Illustratie: Irene Wiersma

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit." />

Illustratie: Irene Wiersma

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Een nieuw verhaal

Hoofdartikel De Jagers
Mail

Hard//hoofd gaat een samenwerkingsverband aan met schrijverscollectie De Jagers. Elke maand zullen deze jonge dichters en prozaïsten zich laten inspireren door een vrij willekeurig gekozen thema. Deze keer was het 'Beginnen', met een verhaal van oprichter Eva Meijer.

Iemand is gewend om via een vaste route naar haar werk te lopen. Op een dag gaat ze aan het einde van de straat naar links in plaats van naar rechts. De straat komt niet uit waar ze dacht dat hij uitkwam en ze gaat naar rechts, en naar rechts, maar elke straat is nieuw en er is niemand buiten die ze de weg kan vragen. Ook brandt achter geen enkel raam licht (het is winter, het is vroeg). Ze draait om maar ze weet niet meer precies hoe ze gelopen is. Ze gaat sneller lopen, herkent een hoek, ze is niet waar ze dacht dat ze was maar ze weet nu waar ze is, ze vertraagt iets, ze is nog niet te laat.

Iemand zit op de grond voor het lokaal waar ze les heeft, het is de eerste les, ze leest een boek, ze is te vroeg. Het tapijt is grijs, viezig, ze zit naast een koffievlek. Ze leest eigenlijk niet, ze kijkt in haar boek en denkt aan iets anders. De deur wordt open gedaan door een vrouw met de blauwste ogen die ze ooit gezien heeft. Ze lacht naar haar, half, slaat haar ogen neer, staat op, pakt haar tas, loopt naar binnen.

Illustratie: Irene Wiersma

Iemand loopt naar de rivier. Hij loopt langzaam, langzamer naarmate hij dichterbij het water komt. Bij de oever van de rivier trekt hij zijn schoenen uit, hij zet ze netjes naast elkaar, vouwt zijn sokken. Hij loopt het water in (het is koud, het is februari). De stenen onder zijn voeten zijn bedekt met mos of planten, ze zijn glibberig. Hij kan blijven lopen. Hij voelt zijn voeten niet. Degene die achter hem aan is gelopen roept hem, hij draait om, keert terug, breekt.

Iemand leest een boek. Iemand anders leest dezelfde zin in hetzelfde boek, een coupé verder. De trein staat stil in een weiland. Iemand kijkt uit het raam. De trein gaat weer rijden.

Iemand zegt hetzelfde woord als iemand anders op hetzelfde moment. Beiden lachen. Er komt iemand anders binnen. Ze houden op met lachen, wisselen een blik van verstandhouding, de ander merkt het niet, begint een nieuw gesprek.

Iemand besluit om nu echt. Ze ligt op haar rug in haar bed, maakt geen aanstalten om op te staan.

Iemand droomt over iets dat nooit zal gebeuren.

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit.

Iemand pakt haar spullen in, pakt haar spullen uit. Hij belt. Ze kijkt naar haar telefoon, neemt op, net voor hij op de voicemail overschakelt.

Iemand pakt haar spullen in. Hij belt. Ze kijkt naar zijn naam op het schermpje van haar telefoon, neemt niet op, hij schakelt over op de voicemail.

Iemand bezoekt zijn moeder. Hij heeft haar meer dan een jaar niet gezien, maar, zo vertelt hij zichzelf, ze merkt het toch niet omdat ze alle besef van tijd verloren is. Haar kamer ruikt naar jus. Ze zit in een stoel bij het raam, ze kijkt naar buiten. Als hij binnenkomt, draait ze zich naar hem toe en vertelt ze hem over de buurman die overleden is, de buurman van wie ze hield, en over het dak dat gerepareerd is. Hij buigt zich naar haar toe om haar te kussen, ze wendt haar gezicht af. Hij heeft chocolaatjes meegenomen die ze later aan de verpleger zal geven, voor zijn kinderen, zij heeft er tenslotte niets aan, ze wordt er maar dik van.

Iemand bezoekt zijn moeder. Hij heeft haar meer dan een jaar niet gezien, maar, zo vertelt hij zichzelf, ze merkt het toch niet omdat ze alle besef van tijd verloren is. Het benauwt hem haar te bezoeken, in haar kamer die naar jus ruikt, met de koekoeksklok. Als hij aankomt bij het tehuis krijgt hij te horen dat ze naar het ziekenhuis gebracht is. Hij gaat terug naar huis, stopt onderweg bij de supermarkt, doet boodschappen voor het weekend.

Iemand drukt op verzenden, doet haar ogen dicht, hoopt.

Iemand besluit om nu nergens meer op te hopen.

Iemand krimpt heel langzaam.

Iemand haalt diep adem, balt haar handen tot vuisten, zegt het.

--
Dit is een gastbijdrage van Eva Meijer. Ze is beeldend kunstenaar, schrijver en singer-songwriter. In februari 2011 verscheen haar debuutroman Het schuwste dier.


De Jagers

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons