nieuwsbrief
menu Asset 14

Levensbron

Artikel Sander Ritman
Mail

Sander werkt in de thuiszorg en geniet daardoor het voorrecht dagelijks toe te mogen treden tot een wonderlijke wereld, waarin hij mensen ontmoet in hun puurste vorm. Dat hij ze ook nog eens mag helpen is een dubbele beloning, gezien de waardering die hij er voor terugkrijgt. Zo zegt hij het althans zelf.

De herinneringen aan zijn jeugd werden steeds levendiger naarmate zijn tijd verstreek. Het begon met het herbeleven van zijn puberteit. Ineens zag hij zusters voor zijn moeder aan. Uit het niets kon hij spontaan zo’n onschuldig dingetje de huid vol schelden en schreeuwen dat hij het zou verdommen om naar z’n kamer te gaan. "Bekijk het effe, ik ga de stad in." Resoluut stuurde hij zijn rollator dan richting de uitgang, maar uiteindelijk eindigde dat altijd in rondjes lopen door het verpleeghuis. Jaren later, toen hij de negentig had bereikt, stond hij soms te jengelen om koekjes en snoep. De zusters keken hem dan meelijwekkend aan, tot het irritant werd en ze er genoeg van kregen. Dan dreigden ze om, als hij zo door zou gaan, zijn moeder erbij te halen. Dat werkte altijd.

Illustratie: Marleen Krijnen

Nu is hij vijfennegentig en voelt zich weer een baby van twee weken oud. Hij kijkt glazig met zijn rooddoorlopen ogen voor zich uit. Hij heeft geen besef meer van tijd, althans niet de tijd die de mensen om hem heen beheerst. Hij weet niks meer van het leven achter hem dat ooit geleefd is. Hij weet niet meer wie zijn vrienden waren, wat hij lekker vond, waaraan hij zich ergerde of wat zijn passies waren. Hij weet niet meer dat hij ooit op podia stond, dat hij verhalen schreef voor later. Hij weet niet meer dat hij ooit verliefd was, hoe hij samen met zijn vrouw door het leven ging. Hij weet niet dat hij kinderen zou krijgen en wat daar later van zou worden. Hij weet nu niks meer. Wat slechts rest, is dat hij er nog is.

Hij ligt te trillen in zijn bed, zijn ogen wijd open. Hij staart naar boven, naar de hemel en roept om zijn moeder. Uiteindelijk buigt een pas bevallen zuster zich over hem, trachtend hem fluisterend tot bedaren te brengen. Hij kijkt recht in haar decolleté en daar liggen ze… Strak maar ook vriendelijk tegen elkaar aan. Twee met huid omlijste kussentjes, de bron van al het leven. Hij grijpt zijn kans en laat via een laatste stuiptrekking zijn lichaam opveren. Hij opent zijn tandeloze bek en zuigt zich genadeloos vast aan haar linkerborst. De zuster schreeuwt het uit. Ze wil wegrennen, maar door zijn enorme zuigkracht blijft hij aan haar tepelhof vastgezogen. Vijf minuten lang blijft hij als een tandeloze tijger aan zijn prooi hangen, tot er naast melk ook bloed bij hem naar binnen sijpelt. Dan laat hij los en valt terug in bed. Zijn laatste adem verlaat als een wit melkwolkje zijn lichaam.

Het laatste wat hij zag voor hij stierf, was zijn leven dat aan hem voorbij flitste. Vijfennegentig jaar lang ging hij op zoek. Nu hij dood is, realiseert hij zich pas dat het leven ligt besloten in de momenten. Twee momenten, een linker en een rechter.  En welke van de twee je ook kiest, geniet ervan zolang je er je tanden in kunt zetten, want voor je het weet is het over met de pret.

--
Dit is een gastbijdrage van Sander Ritman, uitvoerend schrijver en verpleegpoëet.


Sander Ritman

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons