Een gevoel van veiligheid en oude vrienden" /> Een gevoel van veiligheid en oude vrienden" />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Lees een kinderboek

Artikel Emy Koopman
Mail

"De moeder van Bobbel, die Pina heette, maakte tekeningen. Omdat ze te arm was om mooi wit papier te kopen, tekende ze op stevig grijs wc-papier. Hoe prachtig die tekeningen ook waren, niemand wilde ze hebben.
‘Dit is geen kunst', zeiden de mensen, ‘dit is wc-papier. Wij willen kunst op mooi handgeschept kunstpapier.’
Dan zei Pina: ‘Wc-papier heeft ook iets handgeschepts in zich.’
Maar dat hielp niet.
In de bakfiets stonden schoenendozen vol tekeningen waar niemand voor wilde betalen.
En daarom had Pina geen geld om mooi wit papier te kopen."

Uit: Het verhaal van Bobbel die in een bakfiets woonde en rijk wilde worden door Joke van Leeuwen.

Joke van Leeuwens Deesje.

Een vriend van mij doet het regelmatig, zijn hele volwassen leven lang al. Hij is waarschijnlijk simpelweg nooit gestopt. Hij leest boeken die in bibliotheken en boekhandels de labeltjes ‘9-12’ ‘10+’ en ‘12+’ krijgen.

Toen ik in groep drie zat, kon ik niet wachten om de Bizon-boekjes te lezen die op de plank voor de oudere leerlingen stonden. Boeken met labeltjes ‘9-12’, ‘10+’ en ‘12+’ waren destijds als de verboden kamers waar hun helden of heldinnen per se naar binnen wilden. De boekjes voor jongere kinderen waren maar suf. Na weken zeuren bij de juf mocht het dan toch. Daarna werd het een erekwestie om steeds de boeken te mogen lezen die voor een hogere leeftijdscategorie bedoeld waren. (Roald Dahls Matilda, het rolmodel voor boekenwurmen, deed het tenslotte ook.) Onvermijdelijk belandde ik bij de boeken voor volwassenen. Vanaf daar leek er geen weg terug. Paul Biegel, Annie M.G., Guus Kuijer, Joke van Leeuwen en Astrid Lindgren: ik sloeg ze dicht en zette ze in de kast. Ik keek er af en toe naar, maar ik haalde ze er nooit uit. Zeker tien jaar lang heb ik geleefd zonder kinderboeken.

Tot bovengenoemde vriend me voorlas uit Joke van Leeuwens Deesje. Ik ga niet beweren dat ik direct daarna enthousiast alle kinderboeken achter uit de kast en van de zolder haalde en nachten opbleef met een zaklamp om ze allemaal weer door te lezen. Er bleef toch een zekere schroom om zomaar even, alsof je weer acht bent, met Biegels Nachtverhaal in een hoekje te gaan zitten. Maar ik begon het wel weer te doen. Af en toe, bij voorkeur als de wereld bovengemiddeld chaotisch was.

Edward van de Vendel leest voor uit Nachtverhaal van Paul Biegel

Kinderboeken herlezen geeft een instant gevoel van veiligheid. Was je ooit veiliger dan toen je als kind werd voorgelezen? Het geeft ook het gevoel dat je oude vrienden terugziet. Lindgrens Karlsson (van het dak) en Annie M.G. Schmidts Pluk (van de Petteflet) ben je terecht nooit vergeten. En er is meer dan die nostalgische waarde. Pak een willekeurig kinderboek en een willekeurig boek voor volwassenen. Welke is grappiger? Welke inventiever? Goede kinderboeken laten zien hoe bizar en onbegrijpelijk alles eigenlijk is en hoe we daar chocola van proberen te maken. En dat alles zonder pretenties, in het soort eenvoudige, heldere taal waar ‘serieuze’ schrijvers als Hemingway en Carver door critici om worden aanbeden. Misschien verlangen die critici ook terug naar de boeken uit hun jeugd.

Als je het nog niet helemaal aandurft, al die wereld opschuddende geborgenheid, begin dan voorzichtig. Neem de kinderboeken die volwassenen ook ‘mogen’ lezen, en vaak young adult fiction worden genoemd: J.K. Rowlings Harry Potter, onze eigen Toon Tellegen, Mark Haddons The Curious Incident of the Dog in the Night-Time. Voor je het weet ben je aangestoken en durf je toch weer in een hoekje te kruipen met de kleine kapitein, Otje, Karlsson of Madelief.


Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons