Twee films over het verkopen van een vrouwenlichaam" /> Twee films over het verkopen van een vrouwenlichaam" />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Sleeping Beauty / Girl Model

Deze week twee voor de prijs van een: een gesprek over zowel speelfilm 'Sleeping Beauty' als documentaire 'Girl Model'. De eerste over de oogstrelende, maar getroubleerde studente Lucy die ondanks meerdere baantjes geld tekort blijft komen. Het spelen van schone slaapster biedt uitkomst. Gedrogeerd, voor rijke oude mannen die met haar kunnen doen wat ze willen, zo lang er maar geen penetratie aan te pas komt. Het lijkt wachten tot Lucy's leven definitief ontspoort. Ook 'Girl Model' schetst geen vrolijk wereldbeeld. De documentaire werpt een confronterende blik achter de schermen van de modellenindustrie. Centraal staat Nadya, een 14-jarig meisje uit een straatarm gezin in Siberië. Samen met een aantal anderen wordt ze gescout en een gouden toekomst als model in Japan beloofd. Daar komt niets van terecht. Uitbuiting en een totaal gebrek aan begeleiding is wat op ze wacht.

Mail

Boy: Zo, dat was wel een marathon ongemakkelijk voelen...

Noor: Vooral in Sleeping Beauty, toen die vrouwen in omgekeerde foeutushouding met hun kontgat omhoog lagen. Ik was de hele tijd bang dat die man achter mij zich aan het aftrekken was.

Boy: Wel prettig dat ze zo keurig waren hun kontgat met hun hand te bedekken.

Kelli: Huh, zijn jullie wel naar dezelfde film geweest als ik?

Noor: Het was die scène nadat de dames met zwarte sm-sliertenpakjes het diner hadden opgediend voor die oude knarren. Ze lagen bij de openhaard.

Kelli: Ohw, ik heb daar een beetje langs gekeken.

Boy: Dat zal bij deze film en documentaire wel vaker voorkomen.

Kelli: Kontgaten?

Boy: Hahaha, nee, wegkijkend publiek.

Kelli: Nou, niet iedereen gelukkig. Het schijnt dat tienermodel Nadya naar aanleiding van haar rol in Girl Model veel post heeft gekregen – zeker gezien het Siberische gat waar ze vandaan komt.

Noor: Ik mag hopen dat die documentaire wat reuring veroorzaakt. Het was totaal onverantwoord hoe de daarin geportretteerde volwassenen omgaan met minderjarige, onschuldige meisjes.

Boy: Eigenlijk laten beide films in de kern hetzelfde zien. Macht corrumpeert en mensen zijn tot verschrikkelijke dingen in staat. Die geile oude mannen in Sleeping Beauty hebben geld genoeg en hoeven voor hun status niet te vrezen, omdat alles achter gesloten deuren gebeurt. Voor degenen die de touwtjes in handen hebben binnen modellenindustrie geldt hetzelfde, omdat iedereen om hen heen volgens dezelfde principes denkt – verkoopt dit lichaam, dit gezicht, of niet. Bovendien zijn de piepjonge en straatarme modellen machteloos, zeker in een vreemd land waar ze de taal niet spreken.

Kelli: Toch is er een duidelijk verschil: in Sleeping Beauty had hoofdpersoon Lucy het zelf in de hand, het was haar keuze, ze had ook tig andere baantjes om haar huur mee te betalen. Die vrijheid kennen meisjes zoals in Girl Model niet. Voor hen is modellenwerk een van de weinige mogelijkheden om hun arme bestaan te ontvluchten. Dat maakt de rol van die scout, Ashley, ook zo scheef. Ze belooft de uitverkoren meisjes gouden bergen in Japan, maar die komen bijna allemaal van een koude kermis thuis. Een droom armer en een paar duizend dollar schuld rijker.

Noor: Die Ashley was sowieso gestoord, met haar akelig steriele aquariumhuis, twee naakte poppen op de bank en al die verknipte foto’s. En dat was dan de enige ‘sterke’ vrouw die iets te zeggen had. Zo komt het natuurlijk nooit goed met die vrouwelijke rolmodellen.

Boy: Bizar feit: Ashley nam het initiatief voor deze documentaire. Dat deden de makers uit de doeken na de première op IDFA. Met een vage pitch over verbanden tussen modellenwerk, pedofilie en prostitutie heeft ze hen benaderd.

Noor: Wow, dat geeft het verhaal wel een extra dimensie.

Boy: Eigenlijk zijn zowel Ashley als hoofdpersoon Lucy uit Sleeping Beauty ondoorgrondelijk. Je snapt hun motieven niet, kunt geen vat krijgen op hun psychologie. In de documentaire werkt dat voor mijn gevoel goed, terwijl de film er de plank juist door misslaat.

Kelli: Mee eens. Voor mij was Sleeping Beauty het bewijs dat een goed idee, een paar opvallende scènes en een fijne cinematografie nog geen goede film maken.

Noor: Ja, er wordt zo weinig uitgelegd, als kijker moet je alles zelf invullen. Daardoor wordt het niet alleen een onwaarschijnlijk vage film, maar had ik ook geen greintje gevoel bij de karakters.

Boy: Toch wil ik ‘m niet zo eenvoudig afserveren. Ja, het was geen steengoede film. Maar er sprak wel durf uit, en een stijlvaste hand van een regisseur die weet wat ze wil. Dat vind ik erg knap voor een debuut. Zowel de film als de documentaire gaan ook niet alleen over de psychologie van de karakters. Onze beweegredenen worden net zo goed in vraag gesteld. Waarom laten wij onszelf kleding aanprijzen door vrouwenlichamen waarop het woord ‘ronding’ niet van toepassing is? Waarom moet ik opgewonden worden als ik naar reclame voor een bakje smeerkaas kijk? En we kunnen wel doen alsof die geile grijzaards uit Sleeping Beauty ontzettend ver van ons afstaan, maar hoe dapper zijn we in de confrontatie met onze eigen extreemste fantasieën?

Noor: Is die fantasie dan dat we het liefst ranzige seks hebben met totaal gewillige meisjes die eigenlijk nog geen vrouw zijn? Zonder penetratie natuurlijk, want dat was taboe.

Boy: “Your vagina is a temple”, mooie uitspraak van die chique hoerenmadam.

Noor: Ik vond dat juist hypocriet. En Lucy ook, toen was ze ook eventjes heel scherp en realistisch: “My vagina is not a temple at all.”

Boy: Hypocriet of niet, ik vond het een interessante grens. Het legt de nadruk op de oppervlakte, net zoals uiterlijke schoonheid dat doet. Wie je bent, dat maakt niet uit, als je maar mooi kunt wezen.

Noor: Dat maakte die cyste in de buik van Ashley ook zo krankzinnig.

Boy: Mooi van buiten, verrot van binnen.

Kelli: Zullen we het daar alsjeblieft niet meer over hebben? Ik heb nog steeds nachtmerries van de gele haren op dat gore ding. Hierbij beëindig ik dit gesprek.

Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5