nieuwsbrief
menu Asset 14

Schorpioenvis

Artikel Roos Euwe
Mail

In het jaar 1953 stappen twee twintigers, een schrijver en een tekenaar, in een tweedehands Fiat Topolino. Nicolas Bouvier en Thierry Vernet rijden van Genève naar het Oosten; via Joegoslavië, Turkije, Perzië, Pakistan en Afghanistan zijn ze op weg naar India. Ze maken gedurende twee jaar een reis die we nu voor onmogelijk zouden houden en leggen het vast in een wonderlijk reisverslag. Hun eeuwige optimisme, hun onvermoeibare nieuwsgierigheid en de talloze keren dat de auto uit elkaar gehaald moet worden, zijn bewonderenswaardig en grappig. Nicolas wringt zich in de mooiste en bizarre bochten om te beschrijven wat ze meemaken, Thierry vult hem aan met prachtige tekeningen met grove zwarte lijnen.

Tekening van Thierry Vernet in De wegen van de wereld

Het boek werd in 1963 gepubliceerd in Zwitserland maar kwam pas drie jaar geleden in Nederland uit. Sindsdien is het bejubeld in menig dagblad en tijdschrift als “een ode aan het ware reizen”. Hier zou ik mijn tip kunnen besluiten met een zin als “leest dat boek!” Maar dat Nicolas en Thierry oog hebben voor het onooglijke en het mooie in het lelijke, dat ze niet alleen hun eigen tijd ver vooruit zijn maar ook die van de “Lonely Planet-reisgidsen voorziene backpackers die avonturieren langs eerder uitgezette lijnen” zijn niet de enige redenen waarom ik deze tip schrijf.

Een jaar nadat ik Nicolas en Thierry leerde kennen, stuitte ik in de boekwinkel per toeval op De Schorpioenvis. Een klein boekje, volgens de flaptekst “het hallucinerende verslag van een persoonlijke crisis”. Het bleek dat, toen de wegen van Nicolas en Thierry zich scheidden en De wegen van de wereld eindigde, de tocht van Nicolas nog niet was afgelopen. Op de laatste krachten van hun Fiat belandt hij in Brits Ceylon, waar hij de ene na de andere exotische ziekte oploopt. Zijn persoonlijke crisis is even vrolijk als tragisch, en daardoor zijn beschrijvingen even poëtisch als onnavolgbaar.

Nicolas Bouvier in de Fiat, op weg naar Ankara, Turkije. Foto genomen door Thierry Vernet, 1953

Waar ik eerder razendsnel door de bijna vierhonderd pagina’s aan woorden en tekeningen in De wegen van de wereld vloog, zo kroop ik door het veel dunnere vervolg. Telkens bleef ik hangen op pagina 21, waarin Nicolas de kamer beschrijft waar hij dagen en weken zou gaan doorbrengen. “Schoon, plechtig en raadselachtig, volmaakt in overeenstemming met het weinige waaruit mijn leven hier zou bestaan.” De perfecte mengeling van de blauwe en zwarte verf die na jaren is ontstaan op de muur, het peertje dat niet meer licht geeft dan een rijpe mango, of de krab, roze als een wang, die woest gebarend de trap afdaalt; zijn beschrijvingen staan als filmbeelden op mijn netvlies gebrand. Toen ik na ontelbare keren wegleggen, vergeten, teruglezen en doorlezen eindelijk het eind bereikte, werd ik op de laatste pagina geraakt door dit citaat:

De ergste nederlaag in alles is om te vergeten
en vooral datgene waaraan je kapot bent gegaan

Lachend en vloekend ging Nicolas bijna ten onder, daar in die benauwde kamer op dat verdomde eiland. Balancerend op de grens tussen genialiteit en gekte schreef hij door, om niet te vergeten en niet vergeten te worden. Het was zijn enige uitweg en grootste noodzaak. Wat ik had gelezen was allang geen romantisch reisverslag meer, maar een wonderschone poging de bizarre wereld te grijpen.


Roos Euwe

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons