Illustratie: Anne Brakema

Nederland werd in het nieuwe jaar al opgeschrikt door de holocaustblingbling van Studio Job en een tragische striptease. Hard//talk plaatst het in perspectief." />

Illustratie: Anne Brakema

Nederland werd in het nieuwe jaar al opgeschrikt door de holocaustblingbling van Studio Job en een tragische striptease. Hard//talk plaatst het in perspectief." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Holocaust- blingbling

Artikel Redactie
Mail

De wereld staat ook in 2012 in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week drie korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

Commentaar

Holocaustblingbling

De gemeente Zandvoort heeft de bouw stilgelegd van een door Studio Job ontworpen “Buchenwaldhek” rond het landgoed van verzamelaar Jack Bakker, compleet met prikkeldraad, schoorstenen, een boog van crematoriumrook, en de spreuk uit het hek van Buchenwald in het Latijn. Verguld met de gratis publiciteit kwam ontwerper Job bij DWDD uitleggen dat hij als kunstenaar “geen mooie dingen wil maken, maar vragen wil stellen”. Ter illustratie had hij een damasten tafelkleed met concentratiekampmotief meegenomen, dat het Groninger Museum had geweigerd tentoon te stellen. “Dat was voor het museum echt een breekpunt.”
Ik heb sowieso een hekel aan Dutch Design, tenminste van het dysfunctionele soort. Wat je dan krijgt is blingbling: nutteloze voorwerpen die als kunst worden gefetisjeerd, maar wel design, en dus marketable blijven. Studio Job is groot geworden door de draak te steken met functioneel ontwerp. Dat was ooit irritant op een leuke manier, maar ondertussen is het verworden tot conspicuous consumption, protserige pronkobjecten voor nare patjepeeërs. Het Buchenwaldhek is daarvan wel het dieptepunt.
Natuurlijk, in de privésfeer mag je doen wat je wil, ook als je zo nodig je huis wilt inrichten met een concentratiekamptafelkleed. (Ik kom niet eten.) Maar als je aanstootgevende objecten langs de openbare weg neerpoot, moet je kunnen uitleggen waarom. Job Smeets legt uit: de Holocaust is deel van ons culturele erfgoed en onze identiteit, er zijn toch ook Holocaustmonumenten dus waarom geen Buchenwaldhek, en wat de opdrachtgever er van vindt doet er niet toe, want een goed verzamelaar geeft je artistieke vrijheid. Sorry Job, maar dat is toch wel erg mager. Van mijn part mag je alles inzetten als artistiek onderwerp of materiaal, maar als je “vragen” wilt stellen, maak dan expliciet: wat is je vraag? En wat voor significante nieuwe informatie kan die vraag opleveren? Anders is het geen vragen maar aandacht trekken.
In feite is 'vragen stellen' voor Studio Job een voorwendsel om zichzelf buiten de kritiek te plaatsen. Het Buchenwaldhek is daarmee een dubbele gotspe: holocaustblingbling verkopen als “vrijheid van meningsuiting”, en je vervolgens verschuilen achter je onaantastbare kunstenaarschap. Het is niet alleen wansmaak, het is vooral debiel.

Door Floris Solleveld

Nieuws in beeld

De euro vierde 1 januari haar tienjarige jubileum. Het afgelopen jaar was echter niet het meest positieve jaar voor de munt. Door de crisis verloor de munt aan waarde en aan populariteit.

Illustratie: Anne Brakema

Rolmodel

Nationale potloodventer

Op 2 januari 2012 werden onschuldige RTL-Boulevardkijkers opgeschrikt uit hun vredige nieuwjaarsroes door een bibberig filmpje, gemaakt door een gast van Patricia Paay’s Oud & Nieuwfeest in de Utrechtse Central Studios. De 62-jarige polderdiva wankelt amechtig rond op haar Louboutins vlak na een klaarblijkelijke striptease, gekleed in een string en een doorschijnende panty. Het is werkelijk teveel eer om haar hobbelige bewegingen als 'dansen' te karakteriseren; ze doet eerder denken aan een eend met een hartaanval. De onthulling van Patricia Paay’s opgepompte borstpartij had op mij hetzelfde effect als die afschuwelijke scène in The Ring wanneer dat horrormeisje uit de tv komt kruipen: ik wilde gillen, wegrennen en me onder het bed verstoppen, en daarna mijn tv uit het raam flikkeren uit angst dat er een horrormeisje uit zou kruipen (of in dit geval, twee omhooggeschopte siliconenborsten).
De vraag werpt zich op waarom Patricia Paay ons de hele tijd met haar borsten om de oren slaat. Paay was in 2009 de oudste vrouw ter wereld met een naaktreportage in Playboy en beweert tegen iedereen die het wil horen dat ze niets aan haar lichaam heeft laten doen. Vanwaar dit exhibitionisme?
In principe was haar Playboy-shoot nog te verdedigen vanuit een zeker feministisch perspectief, want waarom zou een oudere vrouw geen lustobject mogen zijn? Paay gaf in latere interviews echter toe dat het haar vooral om het geld te doen was: “Ik streek uiteindelijk twee ton op. (...) Als ik het geld niet nodig had, had ik het echt niet gedaan.”. Misschien heeft ze die twee ton er inmiddels al doorheen gejaagd, of is deze laatste naaktactie een nieuwe poging om een pensioenfonds (“Ik heb geen AOW.”) veilig te stellen. Het is een manier.
Ik zou Paay willen aanraden (smeken) om zich in 2012 te spiegelen aan oudere vrouwen die ook hun brood verdienen met hun uiterlijk, zonder een nationale potloodventer te zijn. Patries: kijk alsjeblieft naar Vogue-model Daphne Selfe (82), stijlicoon Iris Apfel (93) en model/actrice Isabella Rossellini (59). En houd voortaan je kleren aan.

Door Sanne Rispens


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons