nieuwsbrief
menu Asset 14

Zak hooi

Artikel Gastbijdrage
Mail

Fotografe Katarina Hruskova maakt iedere zondag een verstild tweeluik. Het verhaal ligt tussen de beelden, buiten het kader. Schrijfster Hanneke Hendrix reageert met een tweeluik in tekst. Woorden en beelden die zich aan elkaar spiegelen, tegen elkaar aan schuren of zijdelings schampen.

1.
“Zak hooi,” zei Marie.
“Nou ja,” zei Chantal. “Zo hoeft het nou ook weer niet.”
“Ik heb steeds zo’n zin om hem op dat smoeltje van ‘m te timmeren. Met z’n zelfhulpboeken. Gatverdamme.”
“Nou ja,” zei Chantal. “Hij bedoelt het goed, hoor.”
Marie sloeg haar armen over elkaar. Ze keek uit het raam van het koffiehuis waar ze zaten. Chantal roerde in haar koffie en schudde haar hoofd.
“Ja Marie, weet je wat het is?”
Er viel een stilte.
Chantal trok haar wenkbrauwen op.
“Moet ik nou ja of nee zeggen?” zei Marie.
“Weet je dat het is?”
Weer was het even stil.
“Nee?” zei Marie aarzelend.
“Wat is nou de verbindende factor tussen al die mensen die jou dwarszitten?”
Marie keek verfrommeld.
“Hoe bedoel je?”
“Nou, precies zoals ik het zeg: wat is de enige verbindende factor tussen al die mensen en al die problemen die je met iedereen hebt?”
“Dat ze irritant zijn?” zei Marie.
“Nee,” zei Chantal.
“Ja, maar het is allemaal erg irritant.”
“Ja, nee, maar dat bedoel ik niet.”
“Hè?” zei Marie.
“Jij!” zei Chantal.
“Wat?”
“Jij bent die verbindende factor! Jij!”
Het was weer stil. Nu langer.
“Hè?” zei Marie nog eens.
“Ja, ik ga het niet allemaal uitleggen. Denk er maar eens over na.”
Chantal trok haar jas aan.
“Ik vind hem trouwens helemaal geen zak hooi. Ik vind dat jij de liefste man van de wereld hebt.” Chantals stem sloeg over. “Je mag je in handjes knijpen met iemand als Carl. Echt hoor.”
Chantal beende de deur uit. Marie keek in haar kopje. Kutwijf, dacht ze. Ik zal jou eens op je bek timmeren. Met je kutkop.

2.
Marie zwaaide de zak over haar schouder. Douwe Dabbert, dacht ze, met haar toverknapzak. Ze pakte de spade uit de bakfiets en liep het bos in. Ze neuriede een liedje. Het mocht dan wel zo zijn dat iedereen tegenwoordig vond dat je alles maar moest snappen en begrijpen, dat je tegenwoordig niet gewoon chagrijnig kon zijn, zonder dat daar een uitlegbaar jeugdtrauma aan ten grondslag moest liggen, maar dat kon Marie gewoon effe niks schelen. Iedereen kon de klere krijgen en Carl al helemaal. Grote huilebalk.
Er riep een uil door het bos en Marie moest aan Twin Peaks denken. Ze hoorde het jazzy tunetje van de serie in haar hoofd. Als ze een hand vrij had gehad, had ze gevingerknipt. De dikke kaften van de zelfhulpboeken van Carl prikten door het canvas van de plunjezak in haar rug. Geen paperbacks voor Carlie, nee nee. Carl was een man die dingen kon zeggen als: “Goedkoop is duurkoop” en “Je kunt beter investeren in iets degelijks.”
Nou, dat mocht allemaal wel zo zijn, maar dat had hij nu geen fuk aan. Met z’n mandala-schilderen en praten over zijn gevoelens. Op een open plek in het bos gooide Marie de zak van haar rug en begon te graven.
Bij depressies moest je gewoon wat meer lichamelijke arbeid verrichten. Gewoon gaan hardlopen. En er was helemaal niks mis met ergernis. Je lekker ergeren is goed voor het hart, had ze tegen Chantal gezegd. Maar die had gezegd dat ze er niks an vond, aan ergeren. Misschien is dat wel het enige waar ik echt goed in ben, dacht Marie. Ik ben heel erg goed in ergeren. Efficiënt en gezond ergeren. Dáár zou ze eens een zelfhulpboek over moeten schrijven. En dan binnenlopen qua geld en dan lekker van Carl scheiden.
Maar goed.
Zo ver was het nog niet.
Eerst effe die boeken.
Ze gooide de plunjezak in het gat.
In het maanlicht schepte ze het gat weer dicht met aarde en toen het gat gedicht was veegde ze het zweet van haar voorhoofd en ademde ze eens goed in en uit.
Zo, dacht ze. Dat was lekker.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons