In Arkansas vielen tijdens de nieuwjaarsviering meer dan duizend vogels dood uit de lucht." /> In Arkansas vielen tijdens de nieuwjaarsviering meer dan duizend vogels dood uit de lucht." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Je bent zelf 2011

Artikel Rutger Lemm
Mail

Tweeduizendelf begon als een goedkope rampenfilm. Ik werd om drie uur ’s middags gewekt door de radio: “In de Amerikaanse staat Arkansas zijn op de ochtend na de nieuwjaarsviering meer dan duizend vogels dood uit de lucht gevallen. De autoriteiten staan voor een raadsel.” Ik stelde me voor dat ik een ietwat dikkige bioloog zou zijn die nu in paniek uit bed zou springen om zijn hoofdkwartier te bellen. “Dick! Heb je het gehoord van die vogels? Dit betekent… Ja. Het is zover. Ik ben onderweg.” Vogels die spontaan neervallen? Wat was hier aan de hand? Hadden de Maya’s zich dan toch een jaartje vergist en was dit het begin van het einde? Toen voegde de stem op de radio er aan toe: “Mogelijk zijn de dieren gestorven door de stress van het vuurwerk.” Ah. Vuurwerk.

Vroeger was vuurwerk afsteken het spannendste spelletje ooit. Nog beter dan fikkie stoken of belletje trekken of snelweg-overstekertje. Tijdens Oud en Nieuw keek ik gefascineerd toe hoe mijn vader de ene na de andere NASA-raket lanceerde. De volgende dag trokken mijn broertje en ik er met twee boodschappentassen op uit om tussen de enorme balen vuurwerkresten te zoeken naar rotjes, pijlen of voetzoekers waar nog een lontje aan zat. Het resultaat brachten we –glimmend van trots over onze vroegburgerlijke gehoorzaamheid- naar de politie, in het kader van de actie ‘Korte lontjes – steek er een stokje voor!’. Ik leverde mijn tas vol opgegraven schatten met enige aarzeling in. Een politieman gaf ons een aai over de bol en een lootje: volgens de poster maakten we kans op een Gameboy, maar die wonnen we nooit.

Na een aantal Gameboyloze jaren groeide mijn wantrouwen en informeerde ik bij een aantal andere kindslaven die met treurige gezichten door de goot aan het wroeten waren naar hun resultaten. Ook zij hadden de felbegeerde gadget nooit gewonnen. Toen we ons massaal van het bedrog bewust werden, strooiden we onze zakken op een grote hoop in de achtertuin van de oudste jongen en staken het gevaarlijke spul boos en verveeld af. Twee van ons raakten lichtgewond, maar ze gaven geen kik.

Die stoere houding werkte het jaar daarna nog door. Overmoedig door mijn eerste slok champagne schoot ik een afgebroken vuurpijl uit mijn handschoen, die na enkele loopings in het bewonderend lachende gezicht van mijn broertje eindigde. Hij rende huilend met een brandwond op zijn lip naar huis, ik rende huilend de andere kant op. Vuurwerk had voorgoed een nare bijsmaak.

Bovendien ben ik een angsthaas als het om knallen gaat. Een paar jaar later liep ik met mijn moeder en broertje (litteken op zijn lip) van de supermarkt terug naar huis, toen plotseling de lucht betrok en vanuit de verte een onheilspellend gerommel klonk. Mijn moeder begon iets sneller te lopen; het regende nog niet en we waren dichtbij huis. Toen sloeg plotseling een paar honderd meter achter ons de bliksem in. Ik dook in een reflex ineen. Hiervan schrok mijn moeder zo erg dat ze me een keiharde klap op mijn achterhoofd gaf. “Jezus Rut!” riep ze boos en een beetje beschaamd. “Jij bent de oudste! Beheers je in godsnaam.”

Ik begrijp die vogels in Arkansas dus wel. Op 31 december had ik zin om naast de kat onder het bed te gaan liggen, terwijl we elkaar af en toe angstig doch gebroederlijk zouden aankijken. Of lekker lepeltje-lepeltje met de labrador van de buren. Al mijn kleren uitdoen en me verschuilen in het bos. Weg van die rare mensen die geil op lawaai 65 miljoen euro de lucht in schieten en later wel weer zien wie de rotzooi opruimt.


Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons