Illustratie: Mirjam Dijkema

"Appelwangen maar dan met een anus in het midden, in plaats van een neus." Een Valentijnsverhaal van Annabel." />

Illustratie: Mirjam Dijkema

"Appelwangen maar dan met een anus in het midden, in plaats van een neus." Een Valentijnsverhaal van Annabel." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Valentein

"En dit is voor de club sandwich!"

Mail

T. is boos. Hij is mooi als hij boos is. Pietje rekende zichzelf doorgaans niet tot het leger der fantasielozen, de clichérijders of infantielen, of in ieder geval niet tot de eerste twee, maar ze vond T. simpelweg knapper als hij kwaad was. Met zijn wenkbrauwen zo loodrecht naar beneden leek zijn neus een stuk kleiner. De manier waarop T. uiting gaf aan deze razernij, vond Pietje dan minder aantrekkelijk. Ze keek naar de gebaksvork die hij zonet, toch redelijk kordaat, in haar hand had geramd. Waar was de tijd gebleven dat een man een vrouw gewoon een flinke mep verkocht, dacht Pietje. In het gezicht. Midden op het jukbeen. Zo hard dat, als het in slow motion werd teruggekeken, de wangzak zichtbaar een paar keer van rechts naar links zwabberde en je de bloedvaten hoorde knappen.

Laatst zei Loes Bijl dat je aan de wangen van een mens kunt zien wat voor vorm hun billen hebben. De wangen van Loes Bijl hadden in ieder geval precies dezelfde vorm als haar kont. Ze hadden er eens goed naar gekeken. “Je hebt gelijk, Loes Bijl,” zei Pietje, “Net appelwangen, maar dan met een anus in plaats van een neus.” “Als ik tussen de Braeburns bij Albert Heijn ga liggen, in mijn blootje en met mijn derrière zo,” Loes Bijl was nogal bourgeois en heette eigenlijk Louise Eva Baudelaire-Van IJlenburg, “dan zou iemand ze zo in een zakje kunnen stoppen.” Loes Bijl was de wereld altijd een stapje voor. “Leg dat maar eens uit thuis. Zitten ze aan de salontafel te kijken hoe je de fruitschaal bijvult, zit er zomaar een bil bij. Haw haw.” Nadat Loes Bijl was uitgelachen, had ze Pietjes hand gegrepen.

“Serieus ma cheri. Bilverzakking is een algemeen esthetisch probleem in het blanke ras. Kijk maar naar gouvernante Anna. Ineens helemaal vierkant. Dat komt niet alleen omdat het onderste gedeelte is verzakt, maar ook door het gebrek aan volheid in het bovenste gedeelte van haar derrière. Weert Gilders heeft het bij het verkeerde eind, we moeten mixen! Mixen voor onze bipsen. Haw haw.” Loes Bijl was haar snel gaan vervelen. En haar kut smaakte naar cake. Pietje hield niet van cake. Ze moest Loes Bijl dumpen. Demain.

T. daarentegen had pafferige wangen. In de vorm van Sri Lanka. Voordat Valentein ziek werd, vond T. het lekker als Pietje er op mepte. Dat was dan wel weer modern. Dat het vrouwtje je mept. Pats pats, op de harige Sri Lanka's.

“Luister je, Pietje?” T. helikoptert met zijn hand voor haar gezicht. De vork doet nu wel echt pijn. Dat komt ook omdat T. erop is gaan hangen. Mooie, woedende T.

“Kun je de gebaksvork misschien uit mijn hand halen? Ik probeer te eten.”

“Hoe durf je!”

“Hoe bedoel je hoe durf je?”

“Het doet je niets. Ik heb geen eetlust, al een week niet, moest zelfs last minute naar het Poolse naaiatelier om mijn broek in te laten nemen,” T. trekt woest aan zijn bandplooibroek. “En jij zit hier verdomme met gezonde blossen een club sandwich te verorberen! Ik vind je hele houding respectloos. Tegenover mij én tegenover Valentein.”

Illustratie: Mirjam Dijkema

Toegegeven, voor iemand die net haar echtgenoot had begraven, voelde Pietje zich een stuk beter dan sociaal acceptabel is. In retrospect had ze de radio in de auto misschien niet harder, maar zachter moeten zetten toen Tinie Tempah door de DJ werd aangekondigd. Ook het meetrommelen op het dashboard van de lijkwagen leek, achteraf gezien, ineens spectaculair ongepast. Godzijdank had ze zich tijdens de kerkdienst kunnen inhouden en de sterke drang tot neuriën kunnen onderdrukken. I’ve got so many clothes I keep them in my aunts house… Yeah, yeah, … toast of celebration let’s get our glass out. Mmm-mmm-mmm.

Natuurlijk had Pietje zich ook liever belabberd gevoeld. Ze had meteen na het overlijden van Valentein op Youtube naar een interview met Halbe Zijlstra gekeken om zo enige vorm van emotioneel letsel te stimuleren. Pijn, eenzaamheid, woede, zelfs geen zweempje onbehagen kon er van af. Pietje deed haar best, maar het ging nog steeds prima. Daar voelde ze zich nog het meest rot over. De lichtheid van het bestaan was bijna ondraaglijk. En dat, dacht Pietje tevreden, was in ieder geval iets. Langzaam laat T. de vork los. De woedende Dragonball Z-wenkbrauwen zijn verdwenen. Ineens veegt T. de bloederige vork van tafel en staat op. Dit ging helemaal niet de goede kant op. Ze moest nu snel iets ‘weduwachtigs’ doen om nog een beetje emotioneel betrokken over te komen. Een zachte snik, een gesmoorde brul. Ook omdat ze de hele dag al had uitgekeken naar The Wire en T., de man die op het punt stond weg te stormen, was de enige die ze kende met een The Wire DVD-box.

“Een gezonde eetlust respectloos? En precies hoe hoog op de schaal van respect, mijn beste Tomas, scoort de man die de vriendin van zijn beste vriend heeft gepaald?” Palen, een uitstekende woordkeuze. Helemaal een werkwoord dat iemand in een waas van verdriet en verbolgenheid, zou gebruiken. T. ging weer zitten. Als een katholieke koorknaap wierp ze zich in zijn schoot en snikte: “Hoe durf je!”

“Dat was voor de kanker van Valentein,” fluisterde T. Zichtbaar verslagen zou Kluun nu schrijven. Volgende keer moest ze niet Halbe Zijlstra, maar Kluun raadplegen. Daar werd ze beslist onwel van. T. had overigens wel een punt. De hele affaire stopte meteen, op aandringen van T., toen duidelijk werd dat Valentein ziek was. Arme gevoelige T. Ineens voelde ze een steek van medelijden. Puntje voor sensibele Pietje, dacht Pietje.

“Tomas, het spijt me van de club sandwich.”

“Ierh,” piepte T. met waterige ogen. Ze moest nu doorpakken, voordat ze T. verloor aan de hysterie die zelfverwijt heet.

“Ik heb een ideetje! Hee, hee. Kijk me eens aan. Zullen we anders, fijn samen, The Wire kijken? En alles voor heel even vergeten. Valentein had het zo gewild.”

“Denk je?” piepte T.

“Fuck yeah nigga.”

Annabel

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5