Illustratie: Tejo Verstappen

Knarsende tanden, nagels over een schoolbord, een mes in een pan." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Knarsende tanden, nagels over een schoolbord, een mes in een pan." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Geluidsfobie

Artikel Kasper van Royen
Mail

De tandjes van mijn dochter komen door. Dat is op zichzelf natuurlijk een fantastische ontwikkeling, maar het heeft ook zo zijn mindere kanten. Annika kan nu namelijk iets waar ze heel trots op is, maar wat mijn dagelijks functioneren behoorlijk belemmert: ze schuurt met grote regelmaat haar vier halve boventanden en twee volgroeide ondertanden over elkaar heen en weer en dit resulteert in een geluid dat alleen maar te vergelijken valt met nagels die over een schoolbord krassen. Nu ben ik al overgevoelig waar het meer gangbare geluiden betreft. Weinig mensen zullen blij worden van nagels die over een schoolbord krassen, maar ik kan ook al niet tegen het geluid van een krijtje op een schoolbord – een van de vele redenen dat mijn carrière als leraar zo kort geduurd heeft. Ook het geluid van een mes of vork in een pan is niet aan mij besteed. Dat stuk metaal hoeft maar een klein stukje van de pan aan te raken (bijvoorbeeld om er iets uit te scheppen) en ik ren al hysterisch weg.

Het is een erfelijke aandoening: mijn vader heeft precies dezelfde geluidsfobie. Het schiep wel een band, zo gezamenlijk scheldend en schreeuwend onze oren dichtknijpen terwijl mijn moeder het avondeten bereidde. Zij leek er op momenten een zeldzaam genoegen in te scheppen om net iets te hard en net iets te lang met het bestek door de pan te gaan, elke keer weer uiterst verbaasd van het effect dat ze hiermee teweeg bracht. Gelukkig hadden mijn vader en ik wapens achter de hand: mijn moeders zwakte zit hem in het visuele. Zij kan direct uitgeschakeld worden met mierenhopen en wespennesten. Dat heeft niets met enige angst voor dit gedierte te maken, maar alles met het gekrioel van ontelbare stipjes op een oppervlak. Dus wanneer zij weer eens begon te krassen hielden wij een van die natuurtijdschriften, waarop wij ons speciaal voor dit doeleinde hadden laten abonneren, boven de pan. Oorlog was het, maar ik kijk er met een warm gevoel op terug. Het eindigde er meestal mee dat een van ons patat ging halen, want eten moet je toch op een gegeven moment.

Illustratie: Tejo Verstappen

Ik herken mijn moeder wel in mijn dochter. Ook zij lijkt er een heimelijk plezier uit te halen om mij te tergen. Ik weet natuurlijk dat ik het mij maar inbeeld en dat Annika geen enkel kwaad in de zin kan hebben. Waarschijnlijk heeft ze door mijn hysterische reacties het idee gekregen dat ik het juist een fantastisch kunstje vindt, dat schuren van haar tanden, en dat ze me een trotse papa maakt door het te blijven doen. Het vertederde ‘aaaaah!’ dat ik uitslaak wanneer zij in haar handjes klapt, met haar tong klakt, of naar me zwaait, is voor haar misschien nog moeilijk te onderscheiden van het gemartelde ‘au! au! au!’ dat haar tandengeschuur bij mij veroorzaakt. Ze doet het ook uitsluitend wanneer ik alleen met haar ben. Het geluid is voor ‘gezonde mensen’ zo subtiel dat ze het nauwelijks zullen waarnemen en er dus niet op reageren. Zij kijkt me op haar allerliefst aan wanneer ze dit speciaal voor mij doet. Het geluid is voor mij echter zoiets hels, dat ik er niets aan kan doen dan pure kwaadaardigheid in haar ogen te zien en een sadistisch genot in haar kirrende lach ontwaar wanneer ik mij met spastische bewegingen tegen de folteringen probeer te beschermen

Natuurlijk probeer ik nu te ontdekken waar zij niet tegen kan. Ik heb verscheidene horrorfilms en natuurdocumentaires vertoond, ik heb haar kriebelende kleding aangetrokken, bedorven etenswaar laten ruiken, muziek met didgeridoos en panfluiten laten horen, ik heb haar uit het raam gehangen, maar ze blijft alleen maar vrolijk kraaien en in de lucht grijpen. Alsof het leven verdomme een spelletje is! En als het leven een spelletje is, zal ik het wel nooit van haar winnen.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons