Het zinkende schip, nu in drie dimensies. Gaan zien of niet? Drie redacteuren praten na." /> Het zinkende schip, nu in drie dimensies. Gaan zien of niet? Drie redacteuren praten na." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Titanic 3D


Mail

Boy:

Wat een feest der herkenning. Als ik voormalig tienermeisjesdroom DiCaprio zie uitschreeuwen dat hij de koning van de wereld is, heb ik me allang weer overgegeven aan James Camerons vakkundige blockbusterregie. De gespreide armen, staand op de reling van het voordek en natuurlijk de handafdruk in condens; ik kijk er zowaar naar uit. Dat ik mijn jeugdige onschuld ben verloren, doet daar niets aan af en dat ik door een tweede bril op mijn neus wat extra diepte ervaar, draagt er niks aan bij. De scènes zijn iconische momenten uit de filmgeschiedenis.

Enigszins sceptisch, had ik me voorafgaand aan de film bewust voorgenomen niet te cynisch te zijn. Nu betwijfel ik of het überhaupt zou zijn gelukt, me niet laten meevoeren door het behendig opgebouwde verhaal, de overweldigende sets en van het scherm spattende chemie tussen tortelduifjes Jack en Rose. Daar kunnen de suikerzoete romantiek, bordkartonnen bijfiguren, absurde lengte en een oceaan vol Hollywoodsentiment niets aan veranderen. Vijftien jaar geleden niet, nu niet en als ik de film als historisch onverantwoorde geschiedenisles voorschotel aan mijn kleinkinderen waarschijnlijk nog steeds niet.

Kasper:

Om te bedenken of ik cynisch zou zijn, of me zou laten meevoeren, daar had ik in het geheel geen tijd voor. Iets heel anders wond mij op sinds ik gevraagd werd aan dit bioscoopbezoek deel te nemen. Het is toch op z’n zachtst gezegd merkwaardig te noemen. Ik heb niet het idee onder een steen te leven, ben zelfs een heuse filmliefhebber en kijk ook al niet neer op innovatie. Toch had ik tot gisteravond nog nooit een 3D-film gezien. Wel, dat is niet helemaal waar. Toen ik tien was werd ik door Michael Jackson betast in Euro Disneyland. Met afstand de engste attractie van het pretpark, alhoewel volgens mij niet eens zo eng bedoeld. Maar een jeugdtrauma is niet de reden dat ik sindsdien nooit meer zo’n brilletje op mijn neus heb gehad. Het is er domweg niet van gekomen. Met de Jackson-film als enige referentiepunt is het misschien te begrijpen dat ik gisteren met wat kinderlijke verwachtingen in mijn bioscoopstoel plofte. Dat het schip bijvoorbeeld op ons neer zou vallen, of Kate’s borsten. Dat was allemaal niet het geval. Het was gewoon de film die ik vijftien jaar geleden had gezien, alleen nu met diepte.

Het vreemde is dat wanneer ik naar een 2D-film ga, ik nooit het gevoel heb naar een plat scherm te kijken. Misschien is dat wel aan een groot verbeeldingsvermogen mijnerzijds te wijten, maar ik zie eigenlijk altijd diepte. Zou dat vermogen afsterven als ik vanaf nu vaker naar 3D-films zou gaan? En zou ik daarmee door 3D zelf steeds meer 2D worden? Uiteindelijk kom je dan dus in alle gevallen altijd op hetzelfde gemiddelde uit: 2,5D. Oftewel, precies genoeg om voor een uur of drie je ogen te willen geloven, met een gezonde afwezigheid van cynisme.

Noor:

3D of niet, mij was het niet gelukt mijn cynisme vooraf thuis te laten. Ik zag er als een ijsberg tegen op om 3,5 uur naar deze draak te moeten kijken. Ach, hoe slecht ken ik mezelf? Ik werd, net als jij Boy, meegesleurd in deze magische wereld van fresh paint en Celine Dion, en voelde dingen die ik al vijftien jaar niet gevoeld had. Uiteraard prijkte Leo’s prachtige tienerhoofd toen aan de muur van mijn zolderkamer. Nu was hij wederom onweerstaanbaar: de knijpende ogen waarmee hij Rose bekijkt en portretteert wanneer zij naakt voor hem ligt, welk meisje van ergens in de twintig herinnert zich die niet?

Maar ook ik heb inmiddels iets van mijn jeugdige onschuld verloren, en dus deed mijn kritisch oog zijn werk: de computergeanimeerde scènes zijn te opzichtig en de dichtgepoederde porieën van personage Cal lachwekkend. En dan het slot van de film, waarbij Rose in haar fantasie in Jack z’n armen valt, omringd en toegejuicht door alle bemanningsleden en passagiers van the ship of dreams; terwijl de kijker die even daarvoor heeft zien doodvriezen en verdrinken in de oceaan. Hollywood durft helaas niet zonder Happy End, zelfs niet als daarvoor een stijlbreuk nodig is met de rest van het verhaal.

Ondanks deze kritiek verdween mijn aanvankelijke cynisme als sneeuw voor de zon en verliet ik de zaal als een verliefde puber. En dat is, denk ik, precies wat (Hollywood) film nastreeft: Titanic is daarmee een van de mooiste reclamespots voor het medium zelf. Maar om dat te kunnen zien, hoef je zeker geen 3D-brilletje op.

Boy:

Goed, de derde dimensie voegt niets noemenswaardigs toe. Het verschafte de perfectionistische technieknerd Cameron hooguit een extra excuus om zijn film een eeuw nadat het iconische schip zonk, opnieuw uit te brengen. Desondanks zijn we hem dankbaar. Aanvankelijk cynisme of niet, we verlieten de bioscoop alle drie licht verbaasd maar bovenal enthousiast: schaam je dus niet en ga deze guilty pleasure op het grote scherm zien.

Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5