nieuwsbrief
menu Asset 14

Routeplanner

Artikel Kasper van Royen
Mail

Bepakt met een beamertas en een broodtrommel trek ik tegenwoordig van stad naar stad om in kerken en buurthuizen filosofiecursussen te geven. Met dank aan mijn moderne telefoon verlopen deze reisjes betrekkelijk soepel. Zo gauw ik aankom op een station tik ik het adres van mijn bestemming in en het kaartje wijst me de weg. “Na honderd meter naar links”, zegt hij, en ik tel mijn stappen. Het bolletje op de kaart loopt met me mee, tezamen slaan we de hoek om. Soms kijk ik even op, om te zorgen dat ik nergens tegenaan bots, maar verder blijft mijn blik de gehele wandeltocht gekluisterd aan het schermpje in mijn hand. Ik mag mezelf niet uit het oog verliezen.

In primitievere tijden (pakweg een jaar of twee geleden) kon ik mijn weg zo gemakkelijk niet vinden en was ik uren langer onderweg. Frustrerende uren waren dat, waarin ik soms dacht mijn bestemming nooit meer te zullen bereiken en ik zelfs weleens door suïcidale gedachtes werd overvallen. Het waren donkere tijden. De interactieve routeplanner is een braille voor mijn kaartleesblindheid. Het heeft mijn leven eenvoudiger gemaakt, en me zo veel tijd en energie teruggegeven. Vrienden merken op dat ik rustiger en opgeruimder overkom, gelukkiger ook wel.

Maar sinds ik het apparaatje een tijdje terug heb getrakteerd op de nieuwste software, doet de routeplanner een beetje raar. Het bolletje lijkt niet altijd te zijn waar ik me bevind en vice versa. Terwijl ik doorloop, blijft hij staan, of loopt hij tergend traag achter mij aan. Soms slaat hij zomaar een hoekje om, zonder mij.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

Ik sta in Utrecht en moet zo op de Oudegracht zijn, maar weet niet aan welke kant van het station ik eruit moet. Ik kijk op mijn telefoon. Hij zegt dat ik thuis ben. Een paar keer klik ik op ‘huidige locatie’, maar hij blijft volhouden dat ik gewoon bij mezelf op de bank zit. Even begin ik aan mezelf te twijfelen. De afgelopen jaren heeft het apparaat mij toch door het leven geloodst, dan moet ik nu toch ook op hem vertrouwen? Maar nee, je kan veel van mijn huis zeggen, maar niet dat er zich een gigantisch winkelcentrum in bevindt. Dan besef ik dat het genoeg is geweest. Ik stop mijn mobiel in mijn tas en besluit m’n gevoel te volgen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn.

Een half uur later ben ik nog steeds in het station. Ik begin lichtelijk nerveus te raken, want de eerste cursisten zullen inmiddels al in de zaal zijn gearriveerd. "Bent u bekend hier?" vraag ik aan een man met een wollen muts. "Niemand is hier bekend, dit is een station", zegt hij. "Waar is de uitgang?" roep ik hem achterna, maar hij is al verdwenen.

"U moet de verkeerde uitgang hebben genomen", zegt de vrouw met de gele regenjas lacherig, "Dit is het Jaarbeursplein, u moet naar de binnenstad. U kunt het beste het station opnieuw ingaan en er dan via de andere kant weer uit." Mijn cursus begint over tien minuten, de tijd die ik doorgaans nodig heb om de beamer op te warmen. Ik pak mijn telefoon met trillende hand. De beheerder moet op de hoogte worden gebracht dat ik later zal zijn, hij kan het doorgeven aan de cursisten en extra koffie voor ze zetten. "De cursus filosofie?" bromt de man aan de andere kant van de lijn. "Die begint toch pas volgende week? U kunt lekker thuis zitten vandaag."

Terwijl een vlaag van rust door mijn lichaam trekt, ga ik op de stoep zitten en kijk om me heen en zie de gebouwen die staan waar ze staan en de mensen die allemaal op weg zijn ergens naartoe.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons