nieuwsbrief
menu Asset 14

Frenkie

Fotografe Katarina Hruskova maakt iedere zondag een verstild tweeluik. Het verhaal ligt tussen de beelden, buiten het kader. Schrijfster Hanneke Hendrix reageert met een tweeluik in tekst. Woorden en beelden die zich aan elkaar spiegelen, tegen elkaar aan schuren of zijdelings schampen.

Mail

1.
De dag dat Frenkie werd geboren regende het pijpenstelen. Zo erg dat de ruitenwissers van zijn vader het begaven, toen ze over de modderige landwegen naar het ziekenhuis ploegden in de oude Seat die naar zware shag rook. Die dag had Frenkies moeder met een rode kop op de bank gelegen en de kiezen op elkaar “godverdomme” gekreund toen Harry had gevraagd of ze gaan moesten. Frenkies moeder had er al weken geen zin meer in. Het was een stikhete zomer en ze had er überhaupt geen zin meer in.
“Allemaol dien schuld,” zei ze regelmatig tegen haar man. Vandaag was het beter. Het was heerlijk geweest om eens met die dikke buik een dagje op de bank te liggen, met een koele bries uit de ramen, zonder dat haar benen, borsten, armen, alles aan elkaar vastplakten.
“Bij twijfel heb je geen wee,” had de verloskundige eerder die maand gezegd. De moeder van Frenkie had al een paar keer steken gehad, maar ze had getwijfeld. Maar toen ze zojuist voorover had gebogen om een gevallen cashewnoot op te rapen was er een bliksemschicht door haar heen getrokken. Ze gilde. Er werd geklopt.
“Tied um te gaon?” had Harry gevraagd.
Buiten sloeg ergens de bliksem in een schuur. Zo ging dat.
De moeder van Frenkie vloekte.
Het was zover.

2.
Op vakantie had Frenkie besloten het er nog maar eens van te nemen. Aan het zwembad lag hij in de schaduw van de parasol op een stretcher. Hij las een blaadje van zijn vrouw. Zijn vrouw plonsde steeds opnieuw in het water. Dan zwom ze een rondje, klom ze met de waterverplaatsing van een waterval het trapje op en dribbelde ze met petsende voetjes weer naar de duikplank. Zijn vrouw maakte bommetjes. Verder was er niemand in het Egyptische resort. Die ochtend was iedereen in een touringcar gestapt en naar een naburig dorpje vertrokken. Alle Hollanders en Duitsers probeerden in het all-inclusive resort de prijs van de vakantie eruit te eten en drinken.
“Wellness,” had zijn vrouw gezegd, een paar maanden terug bij het eten.
“Wellness,” had Frenkie herhaald.
“Ik heb geen zin meer,” zei Frenkies vrouw ’s avonds bij het eten. Er liepen obers rond met karretjes waarop dampende bergen vlees in au bain-marie-bakken werden rondgereden.
“Ik wil naar huis,” zei ze. Ze gooide haar bestek op het bord. Niemand keek op. Verderop stond op het podium een jongen op een trompetje te blazen, mensen klapten mee op de melodie.
“Hoezo wil jij nou weer gaan?”
“Ik vind er niks aan.”
“En de wellness dan?”
“Ik vind er niks aan.”
Frenkies vrouw keek naar het trompetterende jongetje. Ze had haar armen voor haar boezem gevouwen.
“En ik vind het eten ook niet lekker.”
Frenkie keek naar de zigeunerschnitzel op zijn bord.
“Oké,” zei Frenkie. “Oké.”
Zijn vrouw zette haar bril recht.
“Ik ga het wel even bespreken aan de balie.”
Zijn vrouw knikte. In de zaal werd geklapt. Frenkie stond op.

Op hun kamer pakte Frenkie niet de boekingspapieren die waarschijnlijk nodig waren voor het vervroegen van hun vlucht terug. Frenkie trok zijn nette broek uit en verwisselde die voor zijn joggingbroek. Op de rand van het bed keek hij naar de witte muur met de immense platte televisie eraan vast.
“Het lijkt wel de deur naar de kelder,” had zijn vrouw gezegd.
Het was begonnen en eigenlijk was het ook weer zo voorbij.
Frenkie stond op. Bij de receptie liep hij de meneer en de mevrouw aan de balie voorbij. Hij zwaaide. De meneer en de mevrouw zwaaiden terug. Buiten was niks. Dat was hem wel verteld, maar hij had zich er niks bij voor kunnen stellen. Het was koud. De hemel was een cliché van een sterrenhemel. Het was de mooiste sterrenhemel die hij ooit had gezien. Terwijl hij naar de lichtjes in de hemel keek, liep Frenkie door. Net zo lang tot hij niet meer kon.
In het resort was ondertussen een jeep vertrokken om Frenkie te zoeken. Op het bed huilde zijn vrouw. Maar het mocht niet baten. Het was voorbij gegaan. Alsof het allemaal niks had gekost.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5