Deze week: stamelen we Coheniaanse dingen, boycotten we Nederland, en laten we Griekenland in de goot liggen." /> Deze week: stamelen we Coheniaanse dingen, boycotten we Nederland, en laten we Griekenland in de goot liggen." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Helemaal niets

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vijf korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

Mail

De Hofstad

Boycot Nederland

De Europarlementariërs Sebastian Bodu (RO) en Jacek Saryusz-Wolski (PL) hebben opgeroepen tot een boycot van Nederlandse bedrijven, zolang Rutte geen afstand neemt van het Meldpunt Midden- en Oost-Europeanen. De website boicoland.ro maakt één en ander aanschouwelijk met plaatjes van windmolens met hakenkruiswieken, en Philishave om je Hitlersnor te trimmen. Welkom in tulpen-klompen-neonaziland.
Triest, dat het opnieuw over dat stomme meldpunt gaat. Tenslotte is dat ook maar iets wat een peroxideblonde querulant op de website van zijn privé-vereniging heeft gezet. Ingrijpender is dat Nederland al maanden de toelating van Roemenië en Bulgarije tot de Schengenzone blokkeert, wat neerkomt op een boycot van onze kant. Geen wonder dus, dat die mensen ons niet mogen.
Zijn we wéér in een Wilders-hoax getuind. Het lijkt de Deense cartoonrel wel. En wat doet minister Rosenthal, die toch ons imago in het buitenland moet bewaken? Hij kapittelt een ambtenaar die “geen regering met steun van de PVV” liket. Met zulke bestuurders verdien je een boycot.
Groot gelijk, boycot Nederland! Alleen bij de combinatie tulpen-klompen-hakenkruizen spelen bij mij chauvinistische reflexen op. Het is zolangzamerhand het Thomas-Mann-dilemma in het klein: wie van het tolerante, vrijzinnige Nederland houdt kan alleen maar hopen dat er nog meer haat en onheil op ons neerdaalt. Maar dat maakt de combinatie van nationale stereotypen en nazi-symbolen niet minder wansmakelijk en misplaatst. De PVV en hun rechterburen wapperen al jaren met Israëlische vlaggen, en ook als afspiegeling van wat er mis is met het kabinetsbeleid, was een Davidsster toepasselijker geweest.

Door Floris Solleveld

Commentaar

Helemaal niets

Vorige week ontstond er veel ophef over het interview van Mathijs van Nieuwkerk met Martijn van Dam. Op de meningenstroom van de sociale media en in de kranten sprak men schande over de ‘arrogante’ van Nieuwkerk die de arme van Dam ‘paternalistisch’ toesprak. Eerstgenoemde zal opgekeken hebben van deze reacties. Normaal is hij kritiekloos, nu te kritisch.
Ik heb Martijn van Dam een keer in het openbaar zien optreden, tijdens een debat over journalistieke ethiek dat door de Raad voor Journalistiek was georganiseerd naar aanleiding van de rellen rond de politieke roddelbijlage van HP/de Tijd en het Telegraaf-interview met de vliegramp-overlevende Ruben. Toen van Dam het podium betrad, riep een van de journalisten in het zaaltje: “Wat doet een politicus hier?” Van Dam pakte rustig de microfoon en zei: “Dat vraag ik me van jullie ook wel eens af. Maar we zijn nu eenmaal tot elkaar veroordeeld.” Hij kreeg een klein applausje van de beroepscynici.
Die Martijn van Dam was me bevallen, maar tegenover de gemene van Nieuwkerk bleef er niets van hem over. In de twee jaar sinds het debat van de RvJ is er een hoop veranderd in het publieke debat. Toen kon een interview met een 10-jarige wees in een ziekenhuisbed ons nog choqueren, nu lachen de hoofdredacteuren van kwaliteitskranten om die commotie. Je moet je wapenen tegen schaamteloze leugens, ego’s van presentatoren en beledigingen. Dat lesje leerde van Nieuwkerk aan de kansloze van Dam, die Coheniaanse dingen stamelde als: “Wat is dit voor idioot gedoe.”
De verontwaardigde reacties van linkse kiezers toonden aan dat zij ook geen idee hebben van wat er tegenover hen staat. De wanhopige zoektocht naar een Messias maakt hen blind voor de eisen van het moderne debat. Ik sluit me aan bij van Nieuwkerk: “Dit wordt helemaal niets.”

Door Rutger Lemm

Nieuws in beeld

De grote winnaar van de 84e editie van de Oscaruitreiking was The Artist met vijf beeldjes. And the Oscar for best doggy goes to: Uggie!

Illustratie: Elise van Iterson

Ver weg

De Griekse verslaving

De Griekse schuldencrisis is even uitzichtloos als het leven van een verslaafde rockster. Neem Richard Danko van The Band, die in 1969 het nummer The Unfaithful Servant schrijft. Precies tien jaar later speelt hij samen met Paul Butterfield een hartverscheurende uitvoering. Danko was op dat moment al jarenlang verslaafd aan drugs en alcohol, wat uiteindelijk zou leiden tot zijn dood in 1999. Tien jaar later slaat de wereldwijde schuldencrisis in Griekenland toe.
Danko raakte oorspronkelijk verslaafd aan pijnstillers, Griekenland aan goedkoop krediet en een frauduleuze boekhouding, met Goldman Sachs als uitgekookte drugsdealer. Sjoemelen met de boekhouding is een veelvoorkomend mechanisme onder verslaafden, door de realiteit niet onder ogen te willen zien en interventie te ontwijken. Wanneer een persoon of land zich in een omgeving bevindt waar dat oogluikend wordt toegestaan, dan is er geen enkele reden om te stoppen.
In The Unfaithful Servant bezingt Danko het lot van de verslaafde en ontrouwe man die ontkent iets fout te hebben gedaan en uiteindelijk door zijn vrouw verlaten wordt. Deze vrouw heeft hem al die tijd getolereerd omdat het wellicht makkelijker was om de problemen te negeren. Maar zoals elke verslaving vroegen die van Danko en nu die van Griekenland steeds sterkere middelen. Een ontwikkeling die, indien niet op tijd behandeld, onvermijdelijk uitloopt op een tragisch afscheid.
Griekenland is jarenlang de 'unfaithful servant' van het Europese gezelschap geweest en heeft de situatie dusdanig uit de hand laten lopen dat de uitwerkingen nauwelijks nog te behandelen zijn. Het land leeft niet sinds 2009 in crisis, 2009 was slechts het jaar waarin het zichzelf niet langer in de verslaving kon voorzien en op de knieën naar de Europese Bank moest, bedelend voor een adrenalinestoot. En nog één, en nog één. De hulppaketten, het beoogde medicijn, worden een nieuwe verslaving. Dat Griekenland zo makkelijk van de ene in de andere rolt, voorspelt voor de toekomst weinig goeds. Want als ook medicinale drugs het afkicken niet helpen, komt er een moment dat de verslaafde aan zijn lot moet worden overgelaten.

Door Rutger Westerhof

Post Scriptum

Decolletés en indianenpakjes

Afgelopen zondagavond keek Amerika naar de Oscars, en het was weer een dolle boel. Een Franse winnaar riep "I love this country!", Meryl Streep maakte een grapje en de beste vrouwelijke bijrol moest huilen. En er waren heel veel jurken, waarvan sommige sexy, want puriteins Amerika moet toch iets hebben om van te schrikken bij zo’n langdradige prijzenceremonie. De spraakmakers waren dit jaar de hoge split in de jurk van Angelina Jolie en de V-hals van Jennifer Lopez’ ensemble, die zo diep was dat je een schaduwlijn zomaar had kunnen verwarren met een tepel.
Nederland keek zondagavond naar het Nationaal Songfestival, en de kledij daar deed niet af voor het Amerikaanse spektakel. Ik had het geluk net langs het meest gestoorde shot van de avond te zappen. Links in beeld stond een meisje in een lange witte jurk met franjes en een reusachtige indianentooi op haar hoofd, rechts een meisje in een kostuum met een gat waar de voorkant moest zitten, de borsten grotendeels ontbloot.
Zou dit halfnaakte meisje Nederland gaan vertegenwoordigen op het Eurovisie, dan hoopte ik dat ze haar een minder armoedig pakje zouden aantrekken. Het gaat immers niet zo goed met het imago van Nederland: Wilders zette ons voor paal met zijn meldpunt, een RTL-journalist moest op de Amerikaanse tv uitleggen dat omaatjes hier heus niet bang zijn voor onvrijwillige euthanasie, en ik heb al lang niemand 'I love this country!' horen roepen.
Niet de stoeipoes, maar het indianenmeisje won. Nu wordt Nederland vertegenwoordigd door een meisje dat zich op belachelijke wijze verkleedt als een onderdrukte minderheid in de VS. Hoe zou een RTL-journalist dat uitleggen aan de Amerikaanse televisie?

Door Kelli van der Waals

Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5