nieuwsbrief
menu Asset 14

Kunstgras

Artikel Gastbijdrage
Mail

Fotografe Katarina Hruskova maakt iedere zondag een verstild tweeluik. Het verhaal ligt tussen de beelden, buiten het kader. Schrijfster Hanneke Hendrix reageert met een tweeluik in tekst. Woorden en beelden die zich aan elkaar spiegelen, tegen elkaar aan schuren of zijdelings schampen.

1.
Alles ging heel erg goed met Henk, vertelde zijn moeder bij de bakker in het centrum. Het meisje achter de balie had geknikt. Henk was druk. Hij was nu een succesvol muzikant. Schlagermuzikant.
“Wie had dat ooit gedacht?” zei de moeder van Henk.
Het meisje haalde haar schouders op.
“Nou ja, ik niet,” zei de moeder van Henk. “Ik in ieder geval niet.”
Het meisje vroeg niet naar haar faillissement. Ze huiverde toen de deur van de winkel achter de moeder van Henk dichtviel. De moeder van Henk was een vreselijk mens. Ze had vroeger bij Henk in de klas gezeten en de herinneringen van die arme jongen die door zijn moeder in matrozenpakjes werd gestoken, dat terwijl het toch echt geen carnaval was, sprongen altijd in haar hoofd als Henks moeder in de winkel was, met haar magere kop en haar opgeföhnde haar.
Henk. Het huilende te dikke jongetje in een te krap zelfgemaakt pakje. Henk werd vroeger iedere dag wel in een vuilnisbak gepropt, dan stond de hele school er omheen te lachen. Zijn moeder had hem er wel eens uitgeplukt en hem kwaad aan de hand het schoolplein afgesleept. Iedereen had hen nagewezen. Iedereen. Henks vader had een winkel in kunstgras en Henk had een paar jaar geleden het bedrijf overgenomen, maar was er na twee jaar weer uitgestapt. Want Henk hield niet van de kunstgrasbusiness. Henk zat in een schlagercoverband. Daar hield hij het meeste van. Van schlagers zingen.
Ze had hem al lang niet meer gezien. Het speet haar ineens heel erg dat ze vroeger nooit iets tegen hem had gezegd. Hij was niet eens een lelijke jongen, heus niet, maar het zat hem gewoon niet mee. Niks had hem meegezeten. Misschien moest ze hem eens opzoeken. Misschien moest ze eens sorry zeggen. Misschien hielp dat.

2.
De dag dat Henk besloot om zijn moeder de waarheid te vertellen, was de beste dag uit Henks leven. Het leven leek veel lichter daarna.
Hij zat op zijn terrasje achter zijn huis, binnen scharrelde zijn vriend door de woonkamer. Buiten waaide een briesje. De zon scheen. Henk neuriede een liedje.

“Die Hölle morgen früh ist mir egal.
Egal wie oft ich noch zu Boden knall'.
Für eine Nacht mit dir im Himmel,
mit dir allein im Himmel
sterb' ich noch tausend Mal.”

Hij was voor haar gaan staan en hij had haar een douw gegeven. Nog nooit had hij zijn moeder tegenspraak geboden. Ze schrok. Hij gaf haar nog een douw. Ze viel, op een grote stapel grasmatten. Ze had grote ogen, haar mond was open gevallen.
“Als je vader dit zou zien,” zei ze.
Henk greep haar bij haar kraag. Hij vertelde het haar. Over het pesten, over hoe hij haar haatte, over hoe hij de zaak haatte, over hoe het hem niks zou kunnen schelen als ze zou sterven, dat hij meer hield van zijn auto dan van haar, dat ze hem als een pop had gebruikt en dat als ze hem nog ooit één keer zou bellen hij de zaak in de fik zou steken. Het kon hem niet schelen dat hij dan de bak in zou draaien. Dan was hij tenminste van haar af. Zijn moeder was beginnen te huilen. Henk had haar losgelaten, haar terug op de grasmatten gegooid en zijn handen aan zijn broek afgeveegd.
Daarna had hij haar nooit meer gezien. Hij was gaan toeren met zijn band. Nu echt. Niks meer voor de hobby: alle schuren in het land af, alle zalen in Nordrhein Westfalen. Zijn Badelederhosen aan, hoedje op, achter het keyboard en zingen.
Ze hadden het nakijken, die klotelui in het dorp. Dat wist hij zeker.
Hij liep naar binnen en zette koffie. En het was een prachtige dag.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons