Prima film om je vader gelukkig mee te maken. En dat is geen compliment." /> Prima film om je vader gelukkig mee te maken. En dat is geen compliment." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

On the Road

Artikel Redactie
Mail

Walter Salles verfilmde het cultboek der cultboeken: On the Road van Jack Kerouac. Beginnend schrijver Sal (Sam Riley) ontmoet in het New York van de jaren veertig de wilde Dean Moriarty (Garrett Hedlund), die hem inwijdt in een leven van reizen om het reizen, met de bijbehorende seks en drugs. Hoe doet de beat generation het op het witte doek?

Sanne: Ik kreeg door deze film zin om hasj te roken.

Boy: En ik ben nu wel benieuwd naar Benzedrine. Was toen nog vrijelijk verkrijgbaar ook.

Emma: Nou, ik was niet echt jaloers op de hasjrokende vrije mensen uit deze film. Ik vroeg me ook af of de regisseur eigenlijk wilde dat we een beetje medelijden met ze zouden hebben. Dat dat misschien de bedoeling was.

Sanne: Hoop het wel. Ik kan me niet voorstellen dat iemand dit vermoeiende gedoe benijdt, zo van “Oh, ik wou dat ik op verrotte schoenen door het land kon zwerven, terwijl ik katoen moet gaan plukken om te overleven”.

Boy: Backpacktoeristen doen aan de andere kant van de wereld toch niks anders? Stiekem hebben die natuurlijk genoeg geld op hun bankrekening en hoeven ze zich nergens echt zorgen om te maken, maar toch, verlangen naar die vrijheid doen ze wel.

Sanne: Die hoeven inderdaad geen seks te hebben met Steve Buscemi voor 20 dollar en een lift naar Denver.

Boy: Vergeet het glaasje whisky niet!

Emma: Maar waar gingen ze ook de hele tijd heen, en waarom in hemelsnaam? Dat was me echt compleet onduidelijk.

Sanne: Nou ja, als hij niet aan het reizen was zat hij bij zijn bejaarde moeder in Queens. Ik dacht de hele tijd: Misschien wordt het tijd om het huis uit te gaan, Sal.

Emma: Bij mij in de zaal hing trouwens een rare sfeer: mensen klapten af en toe en waren een soort van... eh, opstandig. Voor mij dronk een jongen twee literflessen Desperado’s. Hij had het eigenlijk voor zijn date gekocht, maar dronk ze allebei alleen op.

Boy: Eenentwintigste-eeuws non-conformisme terwijl je op het scherm naar de variant uit de vorige eeuw zit te kijken.

Sanne: Zou het een generatieprobleem zijn? Dat wij dit gewoon niet snappen? Wij kijken naar deze doelloos rondzwervende mensen en denken: Hallo, moet je niet STUDEREN?

Emma: Ja, inderdaad. Mijn vader vond het bijvoorbeeld wel een goede film.

Sanne: Mijn vader ook! Voor hem is On the Road een soort bijbel, een boek dat hij las toen hij in de jaren zeventig op zijn motor door Europa scheurde. Walter Salles is ook een vijftiger, net als de meeste recensenten die deze film vier sterren hebben gegeven. Ik snap helemaal wat On the Road voor onze vaders betekent, maar wij kunnen ons hier gewoon voor geen meter mee identificeren.

Boy: Was er dan helemaal niks wat jullie aan de film kon bekoren?

Emma: Vaak hoor je mensen na een film mompelen dat de "cinematografie heel goed was", wanneer ze niets beters kunnen verzinnen. Ik denk dat ik die er nu in knal: de locaties in deze film, Knap Werk!

Boy: Hahaha.

Sanne: En de muziek! De muziek was mooi!

Emma: Ik kan me niets, maar dan ook helemaal niets van de muziek herinneren.

Boy: Lekkere jazz.

De echte Sal (rechts, Jack Kerouac) en Dean (Neal Cassady).

Sanne: Ik vond de vrouwen in de film trouwens interessanter dan die gasten, met hun gekwelde gedoe.

Emma: Ja dat vond ik ook, maar ze lieten het zich allemaal wel aanleunen.

Sanne: Ik had liever een roadmovie gezien met Sal’s moeder en Dean’s knipperlicht-liefje Marylou.

Boy: Kan allemaal wel wezen, maar zo’n Dean, die wil je toch in je vriendengroep hebben? Daarmee wordt elke uitgaansnacht een genadeloos avontuur.

Emma: Ja, maar heeft die gast ook maar één interessant ding gezegd? Die mooie gladde Dean had iedereen under zijn spell, maar waarom, dat was steeds onduidelijk.

Boy: Toch was het in het echt een bijzondere knaap. Niet voor niets was hij de inspiratiebron voor het boek, dat eerst ook Visions of Neal heette volgens mij. Vond die Garrett Hedlund, die ‘m in de film vertolkte als Dean, ook erg geloofwaardig. Met z’n twinkelogen, brede glimlach en tomeloze energie. Zelfs de portemonnee jatten van je beste vriend die je in Mexico met koortsdromen achterlaat, voelde door hem nog als een vriendendienst.

Sanne: Het komt er volgens mij op neer dat On the Road een onverfilmbaar boek is. Ik moest een paar keer denken aan Fear and Loathing in Las Vegas; een zeldzaam voorbeeld van een regisseur die een boek dat voornamelijk bestaat uit gedrogeerde wartaal tot een fascinerende film heeft weten te maken.

Boy: Ik denk dat je gelijk hebt. Francis ‘The Godfather’ Ford Coppola had de rechten op het werk al sinds eind jaren zeventig. Dat het zo lang heeft moeten duren, zegt eigenlijk al genoeg. Toen zag hij een jaar of wat geleden The Motorcycle Diaries en dacht hij eindelijk de juiste regisseur te hebben gevonden. Nou, niet dus, iedereen die die film heeft gezien, kon op z’n klompen aanvoelen dat On the Road niet gedurfd genoeg zou worden om recht te doen aan het boek. Het is een degelijke verfilming geworden van de gebeurtenissen, maar niet van het gevoel, van het ritme en dus ook niet van Kerouacs spontaneous prose.

Emma: Klinkt reuze interessant en aannemelijk enzo, maar heb eigenlijk wel lang genoeg over deze film geouwehoerd en moet echt weg nu. Naar België, lekker internationaal.

Sanne: Met de auto ook? ON THE ROAD?

Emma: Zeker weten.

Sanne: Vergeet de benzedrine niet dan.

Emma: Haha, thanks. Ga ik ook lekker tegelijkertijd twee gasten aftrekken achter het stuur.

Boy: Hahaha, heeft de film toch nog wat inspiratie opgeleverd.


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons