nieuwsbrief
menu Asset 14

Riot matrrroesjka

Artikel Anne Elshof
Mail

Riot grrrl is terug, in een Oost-Europees jasje. Anne volgde de ophef rondom Pussy Riot, herkende de feministische punkstroming die dreigde een relikwie te worden en stelde een playlist samen met het geluid van grrrl power.

Twee jaar in een Goelag-light. Die straf gaan Maria Aljochina en Nadezhda Tolokonikova tegemoet. Vorige week werden de twee Pussy Riot-leden overgebracht naar aparte strafkampen. Nog even kort de feiten, voor wie de afgelopen maanden in een nieuwsvacuüm heeft geleefd: in februari dit jaar bracht band/protest posse/performance art-collectief Pussy Riot een zogeheten punkgebed ten gehore in een Moskouse kathedraal. In het gebed werd de Heilige Maagd Maria verzocht om Rusland van dictator Poetin te verlossen. En om feminist te worden. Drie leden werden opgepakt en na een lang showproces in augustus veroordeeld tot twee jaar in een werkkamp wegens hooliganisme. Die straf is voor twee van hen blijven staan in het hoger beroep dat deze maand diende.

In navolging van een horde dwangmatig geëngageerde celebrities (Madonna, Bono, kortom, de usual suspects) spraken zelfs de Russische premier Medvedev en de Russisch-orthodoxe kerk zich uit tegen de opgelegde straf. Eén van de vrouwen is nu vrijgesproken, omdat ze kon aantonen dat ze de kerk al was uitgezet voordat ze kon deelnemen aan het gebed. Iemand veroordelen voor een protest waar diegene niet bij aanwezig was, is blijkbaar zelfs voor de Russische rechtspraak te gortig. Voor de overige twee heeft het hoger beroep niet mogen baten. Het wereldwijde mediacircus dat zich sinds de arrestatie heeft voltrokken, kan niemand hen echter meer afnemen. Het doel om aandacht te genereren voor een politieke zaak die normaal gesproken in het beste geval naar pagina 13 van de buitenlandsectie zou worden verbannen, is ruimschoots behaald. Pussy Riot is uitgegroeid tot een fenomeen dat verder strekt dan nationale politiek, en het is alles behalve een op zichzelf staand verschijnsel. De Russinnen hebben het stof afgeklopt van een Amerikaanse beweging uit de jaren negentig en het opnieuw uitgevonden. Riot grrrl is terug, in een Oost-Europees jasje.

Illustratie: Jasper Rietman

Twee invloedrijke seconden

In de vroege jaren negentig, toen MTV niet beheerst werd door My Super Sweet 16 and Pregnant maar door Kurt Cobain en de zijnen, ontstond vanuit de grungescene een feministische tak. Door bands als Bikini Kill en Bratmobile op te richten, lieten vrouwen binnen het door mannen gedomineerde post-punkgenre een nieuw geluid horen waarin ze ten strijde trokken tegen seksisme en onderdrukking. Ze sneden moderne thema’s aan zoals seksuele en etnische diversiteit, waar later het label Derde Feministische Golf op zou worden geplakt. De muziek zelf kreeg het stempel riot grrrl, een term die Bratmobile-lid Jen Smith opperde naar aanleiding van rassenrellen in Washington. Aangezien alles wat naar grunge riekte in die tijd op aandacht kon rekenen, werd ook riot grrrl opgepikt door de media. Of, zoals Bikini Kill-drummer Tobi Vail het in een recent interview met Dazed & Confused verwoordde: “The mainstream paid attention to the intersection of DIY/punk culture and feminism for a second or two.”

Die twee seconden waren genoeg om in het culturele geheugen te worden opgenomen en van invloed te zijn op een nieuwe generatie artiesten. De post-riot grrrl-acts waren echter meer apolitiek, terwijl juist het maken van een politiek statement het primaire doel van Bikini Kill et alii was. Dit is waar Pussy Riot de draad weer oppakt. Het Russische collectief gebruikt net als riot grrrl de punkcultuur om zijn protest vorm te geven, waarbij muziek een middel is en niet een doel op zich. Hoewel Pussy Riot net als de meeste prominente riot grrrl bands ook op muzikale erkenning kan rekenen (Volgens The A.V. Club is de groep “more than just a cause ... It’s an excellent band”), maken de leden er geen geheim van dat het hen om het verspreiden van een feministische, antiautoritaire boodschap te doen is. Die boodschap legt in Rusland echter heel wat meer gewicht in de schaal dan in de Verenigde Staten.

“Bikini Kill trad op op poppodia, wij geven guerrilla-concerten”

Hoe groot de overeenkomsten ook zijn, het feit dat de Amerikaanse riot grrrls nooit het gevaar liepen om tot twee jaar strafkamp te worden veroordeeld voor hun optredens vormt een wezenlijk verschil met Pussy Riot. En tegelijkertijd is dat de reden dat er nieuw leven is geblazen in een beweging die een relikwie leek te worden. Een repressieve maatschappij waar letterlijk een patriarch aan het hoofd staat - samen met een dictator - is het ideale recept voor vernieuwd feministisch-anarchistisch protest. Dat dit protest andere vormen aanneemt dan in het ‘vrije westen’ is onvermijdelijk. “Bikini Kill trad op op poppodia, wij geven guerrilla-concerten”, zo noemt Pussy Riot het grootste verschil met één van hun voornaamste inspiratiebronnen. Het houden van guerrilla-acties vormt ook de centrale tactiek van die andere mediagenieke, feministische en Oost-Europese protestgroep, FEMEN. Hoewel dit collectief zich vooralsnog vooral bezighoudt met het ontbloten van borsten in plaats van het maken van punk, lijkt er een trend zichtbaar. De Oost-Europese vrouwen zijn nu aan zet. Kijk uit voor de riot matrrroesjkas.

Playlist

Van de voorlopers, via de canon naar de (post)-riot grrrls van vandaag: de beste grrrl power-nummers op een rij. Luister de playlist op YouTube.

1. The Raincoats – No One’s Little Girl
Deze Britse post-punk band wordt algemeen beschouwd als één van de grootste inspiratiebronnen voor de riot grrrl beweging. Ook Kurt Cobain was fan.

2. The Slits – Improperly Dressed
Nog een Britse voorloper uit de jaren zeventig/tachtig, die met Improperly Dressed een soort Femme de la Rue avant la lettre schetst.

3. Bikini Kill – Rebel Girl
Als riot grrrl niet een punkstroming maar een georganiseerde, hiërarchische beweging was, zou dit het officiële strijdlied zijn. Hoezeer ze zich er ook altijd tegen hebben verzet, Bikini Kill is toch echt het boegbeeld van het genre en dit is hun beroemdste nummer. Zelfs Feminist Ryan Gosling quote het.

4. Bratmobile - Cherry Bomb
Ook Bratmobile speelde een sleutelrol binnen de beweging. In deze cover van The Runaways worden de rollen die de maatschappij klaar heeft liggen voor meisjes en vrouwen sarcastisch bezongen.

5. Hole – Asking For It
Hole wordt meestal niet tot het genre gerekend omdat Courtney Love een uitgesproken hekel had aan de riot grrrl-kliek in het algemeen en aan Bikini Kill frontvrouw Kathleen Hanna in het bijzonder. Maar zowel muzikaal als thematisch past deze band zeker in het plaatje. Love schreef Asking For It naar aanleiding van een stagedive waarbij ze werd aangerand.

6. Peaches – Boys Wanna Be Her
Een van de bekendste post-riot grrrl acts. Peaches zet haar seksualiteit in als gimmick en rommelt graag met genderrollen.

7. The Gossip – Where The Girls Are
Gossip werd opgericht in Olympia, het epicentrum van de riot grrrl beweging. Op het debuutalbum That’s Not What I Heard, toen de band nog als The Gossip door het leven ging, zijn de riot grrrl invloeden duidelijk terug te horen.

8. Pussy Riot – Holy Shit
De riot grrrls 2.0 kunnen natuurlijk niet ontbreken. Dit is het punkgebed waar het allemaal mee begon.


Anne Elshof

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons