nieuwsbrief
menu Asset 14

Gevoelige jongens

Artikel Emy Koopman
Mail

Het is dit jaar een bijzonder sombere november. Misschien ligt het aan de crisis, aan het lekkende dak hier of aan het gegeven dat ik weer single de feestdagen inga. Wat de oorzaak ook moge zijn, feit is: ik slof me door de dagen heen. Terwijl ik normaal gesproken het donkerder worden van de dagen en de bijbehorende lampjes in de bomen toejuich, blijf ik dit jaar het liefste de hele dag in bed. Gelukkig weet ik een redmiddel, een kuur die werkt nadat al het andere geprobeerd is. De gevoelige-jongenskuur. Daarmee wil ik zeker niet zeggen dat je moet aanpappen met gevoelige jongens uit je omgeving. Gevoeligheid, of in elk geval overgevoeligheid, kan bij jongens in het dagelijks leven nogal eens ongelukkig uitpakken. Ik noem onverwachte woede-uitbarstingen, ziekelijke jaloezie of chronische depressie.

Nee, de emotionele instabiliteit van sommige leden van het ‘sterkere’ geslacht prijs ik vooral bij diegenen die liedjes kunnen schrijven. Wat een vloek is voor relaties, is een zegen voor de popmuziek (en de kunst, maar laat ik me beperken). Jongens mogen daar naar hartelust emotioneel zijn, of ze nu Bob, Kurt of Morrissey heten. Naast muziek om bij te dansen en te vrijen hebben we immers muziek nodig om bij te janken. Voor een optimale ervaring van gedeelde smart is het essentieel dat de gevoelige jongen zijn pijn oprecht over weet te laten komen en in een aansprekende vorm weet te gieten.

Mijn favorieten zijn Elliott Smith, Conor Oberst (vooral bekend als  Bright Eyes) en Eels. Zij zijn mijn vervangingen van Jezus. Messiassen tegen wil en dank, die het zelf ook allemaal niet weten, maar dat wel perfect weten te verwoorden, met mantra’s als “if you’re scared to die, you’d better not be scared to live” (Eels) en “I need some meaning I can memorize, the kind I have always seems to slip my mind” (Bright Eyes). Eels combineert mensenhaat met humor, Conor Oberst is onverbeterlijk ontwapenend, maar het knapst is misschien nog wel Elliott Smiths vermogen om zichzelf te beklagen zonder dat het gaat irriteren. Je kan het horen: hij zeurt niet, hij heeft het echt zwaar. En wat een briljante componist is hij. In het muzikaal complexe ‘Coast to coast’ bijvoorbeeld, combineert hij ogenschijnlijk vrolijke majeurakkoorden met deze tekst:

“I've got no new act to amuse you
I've got no desire to use you, you know
But anything that I could do
Would never be good enough for you
If you can't help it then just leave it alone
Leave it alone
Yeah, just forget it”

Herkenbaar? De aanstekelijkheid van het liedje geeft je het perfecte excuus om mee te zingen en mee te zwelgen. Terwijl je dat doet, gebeurt er iets met je zelfmedelijden. Het keert zich af van jezelf en richt zich op hem. Het is toch zelden zo slecht met je gesteld als met Elliott, die voortdurend verslaafd en depressief was en uiteindelijk een dolk door zijn hart stak. Wat weer bevestigt dat je je in het echte leven beter ver van dit soort jongens kunt houden. Maar via een koptelefoon kunnen gevoelige jongens als Elliott en Conor zonder problemen met jou de winter doorsloffen.


Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons