nieuwsbrief
menu Asset 14

Licht en Materie

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vier commentaren van onze redacteuren, in woord en beeld.

Mail

Machtige Media

Onder curatoren

Beter goed gejat dan zelf bedacht. Verschijnt in augustus een nu al legendarische stuk over de relatie tussen katten en internet op Wired, een maand later staat er een groot verhaal in de NRC over hetzelfde onderwerp. Dit heet inspiratie en het is de normaalste zaak van de wereld.
Ik denk eraan omdat ik zondag vrolijk werd van de mededeling dat nrc.nl iedere zondag longreads gaat plaatsen. Los van dat lelijke woord vond ik dat wel een sympathiek plan: ik ben een sucker voor langvormjournalistiek. Tot ik op de site zie wat daaronder wordt verstaan: nrc.nl vat een drietal artikelen kort samen en plaatst een link naar andere (Engelse) media. Beter goed gelinkt dan zelf geschreven. Nu had ik dit natuurlijk nog steeds sympathiek kunnen vinden, maar precies deze dienst bieden Longform en Longreads al jaren. En van een organisatie als NRC, met nog altijd veel kennis en kunde in huis, verwacht ik dat ze zelf wat meer van dit soort journalistiek zou bedrijven. Misschien in plaats van het schrijven van obligate verslagjes over avonden die de krant zelf organiseert? Misschien eens investeren in je redactie in plaats van in een duur pand?
Ik begin het een beetje zat te worden, dat 'gecureer'. Met steeds minder mensen een steeds betere krant maken? Ik geloof er niks van. Je maakt geen betere krant, in print en online, door steeds keihard te roepen hoe goed de krant is, net zo min als je dat doet door eerst je fiat te geven aan een ongepast verhaal, om later de schrijver hard af te vallen. En wanneer de prestaties die je roemt ook nog eens op halve waarheden berusten, weet je dat het echt foute boel is. Illustratief was een uitspraak van Peter Vandermeersch na het vertrek van Rob Wijnberg: “Hij heeft […] nieuwe formats geïntroduceerd, zoals het inmiddels door velen overgenomen factchecking.” In Nederland had dagblad De Pers al zo'n rubriek, die het format weer uit de VS hadden 'geleend'. Dat noemen we dus, in vakjargon, bullshit.

Door Jan Postma

 

Nieuws in Beeld

"De fundamentele interactie tussen licht en materie"

Illustratie: Gemma Pauwels

 

Ver weg

War on Children

Dat Mitt Romney en zijn partij niet veel belang hechten aan de onafhankelijkheid van vrouwen mag geen verrassing meer heten. Ze zijn tegen abortus, verstrekking van anticonceptie, het verkleinen van de loonkloof, en een wet die huiselijk geweld moet bestrijden. Als het aan hem en zijn mormoonse geloofsgenoten lag, baarden wij vrouwen allemaal aan de lopende band kinderen – mits deze uiteraard netjes worden verwekt tijdens missionarishoudingcoïtus met onze wettelijke echtgenoot. Je zou dus denken dat de hij een zwak heeft voor kinderen. Of dat hij als vader van maar liefst vijf zoons een beetje zou weten hoe hij een baby moet sussen.
Een week geleden echter bleek uit een (hilarische) fotoserie van Mitt met baby’s al dat deze liefde in ieder geval niet wederzijds is. En de schreiende zuigelingen bleken het bij het juiste eind te hebben: Romney is geen echte kindervriend. Niet alleen beloofde hij tijdens het eerste presidentiële kandidatendebat de subsidie voor de publieke omroepzender in te trekken (waarna nationale bezorgdheid ontstond over de toekomst van Pino), ook maakte Nickelodeon maandag bekend dat hij niet zal meewerken aan het programma Kids Pick The President. Hiermee is hij pas de derde presidentskandidaat in het zestienjarige bestaan van de show die het vertikt vragen te beantwoorden van een stel koters.
Hoewel hij het momenteel goed doet in de peilingen, en iets aan zelfverzekerdheid lijkt te hebben gewonnen, durft Romney het niet aan mee te doen. “Geen tijd!”, is zijn excuus, maar de echte reden ligt voor de hand. Kinderen prikken zo door politiek gewauwel heen, en hebben binnen een handomdraai door wie het beste met ze voor heeft. Wat blijkt? Mitt Romney is volledig incapabel als het op kinderen aankomt. Dat krijg je, als je je vrouw in haar eentje je kroost op laat voeden.

Door Ava Mees List

 

Commentaar

Harde werkelijkheid

Een zondagmiddag op het Mercatorplein in Amsterdam. Op een bankje in de herfstzon babbelen mannetjes met mutsen op; kinderen rennen langs de fontein. Een man in een trainingspak ijsbeert langs de rand van het plein. Hij murmelt zachtjes, soms hoor je iets. “Vang je me op?” Hij fronst, zucht, schudt, stokt.
Normaal zou ik hem voorbijlopen. Vooral geen oogcontact maken, dan kom je niet meer van hem af. Nu volg ik hem op de voet. Want deze man is een acteur en zijn gemurmel een toneeltekst, in regie van Lotte van den Berg. Via mijn telefoon kan ik horen wat hij in zijn microfoon zegt, zonder al te veel op te vallen. Als ik opkijk zie ik hoe veel meer mensen, gekluisterd aan hun telefoon, luisteren hoe hij pleit voor het opheffen van verschillen en onverschilligheid. In dezelfde week kon je op station Sloterdijk door een asielzoeker worden meegenomen voor een wandeling in de buurt, in de veelgeprezen voorstelling Niemandsland van Dries Verhoeven.
Theater in de openbare ruimte is niet nieuw, maar het lijkt nu beter op zijn plaats dan ooit. Nu de plannen voor kunstbezuinigingen harde werkelijkheid zijn geworden, en we beseffen dat er werkelijk een kloof is tussen politiek en kunst, beleid en praktijk, kunnen we ons afvragen wat we daaraan gaan doen. In plaats van met z’n allen te schreeuwen, komen er steeds meer inhoudelijke antwoorden. In een bevlogen Staat van het theater riep Walter Bart van het collectief Wunderbaum ruim een maand geleden in de Amsterdamse Stadsschouwburg op het gebouw open te stellen voor asielzoekers. “Laat onze theaters havens zijn voor het verstoten individu.” Dat hoeft niet alleen het fysieke gebouw te zijn. Theater, in de vorm van de blik en het luisterend oor van de toeschouwers, vangt de verstoten individuen op. De asielzoekers rondom Sloterdijk, de man in het trainingsjack op het Mercatorplein.

Door Roos Euwe

Redactie
Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5