nieuwsbrief
menu Asset 14

Ben Lerner

Artikel Rutger Lemm
Mail

Ik ben niet echt een kunstontdekker. Het kost te veel tijd, moeite en scherpte om constant op de frontlinie van de culturele ontwikkelingen te staan, met in de ene hand een aantekeningenboekje en in de andere je specialistische blog. Gelukkig ben ik ook niet het soort persoon dat anno 2012 roept dat er “in Berlijn echt allemaal toffe undergroundfeestjes blijken te zijn!” of dat hij “echt een hilarische schrijver” op het spoor is gekomen, “ene David Sedaris, ken je hem?” Ik behoor meer tot het middensegment van mensen die dingen net te laat ontdekken. Ik zie die ene supervette band niet in het kleine zaaltje, maar bij hun eerste grote concert sta ik vooraan. Ik begin halverwege het eerste seizoen aan die hemelbestormende nieuwe serie. Geen early adopter, maar een still-reasonably-early-though-not-early-enough-to-really-feel-proud-about-it-adopter. Ik bewonder mensen die wel de laatste CD-releases, tentoonstellingen, voorstellingen en boeken bijhouden dan ook mateloos, en smeek de vrienden die in die categorie vallen regelmatig om tips.

Maar onlangs kwam ik onverwacht toch in de rol van kunstverkenner terecht, toen ik een kort verhaal in The New Yorker las dat me zeer verraste. Het heette ‘The Golden Vanity’ van Ben Lerner (lees hier het bijbehorende interview, het verhaal zelf staat helaas niet online) en ging over allerlei volslagen triviale, alledaagse zaken zoals een tandartsbezoek of een wandeling door een park. Dit alles werd echter op een unieke manier beschreven, waarbij de auteur voortdurend speelde met perspectief, identiteit en zelfs tijdsaanduiding. Mijn hart ging er sneller van kloppen, en ik citeerde koortsachtig hele pagina’s aan mijn in slaap vallende vriendin. Snel googlede ik zijn naam en ontdekte tot mijn verrassing dat Lerner net zijn veelgeprezen debuutroman Leaving The Atocha Station had uitgebracht in de VS. Een debuutroman die nog niet in het Nederlands was vertaald. Toegegeven, mijn enthousiaste tweet werd door een goed ingevoerde vriend met een met een lauwe ‘ja ken ik al een paar maanden #benlerner’ beantwoord, maar toch. Ik had de band gehoord voordat ze naar Nederland kwamen. Ik had de klok gehoord voordat de klepel sloeg. De huid gekocht voordat de beer geschoten was. Een boom zien vallen in het overvolle bos.

[caption id="attachment_43799" align="alignleft" width="540"] Atocha station, Madrid[/caption]

De zeer korte roman kwam afgelopen september in Nederland uit en bevestigde mijn vermoedens over het talent van deze jonge dichter. Het verhaal over Adam Gordon, een jonge dichter die met een prestigieuze beurs naar Madrid trekt, verlegt grenzen binnen de literatuur zoals wat mij betreft alleen Amerikanen dat kunnen. Gordon is een hyperzelfbewuste, arrogante en toch kwetsbare jongeman die alles analyseert en die analyses ook weer analyseert. Doordat hij slecht Spaans spreekt, krijgt alles meerdere mogelijke betekenissen en komt zijn hele identiteit op losse schroeven te staan. Elk gesprek brengt verwarring: “Hij zei dat zijn broer of zijn vriend een beroemde fotograaf was, beroemde foto’s verkocht of een beroemde cameraman was.”

Gordon laat zich meevoeren in deze onzekerheid en speelt er ook mee. Zijn Spaanse vrienden voert hij betekenisloze pretentieuze zinnetjes, waardoor ze denken dat hij geniaal is. Ze zien wat ze willen zien. Hij krijgt zelfs een mooie vriendin die hem bewondert om zijn mysterieuze voorkomen. Gordon vreest dan ook dat de verbetering van zijn Spaans hem zal opbreken: “Ik besefte met een gevoel van beklemming dat het tot het prozaïsche reduceren van onze interacties en het transformeren van ons pregnante zwijgen tot radiostilte, mijn lichaam onvermijdelijk zou beroven van iedere suggestieve kracht die het daarvoor had bezeten, en dat ze, als we vrijden, niet meer haar eigen vermogen tot ervaring zou ervaren, maar enkel mijn lichaam in al zijn jammerlijke realiteit.”

Gordon lijkt apathisch, maar is extreem gevoelig, in controle en tegelijk verloren. Hij speelt een spel met zichzelf, met de schrijver en met ons als lezer. Leaving The Atocha Station (lees het in het Engels) is op deze manier misschien wel hét boek over mijn belevingswereld, zonder dat het dat probeert te zijn. En ik heb het ontdekt!


Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons