Dieprood en een beetje brokkig." /> Dieprood en een beetje brokkig." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Tomaten- concentraat

Journalistiek Daan Oostveen
Mail

Bij mijn zus thuis kijken we zaterdagavond een film. Mijn zwager zet bij de borrelworst ook een klein blikje op tafel. Aangezien het donker is kan ik niet zien in welk soort tapenade hij zijn worst steeds aan het dopen is. Bij nadere beschouwing blijkt het een blikje tomatenconcentraat te zijn. Mijn verbazing is groot. Ik dacht dat mensen tomatenconcentraat enkel gebruiken om pastasauzen te maken. Dit blijkt niet het geval.

Tomatenconcentraat is een zeer geinig product. In dit product is de essentie van de tomaat geïsoleerd door er overtollig vocht aan te onttrekken. Het wordt te koop aangeboden in een minuscuul blikje. Voor elk blikje tomatenconcentraat is ruim een kilo verse tomaten nodig. Het is dan ook wonderbaarlijk dat je deze blikjes kan kopen voor een prijs die soms niet hoger ligt dan 7 cent.

Bij nader onderzoek blijken er meer adepten te bestaan van tomatenconcentraat. Een van mijn leerlingen spreekt de lof over de textuur van de substantie. Meer dan een vinger tijdens het koken neemt ze er echter nooit van.

Veel verder in deze bizarre liefhebberij gaat Inge, een notoire adept van het product. Ik spreek met haar af om met haar de ins en outs van tomatenconcentraatconsumptie te bespreken. “Het gaat voornamelijk om de textuur van de puree,” zegt ze. “Die is heel stevig, je kan er als het ware mee boetseren.”

Als goed journalist moet ik natuurlijk zelf ook eens het genot van het lepelen van tomatenconcentraat uit een blikje ervaren. We gaan inkopen doen in de supermarkt. “Je moet nooit een blikje kopen met een dubbele hoogte, dan snijdt je immers je vingers als je je vinger erin steekt,” legt ze me uit. Haar favoriete merk blijkt niet aanwezig te zijn. We gaan naar huis met een viertal blikjes en een tube tomatenconcentraat. “Daaraan kan je zo lekker zuigen,” zegt ze. Als we het eerste blikje openen, kijkt Inge direct met een verlangende blik naar de donkerrode pasta. Ze neemt er een grote klodder uit en maant mij hetzelfde te doen. Een klein likje is voor mij voorlopig genoeg. “Aan je vinger voelt de pasta zwaar, maar het blijft er toch aan plakken. Je zou er zo mannetjes mee kunnen maken.”

Ik heb jarenlang op handenarbeid gezeten als kind, maar nooit tomatenconcentraat aangeboden gekregen als werkmiddel.

“Je moet de puree op je tong leggen en tegen je gehemelte aandrukken,” zegt ze. “Het mooie is, dat de pasta erg zwaar lijkt, maar in feite heel snel kan wegsmelten op je tong, omdat het zo’n interne consistentie heeft.” Ik kleef de pasta tegen mijn gehemelte. Een tomatige smaak dringt zich erdoorheen en stijgt via mijn reukorgaan naar mijn hersenen. "Mijn moeder heeft een andere methode: die spuit met een tube een hele lijn over haar vinger en likt dit in één keer op. Persoonlijk spreekt die methode mij minder aan. Ik hou meer van een dik pak in plaats van een lange lijn."

We openen de tube tomatenconcentraat ook, om te vergelijken met de blikjes.
“Op het eind wordt het het leukst! Het potje raakt langzaam leeg en dan blinkt het helemaal, omdat er dan niks aan blijft hangen. Je kunt het helemaal schoonlikken, alles opeten. Er gaat niks verloren.”
Ik bedenk me dat ik altijd de grootste moeite heb om zo’n potje leeg te krijgen met een lepeltje als ik pastasaus maak. Inge laat zien dat je altijd je vingers moet gebruiken.
“De tomatenconcentraat is gewoon zo mooi! Het is dieprood en een beetje brokkig. Ik snap niet dat je daarnaar kan kijken en het niet wilt opeten.”
Het potje is bijna leeg.

“Ik word hier intens gelukkig van, als ik dat zo opeet,” zegt ze en zwijgt lang.
"Inge, ik vind het eigenlijk toch niet zo lekker," zeg ik ten slotte. Op mijn verzoek heeft ze nog een rest in het blikje overgelaten, maar ik verlang er niet naar om dit op te eten.
"Dan is dat echt een probleem,” zegt ze, terwijl ze met haar vinger de laatste puree uit het potje veegt.
“Ik bedoel, voor jou.”

Met een orgasmatorische blik steekt ze de laatste klodder in haar mond.


Daan Oostveen

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons