nieuwsbrief
menu Asset 14

Jason Lytle

Artikel Kasper van Royen
Mail

Jason Lytle schrijft zijn leven lang hetzelfde liedje. Daar is op zich niets mis mee. Om maar te spreken met iemand die het kon weten: wie zou hij anders moeten herhalen dan zichzelf? Ik ben een liefhebber van artiesten die zichzelf uitdagen door steeds weer nieuwe paden te betreden, maar niet omdat er per se iets mis is met een herhaling van hetzelfde. Het probleem is alleen dat in de herhaling nou eenmaal meestal iets verloren gaat. Het herhaalde gaat steeds fletser klinken, tot het niet meer is dan een schim van wat het ooit was.

Misschien is het goed om een onderscheid te maken tussen twee vormen van herhalen. De ene (alomtegenwoordige) vorm is de herhaling als trucje, doorgaans om te verhullen dat de artiest een lafaard is die niets te melden heeft. De andere (veel zeldzamere) vorm is de herhaling als bittere noodzaak. Het werk van de Californische songschrijver Jason Lytle (vanaf de jaren ’90 frontman van cultband Grandaddy, sinds enige jaren ook actief als soloartiest) hoort duidelijk thuis in de tweede categorie.

Lytle zong ooit op radeloze toon: ‘‘I try to sing it funny like Beck, but it’s bringing me down.’’ Beck is een artiest met tientallen gezichten, naar wie de ware Beck is kunnen we slechts gissen. Lytle zou maar al te graag een masker opzetten, maar geen enkel masker past hem. Hij zal nooit kunnen ontsnappen aan zichzelf. Zijn steeds herhalende thema is nu juist precies de onmogelijkheid om zichzelf niet te herhalen. Elke keer is zijn vermoeidheid weer volstrekt oprecht; daarom kan zijn liedje onmogelijk ooit flets worden, of een schim.

De tijd tussen het uit elkaar gaan van een band en de haast onvermijdelijke reünie lijkt tegenwoordig steeds korter te worden, maar dat Grandaddy zes jaar na hun ‘zwanenzang’ opnieuw is gaan touren vond ik toch wel opmerkelijk nieuws. Dit is een van mijn onbetwiste lievelingsbands, maar ik heb hem eigenlijk nauwelijks gemist. Dat kan ook komen omdat het solowerk van Jason Lytle zo naadloos aansluit op de sound van zijn oude band. Goed, de twee albums die hij onder zijn eigen naam uitbracht (waarvan de nieuwste, Dept. of Disappearance, de eigenlijke aanleiding was voor deze tip) klinken een stukje soberder en minder gek, maar het scheelt niet veel. De reden om weer bij elkaar te komen was op de eerste plaats financiële noodzaak, zo heeft Lytle in een interview laten weten. Inmiddels zou hij echter ook het plezier van samenspelen hebben herontdekt en heeft hij zelfs zin gekregen om een nieuwe Grandaddy-plaat te gaan maken.

Dat nieuwe Grandaddy-album zal waarschijnlijk net zo weinig verrassend klinken als Jason's nieuwe soloplaat. Voor de zoveelste keer zullen gedragen pianoklanken, valse computerbliepjes, symfonische synthesizers en nerveuze gitaren een surrealistisch landschap vormen waarbinnen Lytle’s vermoeide piepstem verhalen vertelt over alcoholische robots en andere uitzichtloze situaties van verlangen en eenzaamheid. Het mag dan altijd weer hetzelfde liedje zijn, niemand anders dan Jason Lytle zou het kunnen maken. Dit liedje is wonderlijk, troostend, beklemmend en aanstekelijk. Grappig ook vaak, zoals een woordje dat je achter elkaar uit blijft spreken. Niet alleen Lytle heeft geen ander liedje nodig, ook u zou er genoeg aan moeten hebben.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons