Foto: Jan Postma

En evenzoveel handdoeken voor een honderdtwintigjarige, naakte dictator." />

Foto: Jan Postma

En evenzoveel handdoeken voor een honderdtwintigjarige, naakte dictator." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Zeven washandjes

Artikel Sander Ritman
Mail

Sander werkt in de thuiszorg en geniet daardoor het voorrecht dagelijks toe te mogen treden tot een wonderlijke wereld, waarin hij mensen ontmoet in hun puurste vorm. Dat hij ze ook nog eens mag helpen is een dubbele beloning, gezien de waardering die hij er voor terugkrijgt. Zo zegt hij het althans zelf. Gelukkig beantwoordt de werkelijkheid niet altijd aan die gloedvolle woorden. Over een meneer en zijn washandjes.

Ik mag niks aanraken in meneers badkamer totdat hij me uitvoerig heeft beschreven wat waartoe dient. Je zou denken dat een paar handdoeken en washandjes voor zich spreken. Maar nee, volgens meneer is wassen een complexe handeling die met de grootste zorgvuldigheid moet worden uitgevoerd. Het instrumentarium voor de operatie hangt netjes uitgesorteerd en binnen handbereik. Het heeft wat weg van de vele mesjes en klemmen die je ter voorbereiding van een chirurgische ingreep altijd ziet liggen. Eén washandje is voor zijn linker- en een ander voor zijn rechterbeen. Een derde is voor zijn voeten, een vierde voor zijn buik, borstkas en rug. Er ligt een washandje voor zijn gezicht en zelfs meneers scrotum heeft een eigen exemplaar. Nummer zeven is een paarse, voor zijn anus.

Meneer houdt mij onder het boenen nauwlettend in de gaten, elk plekje dient bestreken te worden met één van de vele washandjes.

"Heb je dit hier al gedaan?", vraagt hij terwijl hij zijn zaakje met zijn rechterhand omhoog houdt en met zijn linkerwijsvinger naar zijn rechterlies wijst. Daarna slaat hij zijn handeltje naar de andere kant en wijst naar zijn andere lies.

Ik doe wat mij word opgedragen en schrob meneer tot mijn vingertoppen week worden, met van die te-lang-onder-de-douche-kloven erop.

"Een honderdtwintigjarige, naakte dictator. Voorbij de rafelranden van het politieke spectrum zou hij een prima partijleider kunnen zijn."

"Je doet dit werk zeker nog niet zo lang?", vraagt meneer als ik eindelijk de kraan dichtdraai. Nee, denk ik bij mezelf. Dit is de eerste keer dat ik als een soort slaafje word gedwongen om een cliënt onder zijn ballen te wassen. Ik besluit niet op meneers vraag in te gaan, dit ook gezien de tijd. Inmiddels ben ik bezig het hele washandjesritueel nog eens dunnetjes over te doen, maar nu met de handdoeken.
Uiteindelijk staat meneer opgedroogd en wel naast me in de badkamer. In plaats van zichzelf aan te kleden (hij heeft me van tevoren verteld dit absoluut zelf te doen, gelukkig maar) begint meneer aan een volgende reeks orders.

"Nu moet je nog even mijn badkamer opruimen", beveelt hij mij.

Dat 'even' mag hij gerust weglaten. De snelste manier zou zijn de vloer letterlijk met hem te dweilen. Ik haal nog eens diep adem en ga uiteindelijk wederom voor hem door mijn knieën. Als ik het eerste washandje oppak, merk ik dat meneer nog steeds in mijn nek staat te hijgen. Een honderdtwintigjarige, naakte dictator. Voorbij de rafelranden van het politieke spectrum zou hij een prima partijleider kunnen zijn. Toch blijf ik braaf zijn washandjes van de vloer rapen.

De week erop vraag ik aan mijn zorgcoördinator of er geen ander soort medicatie is voor meneer, dan hetgeen hem nu wordt voorgeschreven. Ze antwoordt dat meneer inmiddels over mij heeft verteld.

"Die jongen is niet helemaal goed hè. Ik geloof dat hij licht verstandelijk gehandicapt is. Maar die jongens moet je niet zomaar uitvlakken hoor, die verdienen ook een plek in deze maatschappij."

Zo zie je maar. Achter een leider in uniform, schuilt er een die naakt is. En achter een ijzeren vuist, schuilt een washandje, of zeven, waarmee jij zijn ballen wast.

--
Dit is een gastbijdrage van Sander Ritman, uitvoerend schrijver en verpleegpoëet.


Sander Ritman

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons