Lezen in dit tijdschrift is een verademing." /> Lezen in dit tijdschrift is een verademing." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Elephant Magazine

Journalistiek Sanne Rispens
Mail

Lezen in Elephant Magazine is een verademing. Pas als ik de laatste bladzijde heb omgeslagen begrijp ik waarom: reclame is vrijwel afwezig, en de vormgeving is relatief rustig – opmerkelijk, voor een tijdschrift dat voor een groot deel op graphic design gericht is. Op de lichtroze cover een illustratie van de Japanse ontwerper Ryohei Yanagihara: ouderwetse stoomboten voor een roze zonsondergang, in een kinderlijke grafische stijl die sterk doet denken aan de jaren zestig. Het geeft het blad een retro uitstraling, die wordt versterkt door de simpele manier waarop het is ingebonden (het deed mij denken aan readers op de universiteit) en de strakke layout, zonder veel toeters en bellen. Fijn.

Hoofdredacteur Marc Valli legt in het editorial uit dat dit zesde nummer van Elephant gewijd is aan de thema’s “gelijkheid”, “gender” en “diversiteit”. Dat is nogal wat, en Valli geeft zelf al aan dat er een hoop problemen gekoppeld zijn aan deze vraagstukken. Ondanks een interessante groepsdiscussie over de positie van de vrouw in de internationale wereld van graphic design, en de vele dilemma’s die worden benoemd, blijft een duidelijke conclusie uit.

Elephant wil voornamelijk vragen stellen en onderzoeken, en doet dat op een sympathieke manier. Vooral het gedeelte over gender is boeiend: de meeste vrouwelijke ontwerpers die worden geïnterviewd door Astrid Stavro (onder wie de Nederlandse Marieke Stolk, van het Amsterdamse designbureau Experimental Jetset) geven aan dat de veelgestelde vraag hoe het is om een vrouwelijke designer te zijn hen voornamelijk irriteert: “Ik ben nooit een man geweest,” zegt de Britse Frith Kerr, “ik weet alleen hoe het is om een ontwerper te zijn.” Stravro sluit af met de bespiegeling dat de beste manier om het glazen plafond, of wat ervan over is, te doorbreken toch “het consistent produceren van exceptioneel, vernieuwend en invloedrijk werk” is. Dat is dan weer een beetje makkelijk. Maar het is bewonderenswaardig dat dit onderwerp toch ter discussie wordt gesteld, in een periode waarin feminisme niet bepaald modieus is (opvallend is overigens dat het “f-woord” niet één keer wordt genoemd).

Het werk van de vrouwen die deelnemen aan de Glazen Plafond-discussie wordt op andere plekken in het blad besproken. Het uitgebreide profiel van Coralie Bickford-Smith is erg leuk, vooral vanwege haar afgebeelde cover-ontwerpen voor de prachtige Clothbound Series van Penguin. Een serie literaire klassiekers werd door Bickford-Smith voorzien van een linnen kaft met kunstige grafische grapjes, die een beetje doen denken aan negentiende-eeuws behang. De Cloth Classics waren een doorslaand succes in een periode dat boeken steeds meer “disposable” zijn, en worden nog steeds herdrukt.

Bijzonder is het essay “Cinematic Painting”, waarvoor diverse jonge kunstenaars zijn geïnterviewd die in hun werk geïnspireerd worden door film, theater en zelfs videogames. Kunstenaar Wayne Toepp schildert beelden van beveiligingscamera’s, waar de Franse Guillaume Bressons merkwaardige schilderijen maakt van vechtende mensen, die doen denken aan een film die gepauzeerd wordt. Ietwat pijnlijk is het zeer uitgebreide profiel van hedendaagse Japanse visual arts. Katya Tylevich bezocht twaalf kunstenaars en ontwerpers in alle hoeken en gaten van Tokio, en schreef een persoonlijk en liefdevol portret van de stad en de mensen die ze interviewde.

Elephant is een mooi, sympathiek en verrassend leesbaar blad over kunst en vooral design, dat ook voor de leek interessant is. Bovendien is Elephant typisch zo’n blad waar je alle illustraties uit wilt scheuren om ze aan je muur te hangen. De grote thema’s die Valli in zijn introductie aanhaalt worden niet voortdurend in je gezicht geduwd, en dat is prettig. Hij zegt het zelf ook al in zijn editorial: “These questions echo the mystery of life [...]. I do not expect a clear reply.”


Sanne Rispens

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons