Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper wil later kunnen zeggen dat hij één van de goeden was." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper wil later kunnen zeggen dat hij één van de goeden was." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

een racist?

Artikel Kasper van Royen
Mail

Is Dieuwertje Blok een raciste? Het is iets wat ik mij vanmorgen afvroeg, toen ik op Uitzending Gemist tien afleveringen van het Sinterklaasjournaal achter elkaar keek, daarbij een zak kruidnoten wegwerkend. Ik was geshockeerd door de beelden die werden vertoond. Zwarte mannen - veelal met de stemmen van gerespecteerde Nederlandse acteurs, soms warempel cabaretiers van linkse signatuur - zaten als een stelletje asielzoekers bij elkaar gepropt in een huis met weinig voorzieningen, om daar de Spartaanse diensten (zoals oneindig inpakwerk) van een autoritaire verwarde blankenbaard ten uitvoer te brengen.

Dit werd allemaal door die bloedmooie Dieuwertje gepresenteerd alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De meest verschrikkelijke dingen gebeurden in dat huis; er werden constant zaken vermist en het gedrag van sommige slaven leek te duiden op onherstelbare trauma’s. Dieuwertje besloot elke aflevering met de mededeling dat zij het ook allemaal niet meer goed zag komen, maar deze Eva Braun van onze staatstelevisie leek de ondergang met een kalmte toe te lachen waar ik koude rillingen van kreeg. Maar het ergste van alles vond ik nog wel dat het allemaal zo vertrouwd voor mij voelde. Ja, ik werd er bijna gelukkig van. Natuurlijk voelde ik mij meteen heel vies. Ik rende naar het toilet en stak een vinger in mijn keel, om het sanitair met kruidnootdrap te versieren. Daarna moest ik heel hard huilen. Het is toch verschrikkelijk hoe wij in dit land met mensen omgaan? Schamen moeten we ons allemaal. Schamen voor de vreugde van een feest.

We leven in tijden waarin het noodzakelijk is kleur te bekennen en daarvoor zal ik toch echt de hand in eigen boezem moeten steken. Natúúrlijk zijn Dieuwertje en de mensen die aan haar programma meewerken niet bewust bezig met het in de praktijk brengen van een rassenleer. Nee, het is allemaal nog veel ernstiger dan dat. Zij denken met iets volstrekt onschuldigs bezig te zijn, omdat al dat verdorven kolonialisme zó in hun culturele bloed zit vastgeroest dat ze het zelf niet eens meer kunnen zien. We kunnen ze moeilijk verwijten gaan maken, het enige wat we kunnen doen is onszelf veranderen en daarmee het goede voorbeeld laten zien. En daarom is het essentieel om onszelf eerst aan het kruis te nagelen, met een ontwapenende eerlijkheid te laten zien hoe lang we aan de foute kant hebben gestaan.

Illustratie: Tejo Verstappen

Laat ik daarom mijn steentje aan de revolutie bijdragen door te zeggen dat ik van jongs af aan bang ben geweest voor negers. Die dikke rode lippen, dat vieze kroeshaar, die afzichtelijke pofbroeken, dat uitbundig gegooi met eten, dat mallotige apengedans bovenop je huis, het is van een onontwikkelde lelijkheid waarvan ik domweg niet weet hoe ik erop moet reageren. Daarom probeer ik die figuren zoveel mogelijk te ontwijken. Maar sommigen zijn zeer gewiekst. Die hebben dan bijvoorbeeld hun haar ontkroest en een normale broek aangetrokken. Of zelfs een bril opgezet, net alsof ze een van ons zijn. Toch is er altijd dat ene element dat ze verraadt: het kleurtje.

Hoe het dan komt dat ik besloten heb mij over mijn angst heen te zetten, en met deze medelanders ten strijde te trekken tegen verderfelijke Dieuwertje? Wel, uit de naam van tradities zijn in de wereldgeschiedenis de meest verschrikkelijke dingen gebeurd en als ik later terugkijk op mijn leven wil ik niet onder ogen moeten zien dat ik aan de verkeerde kant heb gestaan, als een schaap mee heb gedaan aan de primitieve feestvreugde, terwijl ik een verschil had kunnen maken. Er kleeft bloed aan mijn ziel dat weggewassen moet worden. Daarom wil ik mij nu inzetten voor Occupy Pakjesboot, een actie met (voor de verandering eens) een duidelijke doelstelling: de Sint mag niet meer het ruime sop kiezen voordat al zijn knechten bevrijd zijn. Alleen op deze manier kunnen wij onszelf nog bevrijden.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons