Ik zou ook de hele tijd zeggen: “Jij snapt nog niet wat goed voor je is! Neem dat nou maar van me aan, sukkel!” Het gaat eigenlijk over een gevecht met jezelf.

 

Rob: Ik heb iemand wel eens horen zeggen dat je vaak meer op je leeftijdsgenoten lijkt dan op jezelf van een paar jaar terug.

Philip: Dus je past je eigenlijk meer aan om je omgeving?

Rob: En je leert van jezelf en je eigen ervaringen. In mijn geval: mijn domme 18-jarige zelf deed dingen waardoor ik uiteindelijk zo ben geworden als mijn onweerstaanbare 26-jarige zelf. Mijn 26-jarige zelf, waar mijn verlepte 56-jarige zelf vol weemoed aan terug zal denken.

Rutger: Daarom waren Bruce Willis en Joseph Gordon-Levitt (die er trouwens vrij belachelijk uitzag met zijn Bruce-masker) zowel dezelfde persoon als verschillende personen: omdat hun toekomstscenario’s anders waren. Daarom was niet duidelijk of het enge jongetje ook daadwerkelijk de terror-gangster van de toekomst zou worden.

Philip: Ah! Voor mij de grootste makke van een voor de rest puike film. Omdat het uitgaat van allemaal mogelijke scenario’s in de toekomst, is er niet echt een sterke motivatie om te handelen.

Rutger: Dat vond ik juist heel origineel, dat je idee over wie goed of slecht was steeds wisselde, dat je niet wist voor wie je moest juichen en wie je dood wilde. Zo simpel kun je in het echte leven ook niet oordelen.

Rob: Ik vond ook wel dat er uiteindelijk een tamelijk Amerikaans idee achter zat: dat je ‘als je maar wil’ het scenario van je leven naar je eigen hand kunt zetten. Daar word ik altijd een beetje gestrest van. Ik bedoel, had ik net een mandarijntje moeten eten in plaats van een Chili Chicken Burger?

Rutger: Ja Rob, door die burger krijg je morgen diarree, en de apotheker waar je je medicijn haalt is eigenlijk een nazi, die je in een luchtig gesprek overtuigt van Hitlers gedachtegoed. En daardoor word jij over twintig jaar de nieuwe Führer.

Philip: Dat gesprek zou ik ook wel eens willen zien. Een oude Rob die zich van het nazisme heeft afgekeerd, die zijn jonge ik vertelt dat hij toch “die verdammte Mandarine” moet kiezen.

Rob: Ik heb er wel zin in trouwens: een oud mannetje zijn. Lekker doen alsof je seniel bent, voordringen bij de kassa en dan ook nog eens heel traag betalen met belachelijk veel muntgeld.

Rutger: Toen ik de trailer van Looper zag, dacht ik: dit wordt te raar, te vergezocht. Maar je ziet maar weer: waar Bruce Willis, is een weg. Het was een combinatie van de grappige en harde jaren tachtig science fiction van The Terminator en Total Recall, met de latere slicke en filosofische sci fi van The Matrix en Minority Report. En Bruce met een machinegeweer, dat is altijd goed.

Philip: En toch voelde het - zeker in het begin - heel origineel. De wereld van 2044 werd overtuigend neergezet, met knipogen naar het nu (zoals toen Joe's baas zei dat stropdas-mode van de twintigste eeuw steeds terugkwam). Hij was ook onverwachts hard en shockerend. Looper gaat, net als die films die je noemt in het verleden hebben gedaan, de toon zetten voor de komende jaren.

Rob: Philip, moet jij niet weg? Het is al kwart over twee.

Philip: Ah, shit. Ik ga rennen!

Rob: Dude, je bent al te laat. Als ik jou was, zou ik gewoon niet gaan en vanaf dit moment je leven wijden aan het ontwerpen en bouwen van een tijdmachine waardoor je uiteindelijk toch nog op tijd kunt komen voor je afspraak.

Rutger: Geen tijdmachines aan mijn lijf. Ik zou dit gesprek niet over willen doen, jongens. Voor geen goud.

Rob schiet Rutger en zichzelf dood met een shotgun.


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons