Deze week wordt alles anders: Almelo, Dior, 'de politiek', het filmmuseum en ja, zelfs Stalin." /> Deze week wordt alles anders: Almelo, Dior, 'de politiek', het filmmuseum en ja, zelfs Stalin." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

De smaak van macht

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Vier korte commentaren van onze redacteuren.

Mail

Ver Weg

De Wedstrijd van de Eeuw

Afgelopen zondag stond ik op een bijna leeg plein in Almelo. Er hing een spandoek met de tekst “Succes Heracles” onder het balkon van het Snooker & Poolcentrum Almelo. Daar zou de selectie van Heracles bij een overwinning in de bekerfinale worden gehuldigd. Met zijn 18 duizenden zaten de meeste Heraclesfans in een stadion in Rotterdam, dus zag ik met slechts een paar honderd man op een beeldscherm boven de McDonald’s hoe Heracles van de mat werd gespeeld.
In Almelo waren drie pleinen gereserveerd voor deinende massa’s enthousiaste voetbalfans, maar het meest enthousiast was waarschijnlijk de gemeente geweest. Er was speciaal Heraclesbier in zwart-witte blikjes, de plastic bekers stonden in veelvoud opgestapeld bij de mobiele biertappen en met Ilse DeLange op de achtergrond zag ik de lokale overheid in haar handjes knijpen. Eindelijk: Almelo in de finale. Almelo op de kaart en verlost van dat eeuwige, saaie imago.
Maar ondertussen was het bier in de tap aan het doodslaan en keek het  Heraclespubliek, waarvan de helft schijnbaar bestond uit beveiliging en horecapersoneel, gelaten naar de  ‘wedstrijd van de eeuw’. Misschien keken ze ook wel naar de McDonald’s, wachtend op het laatste fluitsignaal. Je krijgt van weinig dingen meer honger dan van een saaie voetbalwedstrijd.
Een ambitieuze Eerste Paasdag loopt uit op een kansloze 3-0 nederlaag. Burgemeester Jon Hermans-Vloedbeld en wethouder van Sport Jan van Marle zetten teleurgesteld de tv uit en wachten tot de telefoon gaat rinkelen. Aan de andere kant van de lijn horen ze een kritische Almeloër met dat karakteristieke stemgeluid, dat schippert tussen zangerig en zeurderig, “al die dranghekken, security, bereden politie, ME-busjes, beeldschermen en gesloten kroegen, wat heeft dat ons eigenlijk allemaal gekost?”. “Ach,” countert de burgemeester, “had u liever ‘Almelo’ in enorme plastic letters verspreid door de stad gezien. Of dat we 190.000 euro zouden besteden aan de introductie van een nieuw stadslogo? Wij kozen voor iets waar u nog wat aan kon hebben, een leuk feestje bijvoorbeeld. Eigenlijk is politiek net als voetbal, je kunt van alles bedenken en plannen, maar uiteindelijk wordt het pleit op het veld beslecht. En ja, soms win je dan, soms verlies je.”

Door Rutger Westerhof

Rolmodel

Grijze modemuis

Na een 1 april-grap dat Kanye West Dior zou gaan leiden, is er eindelijk verlossing: De Belgische Raf Simons is de man die John Galliano opvolgt als hoofdontwerper van het Franse modehuis. Simons presenteerde collecties onder zijn eigen naam en voor Jil Sander en Walter van Beirendonck – hij is in tegenstelling tot de extravagante Galliano een minimalist, die vooral bekend is om zijn mannenmode.
Simons verklaarde stilistisch terug te willen grijpen op het werk van de vroeg gestorven Christian Dior – de periode 1947-1957. In feite was Simons’ laatste Jil Sander-show een vette knipoog naar zijn nieuwe werkgever: de elegante jurkjes en mantels waren een zachte, hedendaagse echo van Dior’s iconische New Look uit de jaren vijftig. Veelbelovend, maar misschien ook een beetje veilig.
Sinds Galliano's roemloze aftocht na een antisemitisch getinte scheldkanonnade in september 2011, werd er binnen modekringen koortsachtig gespeculeerd over wie het wonderkind zou kunnen, en willen, vervangen. Hij schreef al modegeschiedenis met zijn afstudeercollectie, gebaseerd op de Franse Revolutie. In de jaren daarna stuwde hij het ietwat ingeslapen huis Dior naar grote hoogten met uitbundige, barokke collecties, fantastische shows en – niet onbelangrijk – zijn eigen star quality. Een Dior-modeshow werd steevast afgesloten door een onweerstaanbaar excentriek over de catwalk paraderende Galliano.
Nu wordt reikhalzend uitgezien naar Simons’ eerste Dior-collectie in juli, maar iets zegt me dat hij niet verkleed als toreador het applaus in ontvangst zal nemen, of Kate Moss in een baljurk keihard over de catwalk zal laten rennen.
De pauw wordt opgevolgd door een grijze muis. Galliano’s ondergang was tragisch en verdiend, maar ik zal hem toch een beetje missen.

Door Sanne Rispens

Nieuws in beeld

Eindelijk wordt er, 21 jaar na de val van het communisme, een ander licht geworpen op de persoon Jozef Stalin, in het Stalin museum in Georgië.

Illustratie: Elise van Iterson

Commentaar

Goed nieuws, slechte naam

Het is een vuistregel bij grote publieke gebouwen: alles gaat mis, en aan het einde is iedereen blij. Zo ook bij het nieuwe EYE filminstituut. De begroting is flagrant overschreden, het fotomuseum in Rotterdam wilde (terecht) niet meeverhuizen naar Amsterdam Noord, het budget werd gekort, en dan was er ook nog gelazer met de architecten over een brandwerend scherm. Maar als je eenmaal in de hal staat, waar een waaier aan trappen en terrassen omhoog leidt naar de filmzalen, en de tentoonstelling Found Footage ziet, dan verdwijnt die scepsis abrupt. Zelfs als je zelden naar de film gaat.
Het blijft jammer van het oude Filmmuseum in het Vondelpark. Maar in alle eerlijkheid: dat was toch vooral een druk café met een museum waar bijna niemand kwam, met nogal krappe bioscoopzalen. Het valt te hopen dat de AVRO (de nieuwe gebruiker) er iets voor het publiek mee blijft doen, en dat Vertigo open blijft. Want hoe belangrijk EYE ook is voor Noord, en hoe mooi het ook aan het IJ ligt, het park was mooier.
In dezelfde week dat EYE open ging, kondigde het Nederlands Instituut voor Mediakunst aan dat het definitief sluit en opgaat in de Smart Project Space. Dat is, cynisch genoeg, goed nieuws. Het NIMk was een te grote jas voor een paar dozijn bezoekers per dag, en vervulde allang geen voortrekkersrol meer. De grote waarde van het NIMk ligt in het netwerk en de expertise; en die kun je beter onderbrengen op een plek waar het wél bruist, met concerten, films, drukbezochte openingen en een hip restaurant. Dat er maar veel moois uit mag voortkomen.
Alleen die naamsveranderingen bij fusies, daar wordt niemand blij van. De meest voor de hand liggende naam voor een filmmuseum is toch echt Filmmuseum, niet EYE, al zit er een nieuw instituut aan vast. Om maar te zwijgen van het herdopen van Smart Project Space tot NASA. Als je toch aan het bezuinigen bent, waarom zou je dan tienduizenden euro's uitgeven aan een restyle?

Door Floris Solleveld

De Hofstad

De smaak van macht

Enkele maanden geleden zaten drie grijze mannen van statuur bij Nieuwsuur. Ze analyseerden de crisis en waren het in grote lijnen met elkaar eens. Wijsheid komt met de jaren zo leken Wim Kok, Ruud Lubbers en Frits Bolkestein met hun eensgezindheid te onderstrepen.
Zoals wel vaker in de politiek: schijn bedriegt. In een opiniestuk bijt Bolkestein dinsdag van zich af. Zielig links en de vaderlandse pers (hetzelfde laken een pak, voor de VVD-coryfee) krijgen er van langs. Zijn eigen partij, daar zit je goed, want “wat men ook van de VVD vindt, zij moraliseert niet”.
De staatsman van weleer heeft gelijk. Van moraliseren is bij zijn partij op dit moment geen sprake. Van veel moreel besef helaas evenmin. Daarvan mag het Polenmeldpunt getuigen, onze nationele wond die doorettert dankzij Rutte. Gelukkig kan het liberale pleit worden beslecht op basis van een volgens Bolkestein “objectief waarneembare” waarde: vrijheid. Inderdaad, een helder afgebakend begrip. Meetlint ernaast en ‘rechts’ mag zichzelf van harte feliciteren, terwijl ‘zielig links’ zich uit de voeten maakt.
Het zijn retorische stuiptrekkingen van een politiek die op haar rug ligt, spartelend met haar pootjes. Vooraanstaande vertegenwoordigers ervan blaffen naar elkaar in speeches en in de krant. Tegenstellingen worden opgeklopt in plaats van overbrugt en ondertussen bepaalt een vergrijsde club van om en nabij duizend actieve partijleden de politieke koers.
Dan liever de politiek van een nieuwe generatie, zoals zondag door Sywert van Lienden in Buitenhof gelanceerd. Geen onderling uitgewisselde schouderklopjes en daarna alsnog verzuurd venijn. Niet handelen in het belang van één partij. Wèl op georganiseerde wijze met vijfhonderd man en evenzoveel lidmaatschappen van CDA, PvdA en VVD de koers van die partijen beïnvloeden. Behendig de zwaktes van het systeem bespelen dus, dan ligt de macht voor het oprapen. En die macht, die is niet vies, die smaakt naar verandering.

Door Boy van Dijk

Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5